ಸರಳ ಸಜ್ಜನಿಕೆಯ ಓಜ

¸ÀgÀ¼À ¸ÀdÓ¤PÉAiÀÄ Nd

1997-98 £Éà ±ÉÊPÀëtÂPÀ ªÀµÀðzÀ°è §AiÀÄ®Ä ¹ÃªÉÄAiÀÄ ¥ÀæzÉñÀ¢AzÀ §AzÀ, CµÉÖãÀÄ ¸Á»vÀåzÀ §UÉÎ w¼ÀĪÀ½PÉ E®èzÀ £ÁªÀÅ PÀĪÉA¥ÀÄ «±Àé«zÁå®AiÀÄzÀ PÀ£ÀßqÀ ¨sÁgÀw «¨sÁUÀPÉÌ JA.J. vÀgÀUÀwUÉ ¥ÀæªÉñÀ ¥ÀqÉ¢zÉݪÀÅ. C°èAiÀĪÀgÉUÉ «±Àé«zÁå®AiÀÄUÀ¼À£ÀÄß £ÉÃgÀªÁV PÀAqÀªÀgÀ®è. «±Àé«zÁå®AiÀÄUÀ¼ÉAzÀgÉ C°è eÁÕ£ÀzÀ ²æêÀÄAwPÉAiÀÄ eÉÆvÉUÉ ¥ÁæzsÁå¥ÀPÀgÀ UÁA©üÃgÀvÉ ªÀÄvÀÄÛ ¥ÀæwµÉÖAiÀÄ §UÉÎ PÉêÀ® C®è°è PÉý w½¢zÉݪÀÅ. ¥ÁæzsÁå¥ÀPÀgÉAzÀgÉ ±ÀÆmï, §ÆmïUÀ¼À£ÀÄß zsÀj¹zÀ, J®ègÉÆqÀ£É ªÀÄÄPÀÛªÁV ¨ÉgÉAiÀÄzÀ UÁA©üÃgÀvÉAiÀÄ ªÀåQÛUÀ¼ÀÄ JA§ÄzÀÄ £ÀªÀÄVzÀÝ ¸ÁªÀiÁ£Àå w¼ÀĪÀ½PÉ. DzÀgÉ F w¼ÀĪÀ½PÉ £ÁªÀÅ PÀAqÀ «±Àé«zÁå®AiÀÄzÀ ªÁvÁªÀgÀtzÀ°è EgÀ¯Éà E®è. CzÀgÀ®Æè £ÀªÀÄä PÀ£ÀßqÀ «¨sÁUÀzÀ®èAvÀÆ EAxÀ UÁA©üÃgÀåPÉÌ eÁUÀªÉà EgÀ°®è. D ¸ÀAzsÀ¨sÀðPÉÌ PÀ£ÀßqÀ «¨sÁUÀzÀ°è ¥ÁæzsÁå¥ÀPÀgÁVzÀÝ ¥ÉÆæ. ºÉZï.eÉ. ®PÀÌ¥ÀàUËqÀ, ¥ÉÆæ. wÃ.£ÀA.±ÀAPÀgÀ£ÁgÁAiÀÄt,  ¥ÉÆæ. ²æÃPÀAoÀ PÀÆrUÉ CªÀgÀAvÀºÀ »jAiÀÄ ¥ÁæzsÁå¥ÀPÀgÀ ¸ÀgÀ¼ÀvÉAiÀÄ £ÀqÀªÀ½PÉUÀ¼ÀÄ, £ÁªÀÅ PÉýzÀ «±Àé«zÁå®AiÀÄzÀ ¥ÁæzsÁå¥ÀPÀgÀ UÁA©üÃgÀvÉ ªÀÄvÀÄÛ J®ègÉÆA¢UÉ ªÀÄÄPÀÛªÁV ¨ÉgÉAiÀÄ¢gÀĪÀ AiÀiÁªÀ ¸ÀAzÀ¨sÀðUÀ¼ÀÄ PÁt°®è. CµÉÖà C®è, PÉ®ªÀÅ ¥ÁæzsÁå¥ÀPÀgÀÄ Cwà ºÉaÑ£À  ¸ÀgÀ¼ÀvÉ ºÁUÀÆ »jAiÀÄgÀ §UÉÎ UËgÀªÀzÀ ºÁUÀÆ «£ÀAiÀÄzÀ ªÀvÀð£ÉUÀ¼À£ÀÄß vÉÆÃgÀĪÀÅzÀgÀ ªÀÄÆ®PÀ £ÀªÀÄä UÀªÀÄ£À¸É¼ÉzÀgÀÄ CAxÀ Cwà ¸ÀgÀ¼ÀvÉ ºÁUÀÆ «£ÀAiÀÄzÀ ¥ÁæzsÁå¥ÀPÀgÀ°è qÁ. ¸ÀtÚgÁªÀÄ PÀÆqÀ M§âgÀÄ. ¸ÁªÀiÁ£Àå ªÉõÀ ¨sÀƵÀt, AiÀiÁªÀÅzÉà ©üUÀĪÀiÁ£À«®èzÀ ªÀåQÛvÀé, «zÁåyðUÀ¼À£ÀÄß UËgÀªÀ¢AzÀ PÁtĪÀ ªÀÄ£ÉÆèsÁªÀ EªÀÅ ¸ÀtÚgÁªÀÄ CªÀgÀ°è «zÁåyðUÀ¼ÁV £ÁªÀÅ UÀÄgÀÄw¹zÀ GvÀÛªÀÄ UÀÄtUÀ¼ÀÄ.

 ¥ÉÆæ. ¸ÀtÚgÁªÀÄ CªÀgÀÄ £ÀªÀÄUÉ JA.J. ªÉÆzÀ® ªÀµÀðzÀ°è bÀAzÀ¸ÀÄì ¥ÁoÀ ºÉüÀÄwÛzÀÝgÀÄ. ºÁUÀ CªÀgÀÄ ¸ÀºÁå¢æ PÁ¯ÉÃf£À°è CzsÁå¥ÀPÀgÁVzÀÄÝ, «¨sÁUÀPÉÌ UËgÀªÀ G¥À£Áå¸ÀPÀgÁV §gÀÄwÛzÀÝgÀÄ. DUÀ £ÁªÀÅ ºÁdgÁUÀÄwÛzÀÝ vÀgÀUÀwUÀ¼À¯Éèà Cwà ºÉZÀÄÑ ¸ÁévÀAvÀæ EgÀÄwÛzÀÝ vÀgÀUÀwUÀ¼ÀÄ ¸ÀtÚgÁªÀÄ ¸Àgï CªÀgÀ vÀgÀUÀwUÀ¼ÀÄ. CªÀgÀzÀÄ ¥Àæwà ¢£À ªÀÄzsÁåºÀß 2.30PÉÌ vÀgÀUÀw. ºÁ¸ÉÖ¯ï £À Hl ªÀiÁr §gÀÄwzÀÝ £ÀªÀÄUÉ, ªÀÄzsÁåºÀßzÀ ¸ÀªÀÄAiÀÄPÉÌ ºÁUÀÆ bÀAzÀ¸ÀÄì «µÀAiÀÄPÉÌ ¸Àj ºÉÆÃUÀÄwvÀÄÛ. £ÁªÀÅ F vÀgÀUÀwUÀ¼À°è DPÀ½¹, vÀÆPÀr¹ ¸Àgï ºÀwÛgÀ ¸ÁPÀµÀÄÖ ¸À® ¨ÉʬĹ PÉƼÀÄîwÛzÉݪÀÅ. ¸ÀtÚgÁªÀÄ ¸Àgï CªÀgÀ ¨ÉÊUÀļÀ PÀÆqÀ ¸Àé®à £Án. K zÀ£Á PÁAiÉÆãÉ...., ¸ÀjAiÀiÁV wAzÀÄ §A¢ârwÃgÀ... »ÃUÉ. CzÀPÁÌV MªÉÄä ¨ÉʬĹPÉÆAqÀªÀgÀÄ ªÀÄvÉÆÛªÉÄä ¨ÉʬĹPÉƼÀî¨ÁgÀzÉAzÀÄ ¥ÀæAiÀÄvÀß ªÀiÁqÀÄwzÉݪÀÅ. DzÀgÉ ¸ÁzsÀåªÁUÀÄwÛgÀ°®è. EAxÀ J¯Áè F PÀAlPÀUÀ¼À £ÀqÀĪÉAiÀÄÆ vÀgÀUÀwAiÀÄ£ÀÄß ®ªÀ®«PɬÄAzÀ EgÀĪÀAvÉ ªÀiÁqÀ®Ä ¸Ágï ¥ÀæAiÀÄw߸ÀÄvÁÛ EzÀÝgÀÄ. bÀAzsÀ¹ì£À ¥ÁoÀPÉÌ CªÀgÀÄ zÀÄAqÁV §gÉzÀÄ ¹zÀÞªÀiÁrPÉÆArzÀÝ vÀgÀUÀw £ÉÆÃmïì £ÀªÀÄV£ÀÄß PÀtÂÚUÉ PÀnÖzÀAvÉ £É£À¦zÉ. CªÀgÀÄ «µÀAiÀÄPÉÌ ¸ÀA§A¢ü¹zÀAvÉ PÉ®ªÀÅ ªÀÄÄSÁåA±ÀUÀ¼À£ÀÄß vÀgÀUÀwAiÀįÉè §gɸÀÄwÛzÀÝgÀÄ. CzÀgÀ DzsÁgÀ ªÉÄÃ¯É MAzÉgÀqÀÄ ¥ÀĸÀÛPÀUÀ¼À£ÀÄß ¥ÀgÁªÀIJð¹ vÀªÀÄäzÉà DzÀ GvÀÛªÀÄ £ÉÆÃmïì vÀAiÀiÁj¹PÉƼÀî®Ä ºÉüÀÄwÛzÀÝgÀÄ. CªÀgÀ ¸À®ºÉ ªÉÄÃgÉUÉ £ÁªÀÅ bÀAzsÀ¹ì£À CvÀÄåvÀÛªÀÄ N¢£À ¸ÁªÀiÁVæAiÀÄ£ÀÄß ¹zÀÞªÀiÁrPÉÆArzÉݪÀÅ. F J¯Áè ¥ÀæAiÀÄvÀßUÀ¼À ¨sÁUÀªÁV ¥ÀjÃPÉëAiÀÄ°è GvÀÛªÀÄ CAPÀUÀ¼À£ÀÆß UÀ½¹zɪÀÅ. PÉÆ£ÉUÉ F «µÀAiÀÄzÀ°è £ÁªÉ®è vÀªÀiÁµÉ ªÀiÁrPÉÆArzÉÝãÉAzÀgÉ, £ÁªÀÅ ªÀÄzsÁåºÀß ¤zÉÝ ªÀiÁqÀzÉà E¢zÀÝgÉ, CzÀPÉÌ ¸ÀtÚgÁªÀÄ ¸Àgï ¨ÉÊAiÀÄzÉà EgÀ¢zÀÝgÉ £ÁªÉ®è bÀAzÀ¹ì£À°è EµÉÆÖAzÀÄ CAPÀ UÀ½¸À®Ä ¸ÁzsÀåªÁUÀÄvÁÛ EgÀ°®è.

E£ÀÆß JgÀqÀ£Éà ªÀµÀðPÉÌ ¸Àgï ¥ÀæªÁZÀPÀ ºÀÄzÉÝUÉ SÁAiÀiÁAV DV £ÉêÀÄPÀºÉÆA¢ «¨sÁUÀPÉÌ §AzÀgÀÄ. D ªÀµÀð ‘eÁ£À¥ÀzÀ:EwÛÃa£À ¥ÀæªÀÈwÛUÀ¼ÀÄ’ JA§ ¥ÀwæPÉAiÀÄ ¥ÁoÀ ºÉýzÀgÀÄ. eÁ£À¥ÀzÀzÀ ºÉƸÀ ¨É¼ÀªÀtÂUÉUÀ¼À §UÉÎ ¸ÁPÀµÀÄÖ ¹zÀÝvÉAiÉÆA¢UÉ vÀgÀUÀwUÀ¼À°è £ÀªÀÄUÉ ¥ÁoÀ ºÉüÀÄvÁÛ EzÀÝgÀÄ. ‘C¢ eÁ£À¥ÀzÀ’, ‘SÉÆÃl eÁ£À¥ÀzÀzÀ’ §UÉÎ ¸Ágï ªÀiÁvÀ£ÁrzÀ ¸ÀAUÀwUÀ¼ÀÄ £ÀªÀÄä ªÀÄÄA¢£À eÁ£À¥ÀzÀ CzsÀåAiÀÄ£ÀPÉÌ ¸ÁPÀµÀÄÖ ¸ÀºÁAiÀÄPÉÌ §AzÀªÀÅ JA§ÄzÀ£ÀÄß zsÉÊAiÀÄðªÁV ºÉüÀ§ºÀÄzÀÄ. vÀgÀUÀwUÀ¼À°è £ÁªÀÅ PÀÆqÀ eÁ£À¥ÀzÀ CzsÀåAiÀÄ£ÀzÀ ºÉƸÀ ¨É¼ÀªÀtÂUÉUÀ¼À §UÉÎ ZÀað¸ÀÄvÁÛ EzÉݪÀÅ. C£ÉÃPÀ ¸À® £ÁªÀÅ PÉüÀÄwzÀÝ C¸ÀA§zÀÞ ¥Àæ±ÉßUÀ½UÉ ¸ÀtÚgÁªÀÄ ¸Àgï ¨ÉÃeÁgÀÄ ªÀiÁrPÉƼÀîzÉ GvÀÛj¸ÀÄvÁÛÛ EzÀÝgÀÄ. ºÁUÉAiÉÄà £ÀªÀÄä ¥Àæ±ÉßUÀ¼À°è EgÀÄwÛzÀÝ ¨Á°±ÀUÀ¼À£ÀÄß wzÀÄÝvÀÛ EzÀÝgÀÄ. MAzÀÄ vÀgÀUÀwAiÀÄ°è eÁ£À¥ÀzÀzÀ ºÉƸÀ ªÁåSÁå£ÀUÀ¼À §UÉÎ ªÉÄõÀÄÖç ¥ÁoÀºÉüÁÛ EzÀÝgÀÄ. CªÉÄjPÁzÀ C®£ï qÀAqÀ¸ï ªÉÆzÀ¯ÁzÀªÀgÀÄ eÁ£À¥ÀzÀ JAzÀgÉ CzÀÄ ºÀ½îUÀ¼À°è ªÀiÁvÀæ EgÉÆîè. £ÀUÀgÀUÀ¼À®Æè EgÀÄvÉÛ JAzÀÄ ªÁåSÁ夹zÀÝ£ÀÄß PÀÄjvÀÄ ªÀiÁvÀ£ÁqÀÄvÁÛ EgÀĪÁUÀ £Á£ÀÄ MAzÀÄ ¥Àæ±Éß PÉýzÉ. CzÉãÉAzÀgÉ - £ÀªÀÄäzÀÄ §ºÀÄzÉÆqÀØ ¥ÀgÀA¥ÀgÉ EgÀĪÀ zÉñÀ; ¸ÁPÀµÀÄÖ eÁ£À¥ÀzÀ ¸ÀA¥ÀvÀÄÛ £ÀªÀÄä°è EzÉ. DzÀgÉ EAxÀ ¥Àj¸ÀgÀ«®èzÀ ªÀÄÄAzÀĪÀgÉzÀ gÁµÀÖç J¤¹PÉÆArgÀĪÀ CªÉÄjPÁ eÁ£À¥ÀzÀ dUÀwÛ£À°è vÀ£Àß ¸ÁÜ£ÀªÀ£ÀÄß G½¹PÉƼÀî®Ä F jÃwAiÀiÁV eÁ£À¥ÀzÀ ªÁåSÁå£ÀªÀ£Éßà §zÀ¯Á¬Ä¹zÉ. ªÀÄÄA¢£À ¢£ÀUÀ¼À°è £ÀªÀÄä ¥ÀgÀA¥ÀgÉAiÀÄ£ÀÄß UËtªÁV¹ £ÀUÀgÀUÀ¼À°è EgÀĪÀÅzÀÄ ªÀiÁvÀæ eÁ£À¥ÀzÀ JAzÀÄ ºÉüÀĪÀÅzÀgÀ ªÀÄÆ®PÀ £ÀªÀÄä£ÀÄß eÁ£À¥ÀzÀ dUÀwÛ¤AzÀ ºÉÆgÀºÁPÀĪÀ ¸ÁzsÀåvÉ EzÉ C®èªÉÃ?. F ¥Àæ±ÉßUÉ ¸Àgï vÀÄA¨Á ªÉÄZÀÄÑUÉ ¸ÀÆa¹ D §UÉÎ D vÀgÀUÀwAiÀÄ°è ¸ÁPÀµÀÄÖ ¢ÃWÀðªÁV ZÀað¹zÀgÀÄ. EAxÀ ºÀ®ªÁgÀÄ ªÀÄÄPÀÛ ¥Àæ±ÉßUÀ½UÉ vÀªÀÄä vÀgÀUÀwUÀ¼À°è CªÀPÁ±À ¤ÃqÀĪÀÅzÀgÀ ªÀÄÆ®PÀ £ÀªÀÄä ºÀ¹ ºÀ¹ aAvÀ£ÉUÀ¼ÀÄ ºÀzÀUÉƼÀî®Ä PÁtªÁzÀgÀÄ. £ÁªÀÅ EAzÀÄ eÁ£À¥ÀzÀzÀ §UÉÎ ªÀiÁvÀ£ÁqÀĪÀ zsÉÊgÀå ªÀiÁqÀÄwÛzÉÝÃªÉ JAzÀgÉ CzÀPÉÌ ¸ÀtÚgÁªÀÄ ¸Àgï CªÀgÀ ¥ÉÆæÃvÁìºÀ vÀÄA¨Á EzÉ JA§ÄzÀÄ £ÀªÉÄä®ègÀ ªÀÄÄPÀÛ C©ü¥ÁæAiÀÄ. MmÁÖgÉ JgÀqÀÄ ªÀµÀðzÀ JA.J. vÀgÀUÀwUÀ¼À°è £ÀªÀÄUÉ ¸ÁPÀµÀÄÖ ¸ÁévÀAvÀæ ªÀÄvÀÄÛ ¸À®ÄUÉAiÀÄ£ÀÄß PÉÆlÄÖ £ÀªÀÄä ¨É¼ÀªÀtÂUÉUÀ PÁgÀtgÁzÀgÀÄ.

E£ÀÆß JA.J. ¥ÀzÀ« ªÀÄÄV¹zÀ £ÀAvÀgÀ ªÀÄÄAzÉ K£ÀÄ ªÀiÁqÀĪÀzÉAzÀÄ vÉÆÃZÀzÉ PÉÆ£ÉUÉ CzsÀåAiÀÄ£ÀªÀ£ÁßzÀgÀÆ ªÀÄÄAzÀĪÀgɸÉÆÃt JAzÀÄ  ¦JZï.r ¸ÀA±ÉÆÃzsÀ£Á CzsÀåAiÀÄ£ÀPÉÌ £ÉÆÃAzÀt ªÀiÁr¹PÉÆAqɪÀÅ. DUÀ «±Àé«zÁå®AiÀÄzÀ ¥Àj²µÀÖ eÁw ªÀÄvÀÄÛ ¥ÀAUÀqÀ C©üªÀÈ¢Þ WÀlPÀzÀ ¸ÀAZÁ®PÀgÁV ¥ÉÆæ. ¸ÀtÚgÁªÀÄ CªÀgÀ£ÀÄß £ÉëĸÀ¯Á¬ÄvÀÄ. D ¸ÀAzsÀ¨sÀðzÀ°è WÀlPÀzÀ ªÀw¬ÄAzÀ K£Éà PÁAiÀÄðPÀæªÀÄUÀ¼ÀÄ £ÀqÉzÀgÀÆ £ÀªÀÄUÉ «±ÉõÀªÁzÀ CªÀPÁ±ÀUÀ¼À£ÀÄß ¤Ãr ªÉâPÉ ºÀwÛ¹zÀgÀÄ. ºÁUÉAiÉÄà £ÀªÀÄä CzsÀåAiÀÄ£ÀPÉÌ ¨ÉÃPÁzÀ ±ÉÊPÀëtÂPÀ CUÀvÀåvÉUÀ¼À£ÀÄß EgÀĪÀ CªÀPÁ±ÀUÀ¼ÉƼÀUÉ vÀPÀ̪ÀÄnÖUÉ MzÀV¹ PÉÆqÀĪÀÅzÀgÀ ªÀÄÆ®PÀ D ºÉÆwÛUÉ ¸ÀA±ÉÆÃzsÀ£Á CzsÀåAiÀÄ£À £ÀqɸÀÄwÛzÀÝ ºÀ®ªÁgÀÄ §qÀ«zÁåyðUÀ¼À ±ÉÊPÀëtÂPÀ ªÀÄÄ£ÉßqÉUÉ PÁgÀtªÁzÀgÀÄ. WÀlPÀzÀ°è EgÀĪÀµÀÄÖ ¢£À CvÀåAvÀ §zÀÞvɬÄAzÀ PÁAiÀÄð¤ªÀ𻹠«zÁåyðUÀ¼ÁzÀ £ÀªÀÄä ªÉÄZÀÄÑUÉUÉ ¥ÁvÀægÁVzÀÝgÀÄ. E°èAiÀÄÆ PÀÆqÀ AiÀiÁªÀÅzÉà PÁAiÀÄðPÀæªÀÄ £ÀqɸÀ¨ÉÃPÉAzÁUÀ®Æ J¯Áè «zÁåyðUÀ¼À£ÀÄß PÀgÉzÀÄ ¸À¨sÉ £Àqɹ CªÀgÀ C©ü¥ÁæAiÀÄUÀ¼À£ÀÄß D°¹ ¸ÀªÁð£ÀĪÀÄvÀ¢AzÀ wêÀiÁð£ÀUÀ¼À£ÀÄß vÉUÉzÀÄPÉƼÀÄîwÛzÀÝgÀÄ. PÁAiÀÄðPÀæªÀÄzÀ dªÁ¨ÁÞjAiÀÄ£ÀÄß AiÀiÁjUÁzÀgÀÆ M¦à¹zÀgÉ D §UÉÎ AiÀiÁªÀÅzÉà ¸ÀAzÀ¨sÀðzÀ°è C£ÀUÀvÀåªÁV vÀ¯É ºÁPÀÄwÛgÀ°®è. CzÀÄ ºÀtPÁ¹£À ¤ªÀðºÀuÉAiÀÄ®Æè CµÉÖÃ. PÁAiÀÄðPÀæªÀÄzÀ ¹zÀÞvÉUÀ¼À®Æè CµÉÖÃ. MmÁÖgÉ £ÁªÀÅ PÀAqÀ CvÀÄåvÀÛªÀÄ ¸ÀAZÁ®PÀgÀ°è EªÀgÀÄ ªÉÆzÀ°UÀgÀÄ JAzÀgÉ Cw±ÀAiÉÆÃQÛ K£À®è.

E£ÀÆß ¦JZï.r ªÀÄÄV¹ ¸ÀºÁå¢æ PÁ¯ÉÃfUÉ CzsÁå¥ÀPÀ£ÁV §AzÀ £ÀAvÀgÀªÀÇ ¸ÀtÚgÁªÀÄ ¸Àgï CªÀgÉÆA¢V£À ¸ÀA¥ÀPÀð ºÁUÉAiÉÄà ªÀÄÄAzÀĪÀgɬÄvÀÄ. F £ÀqÀÄªÉ PÀ£ÁðlPÀ eÁ£À¥ÀzÀ «±Àé«zÁå®AiÀÄzÀ £À£Àß QgÀÄ ¸ÀA±ÉÆÃzsÀ£Á AiÉÆÃd£ÉUÉ ¸ÀtÚgÁªÀÄ ¸Àgï CªÀgÀ£ÀÄß ªÀiÁUÀðzÀ±ÀðPÀgÁV ¤UÀ¢üªÀiÁqÀ¯Á¬ÄvÀÄ. F ¸ÀAzÀ¨sÀðzÀ°è £À£ÀUÉ ¸ÁPÀµÀÄÖ GvÀÛªÀĪÁzÀ ªÀiÁUÀðzÀ±Àð£À ªÀiÁr M¼ÉîAiÀÄ CzsÀåAiÀÄ£À £ÀqɸÀ®Ä PÁgÀtgÁzÀgÀÄ. PÁ¯ÉÃf£À ºÀ®ªÁgÀÄ PÀvÀðªÀåUÀ¼À £ÀqÀÄªÉ CªÀgÀÄ ¤jÃQë¹zÀµÀÄÖ ªÉÃUÀªÁV CzsÀåAiÀÄ£À £ÀqɸÀ®Ä £À¤ßAzÀ ¸ÁzsÀåªÁUÀ°®è. DUÀAvÀÆ ¨É¼ÀUÉÎ ªÁQAUï ¸ÀAzÀ¨sÀðzÀ°è, £ÀUÀgÀzÀ AiÀiÁªÀÅzÁzÀgÀÆ PÁAiÀÄðPÀæzÀ°è ªÀÄvÀÄÛ «¨sÁUÀzÀ°è »ÃUÉ £Á£ÀÄ J°è ¹PÀÌgÀÆ K£ï ªÀiÁqÁÛ E¢ÝÃAiÀÄ? DAiÀiÁÛ PÉ®¸À? E£ÉßµÀÄÖ ¢£À ¨ÉÃPÀÄ? ¨ÉÃUÀ ªÀÄÄV¸ÀÄ JAzÀÄ ¦æÃwAiÀÄ MvÀÛqÀ ºÁPÁÛ EzÀÝgÀÄ. EªÀgÀ ªÀiÁUÀðzÀ±Àð£ÀzÀ «±ÉõÀªÉAzÀgÉ vÀ£Àß D¯ÉÆÃZÀ£ÉUÀ¼À£ÀÄß £ÀªÀÄä ªÉÄÃ¯É ºÉÃgÀzÉ  ¸ÁévÀAvÀæ D¯ÉÆÃZÀ£ÉUÀ½UÉ ¸ÁPÀµÀÄÖ CªÀPÁ±À PÉÆlÖgÀÄ. ‘¤ÃªÀÅ ªÀiÁrÛÃj ªÀiÁr’ JAzÀÄ C©üªÀiÁ£ÀzÀ zsÉÊgÀå vÀÄA©zÀgÀÄ.

E¢µÀÄÖ ¥ÉÆæ. ¸ÀtÚgÁªÀÄ ªÀÄvÀÄÛ £ÀªÀÄä £ÀqÀÄªÉ EzÀÝ ±ÉÊPÀëtÂPÀ ¸ÀA§AzsÀzÀ°è ºÉüÀ¨ÉÃPÁzÀ «ZÁgÀUÀ¼ÀÄ. E£ÀÆß CªÀgÉÆqÀ£É £ÁªÀÅ ¨É¼À¹PÉÆAqÀ ¸ÁªÀiÁfPÀ ¸ÀA§AzsÀUÀ¼À §UÉÎ ºÉüÀzÉà ºÉÆÃzÀgÉ £ÀªÀÄä ¸ÀA§AzsÀUÀ¼À£ÀÄß ¥ÀÆtðªÁV ºÉýzÀAvÁUÀĪÀÅ¢®è. ºÁUÁV D §UÉÎ PÉ®ªÀÅ «ZÁgÀUÀ¼À£ÀÄß ºÉüÀĪÀÅzÁzÀgÉ : ¸ÀtÚgÁªÀÄ ¸Àgï CªÀgÀÄ ¸ÀªÀiÁdzÀ MAzÀÄ »AzÀĽzÀ §ÄqÀPÀlÄÖ ¸ÀªÀÄÄzÁAiÀÄ¢AzÀ §AzÀªÀgÀÄ. ºÁUÁV ¸ÀºÀdªÁV CªÀgÀ UÀÄtzÀ°è C¸ÀªÀiÁ£ÀvÉAiÀÄ£ÀÄß ¸À»¸ÀzÀ UÀÄt«zÉ. ºÁUÉãÁzÀgÀÆ ±ÉÆõÀuÉ, C£ÁåAiÀÄ, C¸ÀȱÀåvÉ ªÀÄvÀÄÛ C¸ÀªÀiÁ£ÀvÉAiÀÄ£ÀÄß PÀAqÀ°è CzÀ£ÀÄß ¥Àæw¨sÀn¸ÀĪÀ ªÀÄ£ÉÆèsÁªÀzÀªÀgÀÄ. ºÁUÁVAiÉÄà ²ªÀªÉÆUÀÎzÀ r.J¸ï.J¸ï. ªÀÄwÛvÀgÀ d£À¥ÀgÀ ¸ÀAWÀl£ÉUÀ¼À eÉÆvÉUÉ ¤gÀAvÀgÀªÁzÀ ¸ÀA¥ÀPÀðzÉÆA¢UÉ vÀªÀÄä ºÉÆÃgÁlUÀ¼À£ÀÄß £ÀqɹzÀªÀgÀÄ. ªÀÄÄRåªÁV ¢. ¥ÉÆæ. ©. PÀȵÀÚ¥Àà CªÀgÀ C©üªÀiÁ¤AiÀiÁV CªÀgÀ «ZÁgÀ ªÀÄvÀÄÛ ºÉÆÃgÁlUÀ½AzÀ ¥Àæ¨sÁ«vÀUÉÆAqÀÄ, vÀªÀÄä UɼÉAiÀÄgÁzÀ ¢. PÉÆÃmÉ ªÀÄ°èPÁdÄð£À ºÁUÀÆ r.J¸ï.J¸ï. UÀÄgÀĪÀÄÆwð CªÀgÉÆqÀ£É ¸ÉÃj zÀ°vÀ¥ÀgÀ ºÉÆÃgÁlUÀ¼À°è UÀÄgÀÄw¹PÉÆAqÀªÀgÀÄ. EAxÀ »£É߯ɬÄAzÀ §AzÀ EªÀgÀ «ZÁgÀ ºÁUÀÆ ºÉÆÃgÁlUÀ¼À£ÀÄß £ÁªÀÅ ªÉÄaÑPÉÆArzÉݪÀÅ. «±Àé«zÁå®AiÀÄzÀ zÀ°vÀ £ËPÀgÀgÀÄ ºÁUÀÆ «zÁåyðUÀ½UÉ, ²ªÀªÉÆUÀÎ ¸ÀÄvÀÛ°£À zÀ°vÀ d£ÀjUÉ C£ÁåAiÀÄUÀ¼ÁzÁUÀ EªÀgÀ §½ vÀªÀÄä ¸ÀªÀĸÉåUÀ¼À£ÀÄß ºÉýPÉÆAqÀÄ ¨ÉA§®PÉÌ ¨ÉÃrPÉ EqÀÄwÛzÀÄÝzÀ£ÀÄß £ÁªÀÅ PÀArzÉÝêÉ. vÀ£Àß §½ ¸ÀªÀĸÉåUÀ¼À£ÀÄß ºÉýPÉÆAqÀÄ §AzÀªÀgÀ£ÀÄß UËgÀªÀ¢AzÀ PÁtÄvÁÛ CªÀgÀ ¸ÀªÀĸÉåUÀ½UÉ ¸ÀPÁgÁvÀäPÀªÁV ¸ÀàA¢ü¸ÀĪÀ ªÀÄ£ÉÆèsÁªÀ EªÀgÀzÀÄ.

F «µÀAiÀÄzÀ°è ¸ÀtÚgÁªÀÄ ¸Àgï CªÀgÀÄ ªÀiÁrzÀ PÉ®¸ÀUÀ¼À£ÀÄß £ÉÆÃr ªÉÄaÑPÉƼÀÄîvÀÛ¯Éà CªÀgÀ «zÁåyðUÀ¼ÁzÀ £ÁªÀÅ CªÀgÀ£ÀÄß «ªÀıÁðvÀäPÀªÁV £ÉÆÃqÀĪÀ ¥ÀæAiÀÄvÀß ªÀiÁrzÉÝêÉ. F zÀȶ֬ÄAzÀ ºÉüÀ§ºÀÄzÁzÀ ªÀiÁvÀÄUÀ¼ÉAzÀgÉ: ºÉý PÉý EªÀgÀÄ ¸ËªÀÄå ¸Àé¨sÁªÀzÀªÀgÀÄ, CzÀPÁÌVAiÉÄà EªÀgÀ «gÉÆÃzsÀzÀ®Æè MAzÀÄ ¸ËªÀÄåvÉ PÁtÄvÀÛzÉ. ªÀÄvÀ£ÁqÀĪÀ ªÀiÁvÀÄUÀ¼ÀÄ vÀÄA¨Á SÁgÀªÁVgÀzÉ CªÀÅ DPÉÆæñÀzÀ £É¯É¬ÄAzÀ ºÉÆgÀvÁVgÀÄvÀÛªÉ. ºÁUÁVAiÉÄà ±ÉÊPÀëtÂPÀ ºÁUÀÆ ¸ÁªÀiÁfPÀ fêÀ£ÀzÉƼÀUÉ ¹UÀ¨ÉÃPÁzÀ C£ÉÃPÀ CªÀPÁ±ÀUÀ¼ÀÄ EªÀjUÉ ¹PÀÌ°®è. PÉ®ªÀÅ ¸ÀªÀĸÉåUÀ¼ÀÄ ¥ÀÆtð ¥ÀæªÀiÁtzÀ°è §UɺÀjAiÀÄ°®è JA§ÄzÀ£ÀÄß £ÁªÀÅ PÀ¼ÉzÀ 20 ªÀµÀðUÀ½AzÀ ¸ÀtÚgÁªÀÄ ¸Àgï CªÀgÀ eÉÆvÉV£À MqÀ£Ál¢AzÀ PÀArzÉÝêÉ. ºÁUÉAiÉÄà ¸Àgï vÁ£ÀÄ PÉ®¸ÀªÀiÁqÀĪÀ ¸ÀܼÀzÀ°è zÀ°vÀ «zÁåyð ºÁUÀÆ £ËPÀgÀgÀ£ÀÄß MmÁÖV¹ CªÀgÀ ¸ÀªÀĸÉåUÀ¼À §UÉÎ ªÀåªÀ¹ÜvÀ ºÉÆÃgÁl £ÀqɸÀĪÀ ºÉaÑ£À CUÀvÀå«vÀÄÛ. D ±ÀQÛAiÀÄÆ CªÀgÀ°èvÀÄÛ.  DzÀgÉ KPÉÆà K£ÉÆà CAxÀ ºÉaÑ£À dªÁ¨ÁÝjAiÀÄ£ÀÄß ¸Àgï vÉUÉzÀÄPÉƼÀî°®èªÉãÉÆà JA§ C£ÀĪÀiÁ£À CªÀgÀ «zÁåyðUÀ¼ÁzÀ £ÀªÀÄä ¥ÁæªÀiÁtÂPÀ C¤¹PÉ.

E£ÀÄß £ÁªÀÅ JA.J ªÀiÁqÀĪÁUÀ zÀ°vÀ §AqÁAiÀÄ ¸Á»vÀå ZÀ¼ÀªÀ½AiÀÄ£ÀÄß NzÀÄvÁÛ, £ÉÆAzÀ d£ÀgÀ ¥ÀgÀªÁVzÀÝ F UÀÄA¦£À ¸Á»vÀå ªÀÄvÀÄÛ ¸Á»wUÀ¼À §UÉÎ £ÀªÀÄUÉ C©üªÀiÁ£À ªÀÄÆr D §UÉÎ ¸ÁPÀµÀÄÖ M®ªÀÅ ¨É¼É¬ÄvÀÄ. ¸ÀªÀiÁdzÀ°è eÁw, PÀÄ® ªÀÄvÀÄÛ ¥ÀæzÉñÀUÀ¼À£ÀÄß DzsÀj¹ C¸ÀªÀiÁ£ÀvÉAiÀÄ£ÀÄß ¸Á¢ü¹zÀÝ ºÁUÀÆ D £É¯ÉUÀ¼À£ÀÄß QüÁV £ÉÆÃqÀÄwÛzÀÝ ªÀåªÀ¸ÉÜUÉ ¥ÀæwAiÀiÁV CzÉà eÁw, PÀÄ® ªÀÄvÀÄÛ Hj£À ºÉ¸ÀgÀÄUÀ¼À£ÀÄß zÀ°vÀ §AqÁAiÀÄzÀ ¸Á»wUÀ¼ÀÄ vÀªÀÄä ºÉ¸Àj£À eÉÆvÉ ¸ÉÃj¹PÉÆAqÀÄ ºÉªÉÄä ¥ÀqÀĪÀ PÀæªÀĪÀAvÀÆ £ÀªÀÄUÉ zÉÆqÀØ CzsÀÄâvÀ ºÁUÀÆ DzÀ±ÀðªÁVvÀÄÛ. F ¸ÀAUÀwUÀ¼À eÉÆvÉUÉ zÀ°vÀ §AqÁAiÀÄ ¸Á»vÀå ZÀ¼ÀªÀ½AiÀÄ£ÀÄß £ÀA©gÀĪÀ £ÀªÀÄä  ªÉÄõÀÄÖçUÀ¼À §UÉÎAiÀÄÆ £ÀªÀÄä £ÀqÀÄªÉ ºÁUÁUÀ ZÀZÉð £ÀqÉAiÀÄÄwÛvÀÄÛ. CAvÀ ZÀZÉðUÀ¼À°è ¸ÀtÚgÁªÀÄ ¸Àgï §UÉÎAiÀÄÆ £ÁªÀÅ ¸ÁPÀµÀÄÖ ªÀiÁvÁqÀÄwÛzÉݪÀÅ. C°è ¥ÀæªÀÄÄRªÁV £ÁªÀÅ PÉüÀÄwzÀÝ ¥Àæ±Éß JAzÀgÉ - ¸ÀtÚgÁªÀÄ ¸Àgï CªÀgÀ ºÉ¸ÀgÀÄ   £ÁAiÀÄPï CAvÉ DzÀgÉ CªÀgÀÄ ¸ÀtÚgÁªÀÄ CAxÀ ºÉ¸ÀgÀÄ §zÀ¯Á¬Ä¹PÉÆArzÁÝgÀAvÉ. EzɵÀÄÖ ¸Àj? ¸Àgï AiÀiÁPÉ »ÃUÉ ªÀiÁrzÀgÀÄ?  eÁwAiÀÄ£ÀÄß ¸ÀAPÉÃw¸ÀĪÀ ºÉ¸ÀgÀÄ ¸Àgï UÉ CªÀªÀiÁ£ÀªÀ£ÀÄß GAlÄ ªÀiÁrvÁÛ? CxÀªÁ ¨ÉÃgÉ E£ÁåªÀÅzÁzÀgÀÆ PÁgÀt E¢ÝgÀ§ºÀÄzÁ? EzÀÄ K£É DUÀ° ºÉ¸ÀgÀÄ §zÀ¯Á¬Ä¹PÉÆAqÀzÀÄÝ ¸ÀjAiÀÄ®è JA§ÄzÉà £ÀªÀÄä ¸ÀàµÀÖ C©ü¥ÁæAiÀĪÁVgÀÄwvÀÄÛ. PÉÆ£ÉAiÀÄ°è ¸Àgï vÀªÀÄä ºÉ¸ÀgÀ£ÀÄß §zÀ¯Á¬Ä¹PÉÆAqÀgÀÆ d£À ªÀiÁvÀæ ¸ÀtÚgÁªÀÄ £ÁAiÀÄÌ JAzÉà PÀgÉAiÀÄÄvÁÛgÉ JAzÀÄ ¸ÀªÀiÁzsÁ£À ¥ÀqÀÄwÛzÉݪÀÅ. EzÀÄ vÀÄA¨Á SÁ¸ÀV «ZÁgÀ J¤¹zÀgÀÆ ¸ÁªÀiÁfPÀ §zÀÞvÉAiÀÄ £É¯ÉAiÀÄ°è ªÀÄÄRåªÁVgÀĪÀ M§â ªÀåQÛAiÀÄ §zÀÄQ£À £ÀqÉUÀ¼ÀÄ »ÃUÉ ºÀ®ªÁgÀÄ ¸ÁªÀiÁfPÀ ¥Àæ±ÉßUÀ¼À£ÀÄß JzÀÄj¸À¨ÉÃPÁUÀÄvÀÛzÉ.

PÉÆ£ÉAiÀÄ°è ¸ÀtÚgÁªÀÄ ¸Àgï CªÀgÀÄ £ÀªÉÆä¼ÀUÉ G½AiÀÄĪÀÅzÀÄ £ÀªÀÄä£ÀÄß ¨Ë¢üÞPÀªÁV ¨É¼À¹zÀ M§â ¤dªÁzÀ UÀÄgÀĪÁV, «zÁåyðUÀ¼À°è AiÀiÁªÀÅzÉà jÃwAiÀÄ CªÀªÀiÁ£À ºÁUÀÆ QüÀjªÉÄ ¨É¼ÉzÀAvÉ £ÉÆÃrPÉÆAqÀ M§â ±ÉÊPÀëtÂPÀ ¥ÉÆõÀPÀgÁV, CzÉ®èQÌAvÀ ªÀÄÄRåªÁV ¥ÁæzsÁå¥ÀPÀ, ¤zÉÃð±ÀPÀ, ¸ÀAZÁ®PÀ, rãï, ¹ArPÉÃmï »ÃUÉ K£É®èªÀÇ DzÀgÀÆ AiÀiÁªÀÅzÉà ¥ÀæwµÉÖ, zÀ¥Àð ªÀÄvÀÄÛ DqÀA¨sÀgÀUÀ¼À£ÀÄß vÉÆÃgÀzÉ ¸ÀgÀ¼ÀvÉ ªÀÄvÀÄÛ ¸ÀdÓ¤PÉAiÀÄ£ÀÄß vÉÆÃjzÀ d£Á£ÀÄgÁVAiÀiÁV. UÀÄgÀÄ«£À ¸ÁÜ£ÀzÀ £ÉÊwPÀvÉ ºÁUÀÆ dªÁ¨ÁÞjUÀ½UÉ «gÀÄzÀÞªÁV £ÀqÉAiÀÄĪÀ ¥ÁæzsÁå¥ÀPÀgÉà ºÉZÁÑVgÀĪÀ F ¸ÀAzÀ¨sÀðzÀ°è ±ÉÊPÀëtÂPÀ ªÀ®AiÀÄzÀ°è vÀ£Àß £ÉÊwPÀvÉAiÀÄ£ÀÄß G½¹PÉÆAqÀ ¤dªÁzÀ EAxÀ UÀÄgÀĪÀ£ÀÄß ¥ÀqÉzÀ £ÁªÉà zsÀ£Àå JAzÀgÉ Cw±ÀAiÉÆÃQÛAiÀÄ ªÀiÁvÁUÀ¯ÁgÀzÀÄ. ¸ÀªÀiÁdPÉÌ ªÀiÁzÀjAiÀiÁzÀ EªÀgÀ£ÀÄß ¸ÀªÀiÁdzÀ §zÀ¯ÁªÀuÉUÀ¼ÀÄ ¨sÀæµÀÖUÉƽ¸À¢gÀ° JA§ÄzÉà £ÀªÀÄä D¸É.

-    qÁ.J¸ï. JA. ªÀÄÄvÀÛAiÀÄå

ಬಯಲಾಟದ ಭವಿಷ್ಯ

PÀ£ÀßqÀ £Ár£À d£À¥ÀzÀ gÀAUÀ¨sÀÆ«ÄAiÀÄÄ ¥ÀæªÀÄÄRªÁV ªÀÄÆqÀ®¥ÁAiÀÄ zÉÆqÁØl, ¥ÀqÀĪÀ®¥ÁAiÀÄ AiÀÄPÀëUÁ£À, ¸ÀuÁÚl ªÀÄvÀÛ UÉÆA¨ÉAiÀiÁl JA§ £Á®ÄÌ §ºÀĪÀÄÄRåªÁzÀ «¨sÁUÀUÀ¼À°è, CzÀgÉƼÀUÉ ºÀvÁÛgÀÄ G¥À«¨sÁUÀUÀ¼À°è ºÀgÀrPÉÆArzÉ. GzÁºÀgÀuÉUÉ ªÀÄÆqÀ®¥ÁAiÀÄzÀ°è GvÀÛgÀ ¸ÀA¥ÀæzÁAiÀÄ ªÀÄvÀÄÛ zÀQët ¸ÀA¥ÀæzÁAiÀÄ §¼ÀPÉAiÀÄ°èzÀÄÝ, CªÀÅ PÀæªÀĪÁV zÉÆqÁØl ªÀÄvÀÄÛ §AiÀįÁl JAzÀÄ PÀgɹPÉÆArªÉ. ¥ÀqÀĪÀ®¥ÁAiÀÄ AiÀÄPÀëUÁ£À vÉAPÀwlÄÖ-§qÀUÀwlÄÖ JA§ JgÀqÀÄ ¥ÀæPÁgÀUÀ¼ÁV UÀÄgÀÄw¹PÉÆArzÉ. E£ÀÆß EªÉgÀqÀPÀÆÌ ©ü£ÀߪÁzÀ ¸ÀuÁÚl PÀ£ÁðlPÀzÀ GvÀÛgÀ ¨sÁUÀUÀ¼À°è  ¥ÀæZÀ°vÀzÀ°èzÀÄÝ, CzÀÄ ±ÉʪÀ ¸ÀuÁÚUÀ¼ÀÄ ªÀÄvÀÄÛ ªÉʵÀÚªÀ ¸ÀuÁÚlUÀ¼ÀÄ JA§ÄzÁV zsÀgÁäzsÁjvÀ «AUÀqÀuÉUÉ M¼ÀUÁVzÉ. ºÁUÉAiÉÄà UÉÆA¨ÉAiÀiÁlzÀ°è vÉÆUÀ®Ä UÉÆA¨ÉAiÀiÁl ªÀÄvÀÄÛ ¸ÀÆvÀæzÀ UÉÆA¨ÉAiÀiÁl JA§ JgÀqÀÄ «zsÀUÀ¼À£ÀÄß  PÁt§ºÀÄzÁVzÉ. MmÁÖgÉ EAxÀ ²æêÀÄAvÀ ¥ÀgÀA¥ÀgÉAiÀÄ£ÀÄß ºÉÆA¢zÀÝ d£À¥ÀzÀ gÀAUÀ¨sÀÆ«ÄAiÀÄ°è PÀgÁªÀ½ AiÀÄPÀëUÁ£ÀªÀ£ÀÄß ºÉÆgÉvÀÄ¥Àr¹zÀgÉ G½zÀ PÀqÉAiÀÄ J¯Áè ¥ÀæPÁgÀUÀ¼ÀÄ EwÛÃZÉV£À ºÉƸÀPÁ®zÀ §zÀ¯ÁªÀuÉUÀ½AzÁV vÀªÀÄä C¹ÛvÀéªÀ£ÀÄß PÀ¼ÉzÀÄPÉƼÀÄîwÛªÉ. §ºÀÄvÉÃPÀ PÀqÉUÀ¼À°è d£À¥ÀzÀ gÀAUÀ¥ÀæPÁgÀzÀ ¥ÀæzÀ±Àð£ÀUÀ¼ÀÄ ¸ÀA¥ÀÆtð ªÀÄgÉAiÀiÁVªÉ. E£ÀÄß PÉ®ªÀÅ PÀqÉ ¸Àé®àªÀÄnÖ£À fêÀ G½¹PÉÆAqÀÄ G¹gÁqÀÄwÛªÉ. EAxÀ ¥Àj¹ÜwAiÀÄ°è  d£À¥ÀzÀ gÀAUÀ¨sÀÆ«ÄAiÀÄ£ÀÄß G½¸ÀĪÀ aAvÀ£ÉUÀ¼ÀÄ DgÀA¨sÀªÁVªÉ. D ¢QÌ£À°è ¸ÁPÀµÀÄÖ ¥ÀæAiÀÄvÀßUÀ¼ÀÄ £ÀqÉ¢ªÉ; £ÀqÉAiÀÄÄwÛªÉ. EAxÀ ¥ÀæAiÀÄvÀßUÀ¼À ¨sÁUÀªÁV ªÀÄzsÉå PÀ£ÁðlPÀzÀ°è ¥ÀæZÀ°vÀ«gÀĪÀ §AiÀįÁlzÀ ¥ÀgÀA¥ÀgÉ, ¸ÀªÀÄPÁ°Ã£À ¹ÜwUÀw ºÁUÀÆ CzÀQÌgÀĪÀ ¸ÀªÁ®ÄUÀ¼À£ÀÄß UÀÄgÀÄw¹ CzÀ£ÀÄß ªÀÄÄA¢£À vÀ¯ÉªÀiÁgÀÄUÀ½UÉ G½¸ÀĪÀ ¸ÁzsÀåvÉUÀ¼À §UÉÎ ¥Àj²Ã°¸ÀĪÀ GzÉÝñÀ F ¯ÉÃR£ÀzÀÄÝ.

§AiÀįÁlzÀ ¥ÀgÀA¥ÀgÉ

       §AiÀįÁlPÉÌ 500 ªÀµÀðUÀ¼À ¸ÀàµÀÖ EwºÁ¸À«zÉ JA§ÄzÀÄ ºÀ®ªÀÅ «zÁéA¸ÀgÀ C©üªÀÄvÀ. F ªÀiÁvÀÄ §AiÀįÁlzÀ ¥ÀoÀåUÀ½UÉ ¸ÀA§A¢ü¹zÉÝà ºÉÆgÉvÀÄ ¥ÀæzÀ±Àð£ÀUÀ½UÉ C®è. ¥ÀæzÀ±Àð£ÀUÀ½UÉ ¸ÁPÀµÀÄÖ ¥ÁæaãÀvÉ EzÀÄÝ, CzÀÄ zÁæ«qÀ ªÀÄÆ®PÉÌ ºÉÆÃUÀÄvÀÛzÉ. zÀQët PÀ£ÁðlPÀzÀ d£À¥ÀzÀ gÀAUÀ¨sÀÆ«Ä PÀÄjvÀÄ CzsÀåAiÀÄ£À £ÀqɹgÀĪÀ r.PÉ. gÁeÉÃAzÀæ CªÀgÀÄ “ªÉÆzÀ®Ä zÁæ«qÀgÀ°è ‘§AiÀįÁl’ JA§ MAzÉà ºÉ¸Àj£À d£À¥ÀzÀ £ÁlPÀ gÀÆrüAiÀÄ°èzÀÄÝ, C£ÀAvÀgÀ ¨sÁ¶PÀªÁV ºÁUÀÆ ¥ÁæzÉòPÀªÁV zÁæ«qÀgÀÄ ZÀzÀÄjzÀAvÉ, F ªÀÄÆ® PÀ¯ÉAiÀÄÆ ¨ÉÃ¥ÀðnÖvÀÄ”      (r.PÉ.gÁeÉÃAzÀæ:1980:35)JA§ÄzÁV C©ü¥ÁæAiÀÄ¥ÀqÀÄvÁÛgÉ EzÀPÉÌ ¥ÀÆgÀPÀªÁV CªÀgÀÄ zÁæ«qÀ gÁdåUÀ¼ÁzÀ PÀ£ÁðlPÀzÀ §AiÀįÁl. DAzÀæzÀ «Ã¢ £ÁlPÀ, vÀ«Ä¼ÀÄ£Ár£À wgÀÄPÉÆvÀÄÛ, ªÀÄvÀÄÛ PÉÃgÀ¼À PÀxÀPÀ̽ ¥ÀæPÁgÀUÀ¼ÀÄ KPÀ¥ÀæPÁgÀªÁVzÀÄÝ MAzÀgÀ ¥ÀæwgÀÆ¥À ªÀÄvÉÆÛAzÀÄ JA§AvÉ PÁtÄwÛgÀĪÀ ¸ÀAUÀwAiÀÄ PÀqÉUÉ UÀªÀÄ£À¸É¼ÉAiÀÄÄvÁÛgÉ. F ªÁzÀUÀ¼À£ÀÄß £ÉÆÃrzÀgÉ §AiÀįÁl ¨sÀgÀvÀ£À £Álå±Á¸ÀÛçQÌAvÀ®Æ ªÉÆzÀ¯Éà d£À¥ÀzÀ ¸ÀªÀÄÄzÁAiÀÄUÀ¼À°è §¼ÀPÉAiÀÄ°èzÀÝ CA±À ¸ÀàµÀÖªÁUÀÄvÀÛzÉ.

§AiÀįÁlzÀ ¸ÀégÀÆ¥À ªÀÄvÀÄÛ ªÀĺÀvÀé

       §AiÀÄ®Ä ¥ÀæzÉñÀzÀ°è ClÖ ¤«Äð¹ DqÀĪÀ F DlPÉÌ C£ÀéxÀðPÀ £ÁªÀĪÁV §AiÀįÁl JA§ ºÉ¸ÀgÀÄ §A¢zÉ. F DlzÀ°è ¹ÛçÃAiÀÄgÀÄ ¨sÁUÀªÀ»¸ÀĪÀÅ¢®è. £ÁlPÀzÀ°è §gÀĪÀ ¹Ûçà ¥ÁvÀæUÀ¼À£ÀÄß ¥ÀÄgÀĵÀgÉà ¤ªÀð»¸ÀÄvÁÛgÉ. F £ÁlPÀzÀ°è ªÀĺÁ¨sÁgÀvÀ, gÁªÀiÁAiÀÄt, ¨sÁUÀªÀvÀ ªÉÆzÀ¯ÁzÀ ¥ËgÁtÂPÀ PÀxÉUÀ¼ÀÄ; PÀj¨sÀAl, PÀĪÀiÁgÀgÁªÀÄ, ¸ÁgÀAUÀzsÀgÀ ªÉÆzÀ¯ÁzÀ LwºÁ¹PÀ PÀxÉUÀ¼ÀÄ ¥ÀæzÀ±Àð£ÀUÉƼÀÄîvÀÛªÉ. F PÀxÉUÀ¼À°è PÁ¼ÀUÀ ªÀÄvÀÄÛ PÀ¯ÁåtzÀ PÀxÉUÀ¼Éà ºÉZÀÄÑ. GzÁºÀgÀuÉAiÀiÁV §AiÀįÁlzÀ PÉ®ªÀÅ ¥ÀoÀåUÀ¼À£ÀÄß £ÉÆÃqÀĪÀÅzÁzÀgÉ : gÀwPÀ¯Áåt, §§ÄæªÁºÀ£À PÁ¼ÀUÀ, EAzÀæfvÀÄ PÁ¼ÀUÀ, PÀuÁðdÄð£ÀgÀ PÁ¼ÀUÀ, ¸ÀÄzÀ£ÀéPÁ¼ÀUÀ C©üªÀÄ£ÀÄå PÁ¼ÀUÀ, d®AzsÀgÀ£À PÁ¼ÀUÀ, gÁªÀiÁAd£ÉÃAiÀÄ AiÀÄÄzÀÞ, WÀmÉÆÃvÀÌd£À PÁ¼ÀUÀ; gÀw PÀ¯Áåt, VjeÁ PÀ¯Áåt, ¸ÀĨsÀzÁæ ¥ÀjtAiÀÄ, ¹ÃvÁ ¸ÀéAiÀÄAªÀgÀ, zËæ¥À¢ ¸ÀéAiÀÄAªÀgÀ EvÁå¢. »ÃUÉ §gÀĪÀ J¯Áè PÀxÉUÀ¼ÀÄ ¥ÀÄgÁtzÀ ¢ÃWÀð PÀxÉUÀ¼À°è vÀªÀÄUÉ ªÀÄÄRåªÉ¤¹zÀ ¨sÁUÀUÀ¼À£ÀÄß d£ÀgÀ ªÀÄÄAzÉ ¥ÀæzÀ²ð¸ÀĪÀÅzÀgÀ ¸ÁªÀiÁfPÀ «ªÉÃPÀ ªÀÄvÀÄÛ eÁUÀÈwAiÀÄ£ÀÄß ¤ÃqÀĪÀ PÉ®¸ÀªÀ£ÀÄß ªÀiÁrzÁÝgÉ. “ §AiÀįÁl d£À¸ÁªÀiÁ£ÀågÀ zÀȶ֬ÄAzÀ PÉêÀ® MAzÀÄ PÀ¯ÉAiÀiÁUÀ° CxÀªÁ ªÀÄ£ÉÆÃgÀAd£ÉAiÀÄ ¸ÁzsÀ£ÀªÁUÀ° DVgÀzÉ ; CzÀÄ  CªÀjUÉ MAzÀÄ zÉÆqÀØ ¥ÁoÀ±Á¯ÉAiÉÄà DVzÉ. ........ ¤gÀPÀëPÀgÁzÀ CªÀgÀ£ÀÄß ºÉeÉÓ ºÉeÉÓUÀÆ JZÀÑgÀUÉƽ¸ÀÄvÁÛ ¤ÃwAiÀÄ ¥ÁoÀªÀ£ÀÄß ¨ÉÆâü¸ÀĪÀ°è ¸ÀªÀÄxÀð ¸ÁzsÀ£ÀªÉà DVvÀÄÛ” (r.PÉ. gÁeÉÃAzÀæ:1980: 43).

      §AiÀįÁl Erà gÁwæ ¥ÀæzÀ±Àð£À £ÀqÉAiÀÄÄvÀÛzÉ. UÁæªÀÄzÀ §AiÀÄ®Ä ¥ÀæzÉñÀzÀ°è UÁr ZÀPÀæUÀ¼À£ÀÄß ºÀÆvÀÄ CªÀÅUÀ½UÉ ¥ÉÆîÄUÀ¼À£ÀÄß PÀnÖ CzÀgÀªÉÄÃ¯É ºÀ®UÉUÀ¼À£ÀÄß ºÁ¸ÀÄvÁÛgÉ. EzÀ£ÀÄß ClÖ JAzÉà PÀgÉAiÀÄÄvÁÛgÉ. ClÖzÀªÀÄÄAzÉ ¥ÉæÃPÀëPÀgÀÄ PÀĽvÀÄ Erà gÁwæ £ÁlPÀ «ÃQë¸ÀÄvÁÛgÉ. ¸ÁªÀiÁ£ÀåªÁV F §AiÀįÁl ¨ÉùUÉ PÁ®zÀ ¢£ÀUÀ¼À°è ºÉZÁÑV £ÀqÉAiÀÄÄvÀÛzÉ. gÁwæ Erà £ÁlPÀ ¥ÀæzÀ²ð¸À®Ä ºÁUÀÄ «ÃQë¸À®Ä F PÁ® ¸ÀÆPÀÛ. CµÉÖà C®èzÉ F ¸ÀªÀÄAiÀÄ PÀȶPÀjUÉ ©qÀÄ«£À PÁ®ªÁVgÀÄvÀÛzÉ. CµÉÖà C®èzÉ UÁæªÀÄUÀ¼À ºÀ§â-eÁvÉæAiÀÄ ¢£ÀUÀ¼ÀAzÉà ¥ÀæzÀ±Àð£À«gÀÄvÀÛzÉ. ºÀ§â-eÁvÉæUÀ½UÉ ºÉÆgÀV¤AzÀ £ÉAljµÀÖgÀÄ §A¢gÀĪÀÅzÀÄ EzÀPÉÌ E£ÀßµÀÄÖ ªÉÄgÀUÀÄ PÉÆqÀÄvÀÛzÉ.  

§AiÀįÁlzÀ°è ªÀiÁvÀÄ ªÀÄvÀÄÛ ¥ÀzÀUÀ¼ÀÄ ¸ÀªÀÄ£ÁVzÀÄÝ EªÀÅUÀ¼ÉÆnÖUÉ PÀÄtÂvÀªÀÇ ¸ÉÃjPÉƼÀÄîvÀÛzÉ. F PÀ¯ÉAiÀÄ PÀ¯Á«zÀgÀÄ ªÀÈwÛ PÀ¯Á«zÀgÁVgÀzÉ ºÀªÁå¹ PÀ¯Á«zÀgÁVgÀÄvÁÛgÉ. UÁæªÀÄUÀ¼À°è PÀ¯Á¸ÀQÛ EgÀĪÀ MA¢µÀÄÖ d£À ¸ÉÃj PÀxÉAiÀÄ£ÀÄß DAiÉÄ̪ÀiÁrPÉÆAqÀÄ CzÀgÀ°è£À ¥ÁvÀæUÀ¼À£ÀÄß vÀªÀÄä vÀªÀÄä PÀ¯Á ¸ÁªÀÄxÀåðPÀÌ£ÀÄUÀÄtªÁV ºÀAaPÉ ªÀiÁrPÉÆAqÀÄ ¸ÁPÀµÀÄÖ ¢£À vÁ°ÃªÀÄÄ £Àqɹ ¤UÀ¢ü ¥Àr¸À¯ÁzÀ MAzÀÄ ¢£À Dl DqÀÄvÁÛgÉ. F ¥ÀæQæAiÉÄAiÀÄ°è ¨sÁUÀªÀvÀgÀzÀÄ ¥ÀæªÀÄÄR ¥ÁvÀæ. Erà £ÁlPÀzÀ ¤zÉÃð±ÀPÀ£ÁV F ¨sÁUÀªÀvÀ PÁAiÀÄ𠤪Àð»¸ÀÄvÁÛ£É. EªÀgÀ eÉÆvÉUÉ ªÀÄÄRåªÁV M§â ªÀÄÈzÀAUÀ PÀ¯Á«zÀ, M§â ºÁgÉÆääAiÀÄA PÀ¯Á«zÀgÀÄ EgÀÄvÁÛgÉ. EªÀgÀ eÉÆvÉUÉ vÁ¼À §rAiÀÄĪÀ ªÀÄvÀÄÛ »ªÉÄäüÀ PÀÆUÀĪÀ PÀ¯Á«zÀgÀÄ ¸Áxï PÉÆqÀÄvÁÛgÉ. £ÁlPÀzÀ ¥ÁvÀæzsÁjUÀ½UÉ ¨ÉÃPÁUÀĪÀ vÀ¯É ªÀÄvÀÄÛ ¨sÀÄdUÀ½UÉ vÉÆr¸ÀĪÀ QjÃlUÀ¼ÀÄ PÉÊ, JzÉ Q«UÀ½UÉ vÉÆr¸ÀĪÀ D¨sÀgÀtUÀ¼ÀÄ EªÉà ªÉÆzÀ¯ÁzÀ ªÉõÀ ¨sÀƵÀtUÀ¼À£ÀÄß ¨ÁrUÉUÉ ¥ÀqÉzÀÄ vÀgÀÄvÁÛgÉ. F ªÉõÀ ¨sÀƵÀtUÀ¼À£ÀÄß ¨ÁrUÉUÉ ¤ÃqÀ¯ÉAzÀÄ PÉ®ªÀÅ ªÀåQÛUÀ¼ÀÄ ¹zÀÞªÀiÁr ElÄÖPÉÆArgÀÄvÁÛgÉ. EªÀgÀÄ £ÁlPÀzÀ ¢£À vÀAzÀÄ ¥ÁvÀæzsÁjUÀ½UÉ §tÚºÁQ ªÉõÀ¨sÀƵÀt vÉÆr¸ÀÄvÁÛgÉ. ¥ÀæzÀ²ð¸ÀĪÀ ¥ÀoÀåPÉÌ ¨ÉÃPÁUÀĪÀ ªÉõÀ¨sÀĵÀtUÀ¼À£ÀÄß PÀgÁgÀĪÀPÁÌV vÀAzÀÄ £ÁlPÀzÀ AiÀıÀ¹ìUÉ PÁgÀtªÁUÀÄvÁÛgÉ.

¸ÀªÀĸÉåUÀ¼ÀÄ

§AiÀįÁl eÁ£À¥ÀzÀ gÀAUÀPÀ¯ÉUÀ¼À°è CvÀåAvÀ ªÀtðgÀAfvÀ ¥ÀæPÁgÀªÁVzÀÝgÀÆ, EzÉà UÀÄA¦£À°è §gÀĪÀ PÀgÁªÀ½ AiÀÄPÀëUÁ£À PÀ¯É EwÛÃZÉUÉ DzsÀĤPÀ PÁ®PÉÌ ¹zÀÝUÉÆAqÀÄ zÉñÀ «zÉñÀUÀ¼À°è vÀ£Àß bÁ¥À£ÀÄß ªÀÄÆr¹zÀAvÉ §AiÀįÁl CAxÀ ¸ÁzsÀåvÉUÀ¼À£ÀÄß ¥ÀqÉAiÀÄ°®è JA§ÄzÀÄ ªÁ¸ÀÛªÀ. EzÀPÉÌ EgÀĪÀ ¥ÀæªÀÄÄR PÁgÀtªÉAzÀgÉ §AiÀįÁl AiÀÄPÀëUÁ£ÀzÀAvÉ PÁ® ¸ÀAzÀ¨sÀðPÉÌ ºÉÆA¢PÉƼÀÄîªÀÅzÁUÀ° «zÁåªÀAvÀ AiÀÄĪÀ ¸ÀªÀÄÄzÁAiÀĪÀ£ÀÄß vÀ£ÀßvÀÛ ¸É¼ÉAiÀÄĪÀ°è ¸ÉÆÃwzÀÄÝ. AiÀÄPÀëUÁ£ÀzÀ ªÀiÁzÀjAiÀÄ°è ¸ÀªÀÄAiÀÄPÉÌ C£ÀÄUÀÄtªÁV ¸ÀAQë¥ÀÛUÉƼÀÄîªÀÅzÁUÀ°, Erà ¸ÀªÀÄUÀæ ¥ÀæPÁgÀzÀ°è PÀÄtÂvÀ, ¸ÀAVÃvÀ, ªÁzÀå ¸ÀAVÃvÀ «¨sÁUÀUÀ¼ÀÄ ¨ÉÃ¥ÀðlÄÖ ¥ÀæzÀ±Àð£ÀUÉƼÀÄîªÀÅzÁUÀ° ¸ÁzsÀå«®è. ºÁUÉAiÉÄà ¨sÁµÉAiÀÄ PÁptåvÉAiÀÄ£ÀÄß ©lÄÖ PÉÆqÀĪÀÅzÁUÀ° C¸ÁzsÀå JA§ÄzÀÄ F PÉëÃvÀæzÀ°è PÉ®¸À ªÀiÁrzÀ «zÁéA¸ÀgÀ ºÁUÀÆ ¸ÀévÀB PÀ¯Á«zÀgÀ C©ü¥ÁæAiÀĪÁVzÉ. EzÀÄ K£Éà EzÀÝgÀÄ F §AiÀįÁl PÀ¯É JAzÉA¢UÀÆ £ÀªÀÄä £ÀqÀÄªÉ EgÀ¨ÉÃPÁzÀ PÀ¯ÉAiÀiÁVzÉ. F PÁgÀtPÁÌV §AiÀįÁlzÀ ¨sÀ«µÀåzÀ §UÉÎ ¸ÁA¸ÀÌøwPÀ PÉëÃvÀæ UÀA©üÃgÀªÁV aAw¸À¨ÉÃQzÉ. EAxÀ ¥ÀæAiÀÄvÀßzÀ ¨sÁUÀªÁV, §AiÀįÁl  PÀ¯É JAzÀÄ JzÀÄj¸ÀÄwÛgÀĪÀ ¸ÀªÀĸÉåUÀ¼ÀÄ ºÁUÀÆ CªÀÅUÀ½VgÀĪÀ ¥ÀjºÁgÀUÀ¼À §UÉÎ F ªÀÄÄA¢£ÀAvÉ «ZÁgÀ ªÀiÁqÀ§ºÀÄzÁVzÉ.

·               ºÉƸÀ PÁ® d£ÀgÀ ªÀÄ£À¸À°è GAlĪÀiÁrgÀĪÀ ªÀåªÀºÁjPÀ zÀ馅 EAxÀ C£ÉÃPÀ PÀ¯ÉUÀ¼À£ÀÄß ¯Á¨sÀgÀ»vÀ CxÀªÁ C£ÀÄ¥ÀAiÀÄÄPÀÛ JAzÀÄ ¨sÁ«¸ÀĪÀAvÉ ªÀiÁrgÀĪÀÅzÀÄ §AiÀįÁl PÀ¯ÉAiÀÄ ªÉÄÃ®Æ ¥ÀjuÁªÀÄ ©ÃjzÉ.

·               §AiÀįÁlzÀ ¥ÀæzÀ±Àð£À Erà gÁwæ £ÀqÉAiÀÄĪÀ ¢ÃWÀð PÁ®zÀ ¥ÀæzÀ±Àð£ÀªÁVgÀĪÀÅzÀjAzÀ CµÀÄÖ ¸ÀªÀÄAiÀÄ vÁ¼Éä¬ÄAzÀ «ÃQë¸ÀĪÀ ªÀåªÀzsÁ£À ¥ÉæÃPÀëPÀgÀ°è E®èªÁVzÉ. ºÁUÉAiÉÄà PÀ¯Á«zÀgÁzÀgÀÆ ºÀUÀ°£À ¸ÀªÀÄAiÀÄzÀ°è ¥ÀæzÀ±Àð£À ¤ÃqÀªÀÅzÁUÀ° CxÀªÁ ¢ÃWÀð ¥ÀæzÀ±Àð£ÀªÀ£ÀÄß ¸ÀAQë¥ÀÛUÉƽ¸ÀĪÀÅzÁUÀ°  ªÀiÁqÀzÉà EgÀĪÀ ¥ÀjuÁªÀÄ §AiÀįÁl ¥Àæ¸ÀÄÛvÀ PÁ®PÉÌ ¸ÀÆPÀÛªÁzÀÄzÀ®è JA§ ªÁvÁªÀgÀt ¸ÀȶÖAiÀiÁVzÉ.  

·               §AiÀįÁlzÀ ¥ÀoÀåUÀ¼À ¨sÁµÉAiÀÄ CwAiÀiÁzÀ ±Á¹ÛçÃAiÀÄvÉ ªÀÄvÀÄÛ ¸ÀAQÃtðªÁVgÀĪÀ ¥ÀzÀ, ªÁPÀåUÀ¼À §¼ÀPÉAiÀÄ PÁgÀt¢AzÀ ¥ÀoÀåUÀ¼À PÀxÉUÀ¼ÀÄ ¸ÀgÀ¼ÀªÁV ¸ÀAªÀºÀ£ÀªÁUÀĪÀÅ¢®è. EzÀÄ §AiÀįÁl PÀ¯É d£ÀjAzÀ zÀÆgÀªÁUÀ®Ä MAzÀÄ ¥ÀæªÀÄÄR PÁgÀtªÉ¤¹zÉ.

·                §AiÀįÁlzÀ ¥ÀoÀåUÀ¼À ªÀ¸ÀÄÛ ¸ÀªÀÄPÁ°Ã£À ªÁVgÀzÉ ¥ÀÄgÁt ¨sÁUÀªÀvÀUÀ½UÉ ±ÀgÀuÁVzÀÄÝ, ¸ÀÆPÀÛªÁV EªÀÅ ¸ÀªÀÄPÁ°Ã£À ¸ÀàAzÀ£ÉAiÀÄ£ÀÄß ¤ÃqÀÄwÛ®è. EzÀjAzÀ ºÀ¼É PÁ®zÀ F PÀxÉUÀ¼ÀÄ £ÀªÀÄUÉÃPÉ ¨ÉÃPÀÄ JA§ ¥Àæ±Éß GzÀ㫹zÉ. EzÀjAzÀ F jÃwAiÀÄ ¸ÀªÀÄPÁ°Ã£À ¸ÀàAzÀ£É¬ÄgÀĪÀ £ÀªÀ ¸ÀªÀiÁdzÀ «µÀAiÀÄUÀ¼À PÀqÉ ¥ÉæÃPÀëPÀ ºÉZÀÄÑ D¸ÀPÀÛ£ÁUÀÄvÁÛ£É.

·                AiÀiÁªÀÅzÉà PÀ¯É AiÀiÁªÀ PÁ®PÀÆÌ CUÀvÀåªÁV PÁt¨ÉÃPÁzÀgÉ CzÀÄ PÀÆqÀ PÁ®zÀ CUÀvÀåPÀÌ£ÀÄUÀÄtªÁV §zÀ¯ÁUÀÄwÛgÀ¨ÉÃPÀÄ. CzÀPÉÌ PÀ¯ÉAiÀÄ£ÀÄß ¥ÉÆö¸ÀĪÀ PÀ¯Á«zÀgÀÄ CPÀëgÀ¸ÀÛgÁzÀgÉ ºÉZÀÄÑ C£ÀÄPÀÆ®. DzÀgÉ EA¢UÀÆ PÀÆqÀ F §AiÀįÁl PÀ¯Á¯ÉÆÃPÀzÉƼÀUÉ CPÀëgÀ¸ÀÛgÀ ¥ÀæªÉñÀ DVAiÉÄà E®è. C®à ¸Àé®à ¸ÁPÀëgÀvÉAiÀÄ£ÀÄß ¥ÀqÉzÀ PÀ¯Á«zÀgÀÄ ¥ÀoÀåUÀ¼À «µÀAiÀÄUÀ¼À£ÀÄß NzÀĪÀ ªÀÄlÖPÉÌ ªÀiÁvÀæ ¸ÀªÀÄxÀðjzÁÝgÉ. CzÀgÁZÉUÉ PÁ®PÉÌ C£ÀÄUÀÄtªÁV vÀªÀÄä PÀ¯ÉAiÀÄ£ÀÄß G£ÀßwÃPÀj¸ÀĪÀ ¥ÀæAiÀÄvÀßUÀ¼À£ÀÄß ªÀiÁqÀ¯ÁUÀÄwÛ®è. F PÁgÀt¢AzÁV §AiÀįÁl ºÀ¼ÉAiÀÄ PÁ®zÀ ¥À¼ÉAiÀÄĽPÉAiÀiÁV ªÀiÁvÀæ PÁtÄwÛzÉ.

¸ÁzsÀåvÉUÀ¼ÀÄ

       ªÉÄÃ¯É «ªÀj¹zÀAvÉ §AiÀįÁlzÀ ¸ÀªÀĸÉåUÀ¼ÀÄ ºÀ®ªÁgÀÄ. CªÀÅUÀ¼À£ÀÄß «ÄÃj F PÀ¯ÉAiÀÄ£ÀÄß ¨É¼É¸À®Ä ¸ÁzsÀåªÁzÀgÉ ªÀiÁvÀæ EA¢£À DzsÀĤPÀ ¸ÀªÀiÁdzÀ°è vÀ£Àß ¸ÁÜ£ÀªÀ£ÀÄß PÀAqÀÄPÉƼÀî®Ä ¸ÁzsÀå. F »£É߯ÉAiÀÄ°è §AiÀįÁl FUÀ JzÀÄj¸ÀÄwÛgÀĪÀ ¸ÀªÀĸÉåUÀ¼À ¥ÀjºÁgÀPÁÌV F PÉëÃvÀæzÀ vÀdÕgÀÄ ªÀÄvÀÄÛ PÀ¯Á«zÀgÀÄ, EªÀgÉ®ègÀ ¨ÉA§®PÉÌ ¸ÀPÁðgÀ ªÀÄvÀÄÛ ¸ÀAWÀ¸ÀA¸ÉÜUÀ¼ÀÄ ¸ÀºÀPÀj¸À¨ÉÃQzÉ. «±ÉõÀªÁV PÀ¯Á«zÀgÀÄ ªÀÄvÀÄÛ ¸ÁªÀðd¤PÀgÀÄ F ¸ÀªÀĸÉåUÀ¼À ¥ÀjºÁgÀPÉÌ ªÀiÁqÀ¯ÉèÉÃQgÀĪÀ PÁAiÀÄðUÀ¼À£ÀÄß F ªÀÄÄA¢£ÀAvÉ «ªÀj¸À§ºÀÄzÀÄ

·               §AiÀįÁlªÀ£ÀÄß G½¹ ¨É¼À¸ÀĪÀ PÁAiÀÄðPÉÌ ªÉÆzÀ°UÉ ¨ÉÃPÁVgÀĪÀÅzÀÄ F PÀ¯ÉAiÀÄ §UÉUÉ ¸ÀªÀiÁdzÀ J®ègÀ°è ¦æÃwAiÀÄ-C©üªÀiÁ£À-UËgÀªÀzÀ ¨sÁªÀ£É ªÀÄÆqÀ¨ÉÃPÀÄ. EzÀÄ ¸ÁzsÀåªÁUÀĪÀÅzÁzÀgÉ ªÀÄÄA¢£À J¯Áè PÉ®¸À PÁAiÀÄðUÀ¼ÀÄ ¸ÀÄUÀªÀĪÁV £ÀqÉAiÀÄÄvÀÛªÉ.

·               §AiÀįÁl PÀ¯É JzÀÄj¸ÀÄwÛgÀĪÀ ¸ÀªÀĸÉåUÀ¼À°è ¥ÉÆæÃvÁìºÀzÀ PÉÆgÀvÉ vÀÄA¨Á EgÀĪÀzÀjAzÀ, zÁ¤UÀ¼ÀÄ F PÀ¯ÉAiÀÄ ¨É¼ÀªÀtÂUÉUÉ ªÀÄÄAzÉ §gÀ¨ÉÃPÀÄ. PÀ¯ÉAiÀÄ C¹ÛvÀé G½AiÀÄ®Ä ¨ÉÃPÁzÀ vÀ£ÀÄ-ªÀÄ£À-zsÀ£À ¸ÀºÁAiÀÄ ªÀiÁqÀĪÀÅzÀgÀ ªÀÄÆ®PÀ §AiÀįÁlªÀ£ÀÄß G½¸À§ºÀÄzÁVzÉ.

·               §AiÀįÁl EA¢£À ¸ÀªÀiÁdzÀ°è G½zÀÄ ¨É¼ÉAiÀÄ ¨ÉÃPÁzÀgÉ CzÀÄ §zÀ¯ÁªÀuÉUÉ vÀgÉzÀÄPÉƼÀî¯É¨ÉÃPÀÄ. «±ÉõÀªÁV PÀxÉAiÀÄ£ÀÄß ¸ÀAQë¥ÀÛUÉƽ¹, ¸ÀgÀ¼ÀUÉƽ¹, ¸ÀªÀÄPÁ°Ã£ÀUÉƽ¹; AiÀiÁªÀ ¸ÀªÀÄAiÀÄzÀ°è JµÀÄÖ ºÉÆvÁÛzÀgÀÆ ¥ÀæzÀ±Àð£À ¤ÃqÀ®Ä ¹zÀݪÁUÀ¨ÉÃPÀÄ.

·               EAzÀÄ PÉêÀ® C£ÀPÀëgÀ¸ÀÛgÀ PÀ¯ÉAiÀiÁV G½¢gÀĪÀ F PÉëÃvÀæPÉÌ CPÀëgÀ¸ÀÜgÀ ¥ÀæªÉñÀ Cwà CUÀvÀåªÉ¤¹zÉ. AiÀiÁªÀÅzÉà ºÀAvÀzÀ ²PÀët ¥ÀqÉzÀ ªÀåQÛAiÀiÁzÀgÀÆ §AiÀįÁlzÀ PÀ¯Á«zÀgÁUÀ®Ä »AdjAiÀĨÁgÀzÀÄ. CPÀëgÀ¸ÀÛ AiÀÄĪÀ ¸ÀªÀÄÄzÁAiÀÄ F PÀ¯ÉAiÉƼÀUÉ ¥ÀæªÉñÀ ¥ÀqÉAiÀĨÉÃPÀÄ. vÁªÀÅ ¥ÀqÉzÀ G£ÀßvÀ eÁÕ£ÀzÀ §®zÀ°è D PÀ¯ÉAiÀÄ£ÀÄß CvÀÄå£ÀßvÀ ¹ÜwUÉ PÉÆAqÉÆAiÀÄå®Ä ¥ÁæªÀiÁtÂPÀ ¥ÀæAiÀÄvÀß ªÀiÁqÀ¨ÉÃPÀÄ.

·               §AiÀįÁlzÀ ¥ÀæzÀ±Àð£ÀzÀ°è ªÀÄÄ¥ÀÄàjUÉÆArgÀĪÀ ºÁqÀÄ ªÀiÁvÀÄ ªÀÄvÀÄÛ PÀÄtÂvÀªÀ£ÀÄß ¥ÀævÉåÃQ¹ ¥ÀæzÀ±Àð£ÀUÀ¼À£ÀÄß ¤ÃqÀĪÀ ¥ÀæAiÀÄvÀßUÀ¼À£ÀÄß ªÀiÁqÀ¨ÉÃQzÉ.

ಮ್ಯಾಸನಾಯಕರ ದೇವರ ಪದಗಳು

ಕರ್ನಾಟಕ ಜಾನಪದ ಅಧ್ಯಯನದ ಚರಿತ್ರೆಯ ಆರಂಭದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಜಾನಪದ ಸಂಪತ್ತಿನ ಸಂಗ್ರಹ-ಸಂಪಾದನಾ ಕಾರ್ಯಗಳಿಗೆ ಇದ್ದ ಆಸಕ್ತಿ ಹಾಗೂ ಮನ್ನಣೆ ಸದ್ಯದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲವಾಗಿದೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಪ್ರಮುಖವಾದ ಎರಡು ಕಾರಣಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಬಹುದು. ಒಂದು : ಸಂಗ್ರಹ ಮತ್ತು ಸಂಪಾದನೆಯ ಕಾರ್ಯಗಳು ಹೆಚ್ಚಿನ ಮಾನವ ಶ್ರಮ, ಸಮಯ ಮತ್ತು ಹಣವನ್ನು ಬೇಡುವಂತಹದ್ದು. ಆದರೆ ಪ್ರಸ್ತುತ ಸಂದರ್ಭದೊಳಗೆ ಮನುಷ್ಯ ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದೊಂದನ್ನೂ ದಾರಾಳವಾಗಿ ಬಳಸುವ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲದಿರುವುದು.  ಎರಡು:ಜನಪದ ಅಧ್ಯಯನ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಸಂಗ್ರಹ ಮತ್ತು ಸಂಪಾದನೆಯ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳು ಸೃಜನಶೀಲ ಅಲ್ಲದವುಗಳು ಎಂಬುದಾಗಿ ಪರಿಗಣಿತವಾಗುತ್ತಿರುವುದು. ಹಾಗೆಯೇ ಕರ್ನಾಟಕ ಜಾನಪದ ಸಂಪತ್ತು ಈಗಾಗಲೇ ಸಾಕಷ್ಟು ಸಂಗ್ರಹ ಗೊಂಡಿದ್ದು ಸಂಗ್ರಹಿಸಬೇಕಾದ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ ಜಾನಪದ ಜೀವಂತ ಪಳಿಯುಳಿಕೆಯಾದ್ದರಿಂದ ಕಾಲದಿಂದ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಬದಲಾಗುತ್ತಾ ಸಾಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಸಂಗ್ರಹಗಳು ನಿಜವಾದ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಈoಟಞಟoಡಿe ಎನಿಸದೆ ಆeಚಿಜಟoಡಿe ಎನಿಸುತ್ತವೆ ಎನ್ನುವ ಹೊಸ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳು ರೂಪುಗೊಂಡಿದ್ದು. ಇವೆರಡು ಕಾರಣಗಳಲ್ಲಿ ಮೊದಲನೆಯದು ಮನುಷ್ಯನ ಸೋಮಾರಿತನ ಹಾಗೂ ಜಿಪುಣತನಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ದೋಷವಾಗಿರುವುದರಿಂದ  ಅವುಗಳನ್ನು ತಿದ್ದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಉತ್ತಮ. ಇನ್ನೂ ಎರಡನೇ ಕಾರಣದಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸಿರುವಂತೆ ಹೊಸಕಾಲದ ಜಾನಪದ ಅಧ್ಯಯನಗಳಲ್ಲಿ ರೂಪುಗೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳು ಪೂರ್ಣ ಸತ್ಯವಲ್ಲ. ಜಾನಪದವನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶನಾತ್ಮಕ ಸಿದ್ಧಾಂತದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ವಿದ್ವಾಂಸರು ’ಯಾವುದೇ  ಜಾನಪದ ಪಠ್ಯ ಒಂದು ಪ್ರದರ್ಶನದಿಂದ ಇನ್ನೊಂದು ಪ್ರದರ್ಶನಕ್ಕೆ  ಭಿನ್ನವಾಗುತ್ತದೆ’ ಎಂಬುದನ್ನು ನಿರೂಪಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಆಧುನಿಕ ಸಿದ್ಧಾಂತಿಗಳು ವಾದಿಸುವಂತೆ ಕಾಲದಿಂದ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಸಮಯ-ಸಂದರ್ಭಗಳಿಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಬದಲಾಗುತ್ತಾ ಹೋಗುವ ಜಾನಪದ, ಚರಿತ್ರೆಯ ನಿರೂಪಣೆಗಳಿಗೆ ಮಹತ್ವದ ಆಕರಗಳಾಗಬಲ್ಲವು.

ಕೋಲಾಟದ ಕಲೆ ಭಾರತದಾದ್ಯಂತ ಪ್ರಚಲಿತವಿರುವ ಕಲೆಯಾಗಿದೆ. ಇದು ಪ್ರದೇಶ ಜನಾಂಗ, ಜಾತಿ, ಲಿಂಗ ಇಂತಹ ಯಾವುದೇ ಒಂದು ವಲಯಕ್ಕೆ ಸೀಮಿತವಾಗದೇ ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿ ಕಲೆಯೆನಿಸಿದೆ. ಹೀಗೆ ವ್ಯಾಪಕವಾದ ಭೂಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ವಿವಿಧ ಜನಸಮುದಾಯಗಳ ನಡುವೆ ಪ್ರಚಲಿತವಿರುವ ಈ ಕಲೆಗೆ ಅಷ್ಟೇ ವೈವಿಧ್ಯಮಯತೆ ಹಾಗೂ ವೈಶಿಷ್ಟ್ಯತೆಗಳು ಇರುವುದು ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ. ಕೋಲಾಟ ಆಟವೂ ಹೌದು ನೃತ್ಯವೂ ಹೌದು ಎಂಬುದು ಅತ್ಯಂತ ಕುತೂಹಲಕಾರಿಯಾದುದು. ಈ ಕಲೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಹಿತ್ಯ ಮತ್ತು ನೃತ್ಯಗಳ ಸಾಮರಸ್ಯವನ್ನು ಕಾಣುತ್ತೇವೆ. ಕೋಲಾಟ ಕಲೆಯ ಬೆಳವಣಿಗೆಯ ಚರಿತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬರುವ  ಸ್ವಾರಸ್ಯದ ಸಂಗತಿಗಳೆಂದರೆ ಪ್ರಾಚೀನ ಕಲೆಯಾದ ಕೋಲಾಟವು ಮೊದಲು ರಾಜಾಸ್ಥಾನಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತವಾಗಿದ್ದು ನಂತರ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರ ಕಲೆಯಾಗಿ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ರಂಜಿಸುವ, ಅವರ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಯನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸುವ ಅವಕಾಶವಾಗಿಯೂ ಬೆಳೆಯಿತು. ಹಾಗೆಯೇ ಆರಂಭಕ್ಕೆ ಪುರುಷರು ಮಾತ್ರ ಭಾಗವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಈ ಕಲೆ ಕಾಲ ಬದಲಾದಂತೆ ಸ್ತ್ರೀಯರಿಗೂ ಪ್ರವೇಶಾವಕಾಶ ಕಲ್ಪಿಸಿದೆ. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ ಮೊದಲು ಕೇವಲ ಮನೋರಂಜನೆಯ ಪ್ರಧಾನ ಉದ್ದೇಶ ಹೊಂದಿ ಲೌಕಿಕ ಕಲೆ ಎನಿಸಿದ್ದು ಮುಂದುವರಿದಂತೆ ಧಾರ‍್ಮಿಕ ಆಯಾಮವನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡಿದೆ. ವಿಶೇಷವಾಗಿ ವೈಷ್ಣವ ಧರಕ್ಕೂ ಕೋಲಾಟಕ್ಕೂ ನಿಕಟ ಸಂಬಂಧವಿರುವುದನ್ನು ಗುರುತಿಸಬಹುದು. ಗೋಪಿಕಾ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಮತ್ತು ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಮಧ್ಯೆದ ಕೋಲಾಟ ಧರ‍್ಮ ಪ್ರಚಾರದ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿರುವುದನ್ನು ಇಂದು ಕಾಣುತ್ತೇವೆ. ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಕೋಲಾಟದ ಪದ್ಯ ಸಾಹಿತ್ಯ ವೈಷ್ಣವ ಧರ‍್ಮ ಪ್ರಚಾರದ ಮಾಧ್ಯಮವಾಗಿರುವುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಂಡು ಬರುತ್ತದೆ. ಇಂತಹ ಹಲವು ವೈಶಿಷ್ಟ್ಯತೆಗಳನ್ನೊಳಗೊಂಡ ಈ ಕಲೆ ಭಾರತದಾದ್ಯಂತ ನೂರಾರು ಬಗೆಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಚಲಿತವಿರುವುದನ್ನು ಗುರುತಿಸಲಾಗಿದೆ. ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿಯೂ ದೇಶದ ಯಾವುದೇ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲದಿರುವಷ್ಟು ಕೋಲಾಟಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಮತ್ತು ವೈವಿಧ್ಯತೆಯನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು.ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ಕರ್ನಾಟಕದ ಬಹುತೇಕ ಜಿಲ್ಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಕೋಲಾಟ ಪ್ರಚಲಿತವಿದ್ದು ಇಲ್ಲಿ ಬಳಕೆಗೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ಸುಮಾರು ೧೪೦ ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಕೋಲಾಟದ ವಿಧಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಲಾಗಿದೆ.

ಇಷ್ಟೊಂದು ಶ್ರೀಮಂತ ಪರಂಪರೆಯಿರುವ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಕೋಲಾಟ ಪದಗಳ ಸಂಗ್ರಹಗಳು ನಿರೀಕ್ಷಿತ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಬಂದಿಲ್ಲವಾದರೂ ಪ್ರಯತ್ನಗಳೇನು ನಿರಾಶದಾಯಕವಾಗಿಲ್ಲ. ಕನ್ನಡದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಈವರೆಗೂ ಕೋಲಾಟದ ಪದಗಳ ಹಲವಾರು ಸಂಗ್ರಹಗಳು ಬಂದಿವೆ. ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಪ್ರೊ. ಮಳಲಿ ವಸಂತಕುಮಾರ ಅವರ ಕೋಲಾಟದ ಪದಗಳು, ಡಾ. ಎಸ್. ಪಿ. ಪದ್ಮಪ್ರಸಾದ್ ಅವರ ಕೋಲಾಟಗಳು ಮತ್ತು ಕೋಲು ಪದಗಳು, ಎಸ್.ವಿ. ರಂಗಣ್ಣ ಅವರ ಕೋಲ್ ಕೋಲ್ ಕೂಡಿಬರಲಿ, ಡಾ. ಬಸವರಾಜ ಮಲಶೆಟ್ಟಿ ಅವರ ಕೋಲಾಟದ ಪದಗಳು ಮುಖ್ಯವಾಗಿವೆ. ಈಚೆಗೆ ಕರ್ನಾಟಕ ಸರ್ಕಾರ ಕನ್ನಡ ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಇಲಾಖೆಯ ಮೂಲಕ ಸಮಗ್ರ ಕನ್ನಡ ಜನಪದ ಮತ್ತು ಯಕ್ಷಗಾನ ಮಾಲಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಕರ್ನಾಟಕದ ಕೋಲಾಟದ ಪದಗಳ ಪ್ರಾತಿನಿಧಿಕ ಸಂಕಲನವನ್ನು ಹೊರತಂದಿದೆ. ಡಾ. ಸೋಮನಾಥ ನುಚ್ಚ ಅವರು ಸಂಪಾದಿಸಿದ್ದು ಇದರಲ್ಲಿ ಈವರೆಗೂ ಪ್ರಕಟವಾಗಿರುವ ಸಂಕಲನಗಳಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯವಾದ ಪದಗಳನ್ನು ಆಯ್ದು ಅವುಗಳ ಜೊತೆಗೆ ತಾವು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿರುವ ಪದಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವನ್ನು ಸೇರಿಸಿ ಪ್ರಕಟಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಸಂಕಲನದಲ್ಲಿ ೩೫೭ ಪದಗಳಿವೆ. ಇವುಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಕೋಲಾಟಗಳನ್ನು ಕುರಿತು ಕುವೆಂಪು ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದಲ್ಲಿ ಪಿಎಚ್.ಡಿ ಪದವಿಗಾಗಿ ಸಂಶೋಧನೆ ನಡೆಸಿರುವ ಡಾ.ರಂಗಾರೆಡ್ಡಿ ಕೋಡಿರಾಂಪುರ ಅವರ ಪ್ರಯತ್ನ ಮತ್ತು ಕರ್ನಾಟಕದ ಹಲವಾರು ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಶೋಧಕರು ಈ ಬಗೆಗೆ ನಡೆಸುತ್ತಿರುವ ಸಂಶೋಧನಾ ಅಧ್ಯಯನಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಇಂಥ ಪ್ರಯತ್ನಗಳಿಗೆ ನಾನು ಈ ಸಂಕಲನದ ಮೂಲಕ ಕೈಜೋಡಿಸಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬುದು ನನ್ನ ವಿನಮ್ರ ಭಾವನೆ. ಪ್ರಸ್ತುತ  ಸಂಕಲನದಲ್ಲಿ ೧೬೦ ಹಾಡುಗಳಿದ್ದು ಇವು ಯಾವುವು ಕೂಡ ಈವರೆಗೆ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಪ್ರಕಟವಾಗದೇ ಇದೇ ಮೊದಲಬಾರಿಗೆ ಪ್ರಕಟಗೊಳ್ಳುತ್ತಿವೆ ಎಂಬುದು ಈ ಸಂಕಲನದ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿದೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ.

ಚಿತ್ರದುರ್ಗ ಜಿಲ್ಲೆ, ಚಳ್ಳಕೆರೆ ತಾಲ್ಲೂಕು ನಲಗೇತನಹಟ್ಟಿ ಎಂಬ ಮ್ಯಾಸ ಬೇಡ ಬುಡಕಟ್ಟಿನ ಒಂದು ಹಟ್ಟಿ. ತೆಲಗು ಮತ್ತು ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾರೆ. ಇವರು ಚನ್ನಕೇಶವ ಮತ್ತು ತಿಮ್ಮಪ್ಪನ ದೈವದ ಒಕ್ಕಲು. ಈ ಹಟ್ಟಿಯೊಳಗೆ ಮಕ್ಕಳು, ವಯಸ್ಕರು,ಗಂಡಸರು,ಹೆಂಗಸರು ಇಂಥ ಯಾವುದೇ ಬೇಧವಿಲ್ಲದೆ ಕೋಲಾಟವಾಡುತ್ತಾರೆ. ಇಲ್ಲಿ ಕೋಲಾಟ ಬರೀ ಮನೋರಂಜನೆಯಾಗಿರದೇ ಧಾರ್ಮಿಕ ಆಯಾಮದೊಳಗೂ ಬಳಕೆಯಾಗುತ್ತಿರುವುದು ಗಮನಾರ್ಹ. ಹಬ್ಬದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷ ಸಮವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಧರಸಿ ದೇವರಗುಡಿಯ ಮುಂದೆ ಆಡುವ ಕೋಲಾಟ ಮನೋರಂಜನೆಯಾದರೆ, ಅದೇ ದೇವರ ಗುಡಿಯ ಮುಂದೆ ಮಳೆ ಬರಲೆಂದು ದೇವರನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಧ್ಯಾನಿಸಿ ಆಡುವ ಕೋಲಾಟವು ಧಾರ್ಮಿಕವೆನಿಸುತ್ತದೆ. ಇಂಥ ವಿವಿಧ ರೀತಿಯ ಕಾರ್ಯಾಕಾರಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಪ್ರಚಲಿತ ವಿರುವ ಇಲ್ಲಿನ ಕೋಲಾಟ ಒಂದು ಊರಿನಲ್ಲಿ ಬಳಕೆಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ ಆದರೂ ಈ ಊರಿಗೆ ಮಾತ್ರವೇ ಸೀಮಿತವಲ್ಲ. ಮಧ್ಯ ಕರ್ನಾಟಕದ ಅನೇಕ ಊರುಗಳಲ್ಲಿ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿವೆ. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿಯ ಸ್ವರೂಪ ಮಾತ್ರ ವಿಶಿಷ್ಟ. ಸ್ತುತಿ ಪದಗಳು, ತಾಳುಪುಕಡ್ಡಿ ಪದಗಳು, ಹೆಜ್ಜೆಕೋಲು ಪದಗಳು, ವಿಶಿಷ್ಟ ಕೋಲಾಟದ ಪದಗಳು, ಮುತ್ತಯ್ಯಗಳ ಕೋಲಾಟದ ಪದಗಳು,ಕೊಂಡಾಡುವ ಪದಗಳು-ಭಾಗ-೧,ಭಾಗ-೨, ಮಂಗಳಾರತಿ ಪದಗಳು ಇವೇ ಆ ಎಂಟು ವಿಭಾಗಗಳು. ಈ ಭೂ ಪ್ರದೇಶದ ಕೋಲಾಟದ ಸಾಮಾನ್ಯ ಸ್ವರೂಪವೆಂದರೆ ಪ್ರತೀ ಕೋಲಾಟದ ತಂಡದಲ್ಲಿ ಹೊರಗಿನ ಗುಂಪು ಒಳಗಿನ ಗುಂಪು ಎಂಬ ಎರಡು ಗುಂಪುಗಳು ಇರುತ್ತವೆ. ಇವರಡು ಗುಂಪುಗಳು ಕೋಲುಗಳನ್ನು ಬಡಿಯುತ್ತಾ ಮಂಡಲಾಕಾರದಲ್ಲಿ ನೃತ್ಯಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ನೃತ್ಯದ ಜೊತೆಗೆ ಈ ಸಾಹಿತ್ಯವನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಾರೆ.  ಕೋಲುಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುವ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ತಾಳುಪುಕಡ್ಡಿ, ಎತ್ತು ಕಡ್ಡಿ, ಗೀರ್ ಕಡ್ಡಿ, ಹೆಜ್ಜೆಕೋಲು ಕಡ್ಡಿ, ಮುತ್ತಯ್ಯಗಳ ಕೋಲು ಕಡ್ಡಿ ಎನ್ನುವ ಕ್ರಮಗಳಿವೆ. ಪ್ರತೀ ಕೋಲಾಟದ ನೃತ್ಯವು ತಾಳಪುಕಡ್ಡಿ ಹಾಡುಗಳಿಂದ ಆರಂಭಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ತಾಳುಪುಕಡ್ಡಿ ಕೋಲಾಟದಲ್ಲಿ ನಿಧಾನ ಗತಿಯ ನೃತ್ಯ ಹಾಗೂ ಹಾಡು ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಧಾನವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಇದರ ನಂತರ ನೃತ್ಯ ಹಾಗೂ ಹಾಡುಗಳು ವೇಗಪಡೆದು ತೀವ್ರಗತಿಯ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ತಲುಪುತ್ತವೆ. ಹಾಗೆಯೇ ವಿವಿಧ ರೀತಿಯ ಕೋಲು ಕ್ರಮಗಳು ಬಳಕೆಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಇಲ್ಲಿ ಇರುವ ಒಟ್ಟು ಹಾಡುಗಳಿಗೆ  ೨೯ ಬಗೆಯ ವಿವಿಧ ನೃತ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ಐದು ರೀತಿಯ ಕಡ್ಡಿ ಬಡಿಯುವ ಕ್ರಮಗಳು ಇವೆ. ಕೊಂಡಾಡುವ ಪದಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ನೃತ್ಯ ಹಾಗೂ ಕಡ್ಡಿ ಬಡಿತಗಳಿರದೆ ಒಳ ಹೊರ ಗುಂಪುಗಳು ಎದುರುಬದುರಾಗಿ ನಿಂತು ಪರಸ್ಪರ ಪ್ರಶ್ನೋತ್ತರ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಹಾಡುಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಹಾಡುವುದುಂಟು.

ಈಗಾಗಲೇ ಹೇಳಿದಂತೆ ಈ ಹಟ್ಟಿಯ ಜನರ ಭಾಷೆ ಕನ್ನಡ ಮಿಶ್ರಿತ ತೆಲಗು. ಇದನ್ನು ಜಾನಪದ ತಜ್ಞರು, ಭಾಷಾ ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು ಕಂದೆಲಗು ಎಂದು ಕರೆದಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಕಂದೆಲಗು ಭಾಷಿಕರು ಕನ್ನಡ ಮತ್ತು ತೆಲಗು ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿನ ಹಾಡುಗಳನ್ನು ಹಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಅವುಗಳನ್ನು ಯಾವುದೇ ಭಾಷಾಂತರವಿಲ್ಲದೆ ನೇರವಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಮುದ್ರಿಸಲಾಗಿದೆ. ತೆಲಗಿನ ಹಾಡುಗಳು ಕನ್ನಡ ಭಾಷಿಕರ ಅರ್ಥಗ್ರಹಿಕೆಗೆ ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ತೊಂದರೆಯಾಗಲಾರದು. ಇಲ್ಲಿ ಬರುವ ಪದಗಳು ಸಮುದಾಯಗಳೊಳಗಿಂದ ಮೂಡಿ ಬಂದ ಸೃಜನಶಿಲ ಸಂವೇದನೆಗಳಾಗಿವೆ. ಸ್ತುತಿ ಪದಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣುವಂತೆ ಗಣಪತಿ,ಗುರು,ಸೂರ್ಯ, ಚಂದ್ರ,ರಾಮ,ಲಕ್ಷ್ಮಣ,ಸೀತೆ,ಹನುಮಂತ ಇವೇ ಮೊದಲಾದ ದೈವಗಳನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಲಾಗಿದೆ. ಈ ದೈವಗಳಿಗಿರುವ ಅಂತಃ ಶಕ್ತಿಗೆ ಸಲಾಂ ಮಾಡಲಾಗಿದೆ. ಎರಡನೇ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಬರುವ ತಾಳಪುಕಡ್ಡಿ ಪದಗಳಲ್ಲಿ ಹಲವಾರು ಪದಗಳು ದಾಸರ ಪದಗಳು, ತತ್ವಪದಗಳಗಿದ್ದು ಆ ಹಾಡುಗಳನ್ನು ತಮ್ಮ ತಾಳ-ಲಯಗಳಿಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಹೊಂದಿಸಿಕೊಂಡು ಹಾಡಲಾಗಿದೆ. ಕೋಲಾಟಕ್ಕೂ ಕೃಷ್ಣ ಸಂಪ್ರದಾಯಕ್ಕೂ ಇರುವ ನಂಟನ್ನು ಗಮನಿಸಿದರೆ ದಾಸರ ಹಾಡುಗಳನ್ನು ಇವರು ಕೋಲಾಟಕ್ಕೆ ಬಳಸಿಕೊಂಡಿರುವುದು ಕಾಕತಾಳಿಯವೇನಲ್ಲ ಎನಿಸುತ್ತದೆ. ಉಳಿದಂತೆ ಮಳೆರಾಯ, ತಿಪ್ಪೇಸ್ವಾಮಿ, ಹನುಮಂತ, ಮದಕರಿ ಮೊದಲಾದವರ ಗುಣಗಾನವಿದೆ. ಈ ಭಾಗದ ಪದಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಣಯದ ಕಥೆಗಳು ಬಹಳಷ್ಟಿವೆ. ಬಳ್ಳಾರಿ, ನಾಯಕನಹಟ್ಟಿ ಮೊದಲಾದ ಊರುಗಳ ವರ್ಣನೆಯಿದೆ. ಕಥಾ ಪ್ರಧಾನವಾದ ಗುಣ ಈ ಭಾಗದ ಎಲ್ಲಾ ಹಾಡುಗಳಿಗೂ ಇದೆ. ಎತ್ತು ಕಡ್ಡಿ ಕೋಲು ಪದಗಳಲ್ಲಿ ಬಳಸಲ್ಪಡುವ ಹಾಡುಗಳು ಕಥಾ ಪ್ರಾಧಾನ್ಯತೆಗಿಂತ ಕುಣಿತದ ಲಯ ತಾಳಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮಾನ್ಯತೆ ಇದೆ. ಇನ್ನೂ ಕೊಂಡಾಡುವ ಪದಗಳಲ್ಲಿ ಮ್ಯಾಸಬೇಡರು, ಕಾಡುಗೊಲ್ಲರು ಮೊದಲಾದ ಬುಡಕಟ್ಟುಗಳ ಆರಾಧ್ಯ ದೈವಗಳ ಬಗೆಗಿನ ವಿವರಣೆಗಳಾಗಿವೆ.

ವಡೆಲು

ಮಿಕಿ ದಂಡು ಪೈಣಾಲಾನಾ ತೂರುಪುಂಡೆ ತುಮ್ಮೆತಾಲಾ, 

ಸ್ವಾಗಲೇಟೇ ನೌಲೇ ತಲ್ಲಿರಾ 

ಮೇಲೌರಾ ಜಾಣ, ಸಾಗಿದಾರಾ ಸುಗುಣಲೆತ್ತುರಾ 

ಮುಕ್ಕ ಸುಕ್ಕ ಬಲ್ಲರಾವೇ ಮುನ್ನೂರ‍್ವೇಯ್ಲು ಪಕ್ಕಲಾನಾ,

ತೊಡಸಾರ ಬಲ್ಲನಾವೇರಾ 

ಮೇಲೌರ ಜಾಣ, ತೊಂಬಯ್ವೇಲು ಪಕ್ಕಲಾನಾರಾ

ಕಂಪಳ ದ್ಯಾವರಿ

ಅದಿ ಮಲಾ ಈದೀ ಮಲಾ ನೊಡಿಮಿದಯ್ಯ ಸ್ವಾಮೀಮಲಾ, 

ಸ್ವಾಮಿ ಮಲಾ ಕಿಂದಿವಾಡುರಾ 

ಮೇಲೌರಾ ಜಾಣ, ಸನ್ನ ನಾಮಲು ಚಿನ್ನವಾಡುರಾ 

ಅಡ್ಡಕೊಟ್ಟು ವಡ್ರಿಸಿಂಬ ನೆತ್ತಿಮೀದ ಪೆಟ್ಟಿಕೋನಿ,

ದಂಡುಲಾಕಿ ತಾನೇ ವಚ್ಚೇರಾ

ಮೇಲೌರಾ ಜಾಣ, ಬುದ್ಧಿವಂತಡು ಭೂಮಿರಾಜುರಾ

ಸಿಂತಗುಟ್ಲು ಬೋರುವ

ಬೋರು ಬೋರು ಕಿನ್ನೀರಾಲು ಮಾಯಾಮಯ್ಯ ಮಾಯಗುರು, 

ವಾರಪಾರಪು ಜೆನ್ನೆ ಪಾಲುರಾ

ಮೇಲೌರಾ ಜಾಣಾ, ನ್ಯಾಲಪಾಲು ಸೇಸಿಕೊಂಟೀರಾ 

ಕೀಲು ಕಟ್ಲು ತೇರೂಮಿಂದ ಕಿನ್ನರಾಲೇ ಮೀಕಿ ಜಾಣಾ, ಕಿನ್ನರಾಲೇಕಾಯಲೊಂಪುರಾ

ಮೇಲೌರಾ ಜಾಣ, ಕನ್ನಲೆತ್ತಿ ಮಮ್ಮ ಚೂಡುರಾ

ನಲಗೇತಲು ಮುತ್ತೆಗಾರು 

ಗುಂಡುದಿರುಗ ಬಾರಾನಾವೆ ಗುಮ್ಮಡೇಲು ಸ್ವಾಗೆಲಾನ, 

ದಿಮ್ಮ ತಿರುಗಾ ಬಾರಾನಾವೇರಾ 

ಮೇಲೌರಾ ಜಾಣಾ, ಸೂರೆಗೊಮ್ಮುಲನ್ನಗಾರೂರಾ 

ಆಕಿಲ ಮಾಕಿಲ ಗಂಟೆ ರ‍್ವಾಕಾಲೆತ್ತಿ ದೊಂಚುಲೇದು 

ನೂಕ ಸೇಸಿನಿ ಗುಮ್ಮಲೊಚ್ಚೇರಾ

ಮೇಲೌರಾ ಜಾಣಾ, ರೊಂಡು ಸೇತುಲೆತ್ತ ಮುಕ್ಕುರಾ 

ಚನ್ನಯ್ಯ ಕ್ಯಾಸಯ್ಯ

ಕೂಡುನೌಡು ಕೂಡಿತಿಮ್ಮಯ್ಯ ಕುಂಡಾಲಾನಾ ವಂಡಿತಿಮಯ್ಯ, 

ಚನುಗನಪಲ್ಲಿ ಸೆರುವುಯನಕಾರಾ

ಮೇಲೌರಾ ಜಾಣ  ಪಾಲಕಾಯಿಲು ಇಸುಮುಲಾಯಾರಾ 

ಯಂಡಿ ಕಟ್ಲು ತೇರುಮಿಂದ ಯಾಡಾತಿರಿಗಿತಿಮೇಮಿ 

ಸೇತು ಪಾಲ ಮಕ್ಕುಲು ಕೂಡಾನವ್ಡುರಾ

ಮೇಲೌರಾ ಜಾಣಾ, ಪಾಲಪೋಗುಲು ಪೈನಾ ಪಾರೇರಾ 

ಕಾಟಪ್ಪಡು

ಕೋಟಿಲಿಂಗಾಲೊಡಿಕಟ್ಟೀಕೋನಿ ಕಲ್ಕಧರ್ಮರಾಜು ಯಡ್ಲೆ,

 ಜಂಬು ದೀಪಾಲು ಗಡ್ಡಮಿಂದಾರಾ

ಮೇಲೌರಾ ಜಾಣಾ, ಕೊಟಿ ಮೊಕ್ಕುಲು ಕಲಗ ಮೊಕ್ಕೇರಾ 

ಕುಂದಿಪೆ ಬಂಡಾಮಿಂದ ಏಸಿಂಡಾಡು ಶಾಸನಾಲು 

ಎಂಡಿ ಪತ್ತುರ‍್ಲು ಯಡ್ಲ ಸದುವೇರಾ 

ಮೇಲೌರ ಜಾಣ ದಾನ ಪತ್ರಲು ಸದುವೇರ

ನನ್ನಲು ಮುತ್ತೆಗಾರು

ಮಂಚಿದೀ ಮಲ್ಲೆಲುದಂಡಾ ಮಂಚಮಾಕಿ ತಗಲಾ ಏಸಿ ಮಂಚಿಮಗುಡೇ ದಂಡುಬೋಯೇರಾ 

ಮೇಲೌರಾ ಜಾಣಾ ಮಂಚಮೆಕೆ ಮನಸುರಾದೂರಾ 

ಮದಿರ ರ‍್ಯಾಗಟಿಗಡ್ಡಿ ಕುಸುವು ಸ್ವಾಮಾಲು ಬಂಡಾ ಸಲಮ ನೀಳು ಬೋಡಿಗೊಟ್ಟು ಈದುಲೋನಾ 

ಮೇಲೌರಾ ಜಾಣಾ ದುಂಡು ಮಲ್ಲೆಲು ದುಲ್ಲಬಾರೇರಾ 

ನಲಗೇತಲ ಮುತ್ತೆಗಾರು

ಚಿನ್ನದಯ್ನ ಕ್ವತ್ತಗುಡ್ಡಮು ಸೃಂಗಾರುಮೈನ ವನುಮುಲಾನಾ ತೂಗಿನಿಮ್ಮಲಯ್ಯಿ ತೂಗೇರಾ

ಮೇಲೌರಾ ಜಾಣಾ ಬೂದಿ ಬೆಳವಲಹಿಂಡೇ ಪೋಯೇರಾ

ನಲಗೇತುಲು ನೆಗುರುಮಿಂದ ದಿಮ್ಮದಿರಗ ಬಾರಾನಾವೆ ಮಕಮು ಪಲ್ಲ್ಲಿ ಮಾರಾ ಚಲುವಾಲು

ಮೇಲೌರಾ ಜಾಣ ಸಿಟಿ ಬೆಳವಲು ಹಿಂಡು ಮಡ್ಲೇರಾ 

ದಡ್ಡಿಸೂರನಾಯಕ

ಯರ್ರಮಂಚೀ ರೇವೋಲಾನಾ ಎದುರು ಎಕ್ಕೆ ರಾಜುಮೀನು 

ರಾಜುಮಾನ್ಯಲು ಕೂಡಾನೌಡೂರಾ 

ಮೇಲೌರಾ ಜಾಣಾ ಮಕಿನಿ ಮಕ್ಕಲು ನಾವೇ ಅನ್ನುರಾ 

ನಿಮ್ಮಪಂಡೆ ನಿರ್ವರ್ಣಾಲು ನೀಲದಟ್ಟಿ ಮಾನ್ಯಡುದಾರ

ನಿಡಗಂಟಿ ನ್ಯಾಲಾನಾನಾರಾ 

ಮೇಲೌರಾ ಜಾಣ ಮಕಿನಿ ಮಕ್ಕುಕಿ ತಾನೇ ವಚ್ಚೆರಾ 

ನರಸಿಂಹ ಓಬಿಳಿದ್ಯಾವರಿ

ಅಡ್ಡ ಕಟ್ಟು ವಡ್ರಿಸಿಂಬ ದಡ್ಡಿಲಾಕಿ ವಚ್ಚೆನಾವೇರಾ ಗುಬ್ಬಗುಡುಸುನಾನವಾಡೂರಾ 

ಮೇಲೌರಾ ಜಾಣಾ ಭೂಮಿರಾಜೂರಾ 

ಮುರ್ರಮಲಾ ವನುಮುಲಾನಾ ಯನುಗವೃಕ್ಷಲಾಯಿ ಪುಟ್ಟೇರಾ 

ಆಕ ಚೇಳಲಯ್ಯಿ ಪುಟ್ಟೇರಾ 

ಮೇಲೌರಾ ಜಾಣಾ ಅಡವಿ ಸಂಚಲು ಬತುಮು ಸೆಡಿಪೇರಾ 

ದೊಡ್ಡೋಬಳಿದ್ಯಾವರಿ  

ಉಟ್ಟು ಉಟ್ಟೂ ವಾನಾಲಾನ ವುಂಟೀರಾ ದಾನಿಂಟಿ ಯನಕ ಮುಂಡಸಾಕಿನಿ ಮುಚ್ಚು ಕುಕ್ಕರಾ 

ಮೇಲೌರಾ ಜಾಣ ಪೊಂಡ ಪೋತೆ ಪಕ್ಕಾಗರಿಸೇರಾ 

ಉಂಡಿ ಉಂಡಿ ಊಂಡ್ಯಾಲಾಕ ಪಂಡ್ಲು ದಾನ್ನಿ ಸೇಸುಕೊಂಟಿ ಜಲ್ಲು ತುರುಬೇ ಜಲ್ಲು ಗರಿಸೇರಾ 

ಮೇಲೌರಾ ಜಾಣಾ ನೈಯ್ಯಬೋತೇ ನೆತ್ತಿ ಕುಕ್ಕೆರಾ

ಯರಗಟ್ಟ ನಾಯಕ

ಏಸಿಂಡೆದಿ ವನುಮಲ್ಲೆಲು ದಂಡ ಪುಟ್ಟಿಂಡೇದಿ ಜಗು ಜಂಪುಲು 

ಗೊಡಗು ವಜ್ಜರಾಲೇ ವಾಕೇದುರು ಬೂರಾ

 ಮೇಲೌರ ಜಾಣಾ ತೆಲುವ ಚಪ್ಪಾನ ಜಾನಾಡೈತೀರಾ 

ಗೋಲು ಗರೀ ಕಟ್ಟಿನೊಮ್ಮು ಗುಂಡೆಲಾಕೆ ವಾಲೆನಾರಾ

ಪಂತಗರೀ ಕಟ್ಟೀನಮ್ಮಾರ 

ಮೇಲೌರಾ ಜಾಣ ಹೃದಯಮಾಕೆ ಬ್ರತಮೇ ಸೆಡಿಪೇರ

ಪದಿ ಮುತ್ತೆಗಾರು

ಸಿಂತಮಾನೂ ಸಿಲುಕಾಲಾರಾ ಚಿನ್ನವಾನ್ನಿ ಕಾನೇರೇಮಿ

ಮುರ್ರ ಮಲಾ ವನುಮುಲಾನಾರಾ  

ಮೇಲೌರ ಜಾಣ ಸನ್ನ ಮಲ್ಲೆಲು ದುಲ್ಲ ಬಾರೆರಾ 

ಪಾರಿ ಪಾರಿ ವಚ್ಚೀನಾವೇ ಪಾಲಪೋಗುಲ 

ಗವ್ವಾಲಾಲಾ ಮುರ್ರಮಾನು ವನುಮುಲಾನಾರ 

ಮೇಲೌರಾ ಜಾಣಾ ವಕ್ಕಮಾನೀಕಿ ಸಿಲುಕಲು ವಾಲೇರ

ಗಾದರಿ ದ್ಯಾವರಿ

ಉರುವಕೊಂಡ ಉರ್ತಪಿಲ್ಲಾ ಉಗ್ಗಿಪೋಸಿ ಸಾಕೂದಾಮು

ಪೆನಗೊಂಡ ಲಗುಡ ವಚೈರಾ 

ಮೇಲೌರಾ ಜಾಣಾ ಪಂತಲಾಡಿ ಕೊಂಡಪೋಯೇರಾ

ಉತ್ತರಾಲೆ ಉರುಮಾಲುರುಮೆ ನಾದರಾಲೆ 

ಮೆರಗ ನೆರಸೆ ಗಾದ್ರಯ್ಯ ಕನುವಲಾನಾರ

ಮೇಲೌರ ಜಾಣ ಸನ್ನ ಮುತ್ತುಲೆ ವಾನಗುರೇಸರಾ

ಬೋಸೇದೇವರು

ಎದ್ದುಮೆಟ್ಟೂ ಮೂಲಾನಾ ಉಬ್ಬನಾರಾ ಗುಬ್ಬಾಗೊಡುಗು ಕಿಂದಿವಾಡೂರಾ 

ಮೇಲೌರ ಜಾಣ ಗೆಜ್ಜೆಲೆ ಬ್ರಹ್ಮದಂಡವಾಡೂರ ಭೂಮಿರಾಜರಾ 

ನಲ್ಲಟಿ ನಲ್ಲಟೀವಾಡೂ ನಾಮಾಲೇ ಸಕ್ಕಾಳಿವಾಡು ಬ್ರಹ್ಮದಂಡವಾಡೂರ 

ಮೇಲೌರ ಜಾಣಾ ಗಂಡಿ ಕ್ವಾಟ ತಾಳೆಗಾಡೂರಾ

ದಡ್ಡಿ ಕಾಮನಾಯಕ

ಮುನ್ನೂರುಟ್ಲು ಮುದ್ದಾಬೋನಾ ಜಾರಾಮಡಿಸೆ ರಾಜೂಕಾಮು ಸಾಲಾ ಸಿಂತಾಲು ವನುಮುಲಾನಾರಾ

ಮೇಲೌರಾ ಜಾಣ ಸುತ್ತುಮಲ್ಲೆಲು ಸೆಡಮೊಕ್ಕೆರಾ 

ಪುಲಿ ಉಗುರೆ ಪಚ್ಚಡುಮುಗೊಪ್ಪಿ ಪಂಜರು 

ಬಾಕೇ ಸೇತುಲ ಪೆಟ್ಟಿ ಸಿಂತಗುಟ್ಲು ನೋಮೂಲಾನಾರಾ 

ಮೇಲೌರಾ ಜಾಣಾ ಮುತ್ತುಲೇ ಬಸುವಂತಲಾಡೇರಾ 

ಚಿತ್ತರು ದ್ಯಾವರಿ

ಎದ್ದು ದೊಕ್ಕಿನಿ ಎಜ್ಜೆನಾನಾ ಉಬ್ಬೆನಾರಾ ಗುಬ್ಬಾಗೊಡುಗುಲು ಕಿಂದಿ ವಾಡೂರಾ 

ಮೇಲೌರಾ ಜಾಣಾ ಅಡ್ಡ ಬೊಟ್ಟುಲು ದೊಡ್ಡವಾಡುರ 

ಊಟಕುಂಟಾ ವನುಮುಲಾನಾ ಯಾಡತಿರಿಗಿ ಮೇಮುಚೇತು ಮಿಕುಮಲೇನ ದೊಡ್ಡವನ್ನೇ ದಂಡೂನೆಸೇರಾ  

ಮೇಲೌರಾ ಜಾಣಾ ಆನೆಗಲ್ಲುಕಿ ಏಗಾಬೋಯೇರಾ 

ಮಲ್ಲಿನಾಯಕನ ಬೊಮ್ಮದೇವರು

ಸನ್ನ ಪಂಗು ಪಟ್ಟಿಕೋನಿ ಸಂದಮಾಮ ರಂಗ ಸಂದಮಾಮ 

ಜೆನ್ನಿವಾರಮೇಸಿಕೋನಿ ಸಂದಮಾಮ 

ಮುನ್ನೂರು ಗುಂಚೆಲು ಮುಜುಗುಲೋನಾ ಸಂದಮಾಮ ರಂಗಸಂದಮಾಮ

ಪಂಚಂಗಾಲೆ ಪಾರ ಸದುವೆ ಸಂದ ಮಾಮ

ಜಗಲೂರುಮುತ್ತೆ

ತೂರುಪಾಕಿಲಿ ತೋರಬಡಿಸೆ ಸಂದಮಾಮ ರಂಗ ಸಂದಮಾಮ

ಪಡುಮಟ್ವಾಕಿಲಿ ಪಾರಾಬಡಿಸೆ ಸಂದಮಾಮ 

ಗಂಗಿ ವಾಕಿಲಿ ಯಡ್ಲನವುಡು ಸಂದಮಮ ರಂಗ ಸಂದಮಾಮ 

ಜೋಗಿ ಚಕ್ಕುರ‍್ಲು ಅಡ್ಡಮಯ್ಯ ಸಂದಮಾಮ 

ಮಂದ ಬೊಮ್ಮದೇವರು

ಪುಟ್ಟಮಿಂದ ಚೆಟ್ಟುಪುಟ್ಟಿ ಸಂದಮಾಮ ರಂಗ ಸಂದಮಾಮ 

ಚಟ್ಟುಮಿಂದ ಚಂಡುಪುಟ್ಟಿ ಸಂದಮಾಮ

ಚಂಡುಮಿಂದ ಮುಳ್ಳ್ಳುಬುಟ್ಟಿ ಸಂದಮಾಮ ರಂಗ ಸಂದಮಾಮ

ಮುಳ್ಳುಮಿಂದ ಬಳ್ಳಿಪಾರೆ ಸಂದಮಾಮ

ಸೂರಪ್ಪಡು

ಏಟೆಗಡ್ಡ ಸೇನುವಾಡು ಸಂದಮಾಮ ರಂಗಸಂದಮಾಮ

ಏಡುಮಟ್ಲು ಮೋಜುಗಾಡು ಸಂದಮಾಮ 

ಎನ್ನ ಮಿಂದ ಗುವಲ್ವಾಲೆ ಸಂದಮಾಮ ರಂಗ ಸಂದಮಾಮ 

ಮರುಮುಮಿಂದ ನೇಯಬಾರೆ ಸಂದಮಾಮ

ಬಂಗಾರು ದೇವರು

ದಿನ್ನಮಿಂದ ದಾನಿನೆಗರು ಸಂದಮಾಮ ರಂಗ ಸಂದಮಾಮ

ದಿಯ್ಯಗಂಬಲೆತ್ತುಲಾನ ಸಂದಮಾಮ 

ಏಟುಪಡಿನ ಮಿಕುಮುತಲ್ಲೆ ಸಂದಮಾಮ ರಂಗ ಸಂದಮಾಮ

ಏಗದಂಕ ಗಂಟಬಾರೆ ಸಂದಮಾಮ???

ರಾಜಲು ದ್ಯಾವರಿ

ಸುಕ್ಕಬಟ್ಟು ಸುರೇನಾಲು ಸಂದಮಾಮ ರಂಗ ಸಂದಮಾಮ

ಎಮ್ರಪೆಟ್ರಿ ಕಂದನಾಲು ಸಂದಮಾಮ 

ರಾಜನಾಲು ದೊಂಚನವುಡು ಸಂದಮಾಮ ರಂಗ ಸಂದಮಾಮ

ಕಾಮರಾಜ ಕೊಡುಕು ಪುಟ್ಟೆ ಸಂದಮಾಮ

ನಲಗೇತು ಯರಗಯ್ಯ 

ಸೀಗಿಮಾನು ಸಿಕಳಗಂಟಿ ಸಂದಮಾಮಾ ರಂಗ ಸಂದಮಾಮಾ 

ಬಾಳಮಾನು ಟಿವ್ವಟಾಯ ಸಂದಮಾಮಾ 

ಗರುಡಾಳು ಮಾನುಕಿಂದ ಸಂದಮಾಮಾ ರಂಗಮಾಮಾ 

ದಕ್ಕಲೇದು ಮುಡುವಲಾಯ ಸಂದಮಾಮಾ 

ಕಂಬಲಯ

ಎದ್ದುಮಿಂದ ಆಮದಾಲು ಸಂದಮಾಮಾ ರಂಗ ಸಂದಮಾಮಾ 

ಎದ್ದು ಮಿಂದ ಏಸಿಕೋನಿ ಸಂದಮಾಮಾ 

ತಾನೆ ವಚ್ಚ್ಚೆ ಕ್ವಂಡಲಾಕಿ ಸಂದಮಾಮಾ ರಂಗ ಸಂದಮಾಮಾ 

ಸನ್ನ ಕಂಬಲೆತ್ತುಲಾಕಿ ಸಂದಮಾಮಾ

ದಡ್ಲು ಮಾರವ

ಚಂದ್ರಗಾವಿ ಸನ್ನಜೀರ ಸಂದಮಾಮಾ ರಂಗ ಸಂದಮಾಮಾ 

ಸೊನ್ನು ಪೆಟ್ಟಿದಕ್ಕನಿಯ್ಯ ಸಂದಮಾಮಾ 

ಸಂದಮಾಮಲಂತ ಗುಬ್ಬ ಸಂದಮಾಮಾ ರಂಗ ಸಂದಮಾಮಾ 

ಗೋರಿ ಪೆಟ್ಟಿ ಸದುವಲೇದು ಸಂದಮಾಮಾ

ರಾಗಿಮಾನು ಸೌಡವ

ರಾಗಿಮಾನು ಪುಟ್ಟನವುಡು ಸಂದಮಾಮಾ ರಂಗ ಸಂದಮಾಮಾ 

ನಾನು ಬಟ್ಟ ಕಟ್ಟನೆರಗು ಸಂದಮಾಮಾ 

ರಾಗಿಮಾನು ರಚ್ಚ ಕೊಚ್ಚೆ ಸಂದಮಾಮಾ ರಂಗ ಸಂದಮಾಮಾ 

ರಾಯ್ಲಿ ಮೆಚ್ಚಿನಾಟದೈತಿ ಸಂದಮಾಮಾ ಗಾಲಿಮಾರವ

ಗಾಳಿ ಮಾರವ

ಯರ್ರಗಟ್ಟು ಏಗುತಾದೆ ಸಂದಮಾಮಾ ರಂಗ ಸಂದಮಾಮಾ 

ಏಪಕ್ವಮ್ಮ ತೂಗುತಾದೆ ಸಂದಮಾಮಾ 

ಯನಕ ವಚ್ಚುನು ಯರ್ರ ಬುಡುಸು ಸಂದಮಾಮಾ ರಂಗ ಸಂದಮಾಮಾ 

ನಿದ್ದರೆಕ್ಕಿ ತೂಗುತಾದೆ ಸಂದಮಾಮಾ

ಗಾಳಿ ಮಾರವ

ಪುಟ್ಟಮಿಂದ ಕವಿಳಿ ಚಟ್ಟು ಸಂದಮಾಮಾ ರಂಗಸಂದಮಾಮಾ 

ಕಾಯಿಗಾಸಿ ಜಗ್ಗುತಾದೆ ಸಂದಮಾಮಾ 

ದೊಡ್ಡಿನಾನ ರೊಡ್ಡಿಬುಟುಸು ಸಂದಮಾಮಾ ರಂಗ ಸಮದಮಾಮಾ 

ನಿದ್ದರೆಕ್ಕಿ ತೂಗುತಾದೆ ಸಂದಮಾಮಾ

ಮುತ್ತೆಗಾರ ಮಾರವ

ಕ್ವಂಡಕಿ ಮಾಯಾವುಲರ್ರೆ ಸಂದಮಾಮಾ ರಂಗ ಸಂದಮಾಮಾ 

ಕೋಗಿಲ್ಯಾಲ ಕುಯ್ಯಲೇದು ಸಂದಮಾಮಾ 

ಕ್ವಂಟಮಿಂದ ಕ್ವಬರಿ ಬಡಸು ಸಂದಮಾಮಾ ರಂಗಸಂದಮಾಮಾ 

ಕೋಗಿಲಯ್ಯಿ ತಾನುಗಿಸೆ ಸಂದಮಾಮಾ 

ಕೆಂಚವ ಕಾಮವ

ಸಲ್ಲ ಕಡವ ಸಂಕದಾಡು ಸಂದಮಾಮಾ ರಂಗ ಸಂದಮಾಮಾ 

ಅರವಸೀಮ ಗೊಲ್ಲದಾಸಿ ಸಂದಮಾಮಾ 

ಮುದ್ರ ಮಾಲಡ ಕ್ಯಾದಿಗೆನ್ನು ಸಂದಮಾಮಾ ರಂಗ ಸಂದಮಾಮಾ

ಮುಡುವಲಕ್ಕೆ ಜಾಮುಲಯ್ಯ ಸಂದಮಾಮಾ

ದ್ಯಾವರಿಗುದ್ದ ಗಂಗವ

ಕಟ್ಟಮಿಂದ ಕವಿಳಿ ಚಟ್ಟು ಸಂದಮಾಮಾ ರಂಗ ಸಂದಮಾಮಾ

ಕಾಯಲೆಕ್ಕಿ ಜಗ್ಗುತಾದೆ ಸಂದಮಾಮಾ 

ಎದ್ದುಮಿಂದ ರೆಟ್ಟಿಬದುಸು ಸಮದಮಾಮಾ ರಂಗ ಸಂದಮಾಮಾ 

ನಿದ್ದರೊಚ್ಚಿ ತೋಗುತಾದೆ ಸಂದಮಾಮಾ 

ಸಂಗ್ರಹ ಮತ್ತು ವಿಶ್ಲೇಷಣೆ : ಡಾ.ಎಸ್.ಎಂ. ಮುತ್ತಯ್ಯ

ಆಗಲೇಬೇಕು ಶಿಕ್ಷಣ ಕ್ರಾಂತಿ*

                 ನಾನು ಈ ಸಭೆಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡುವ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಮಕ್ಕಳ ಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ  ಮೂರು ಮುಖ್ಯ ವಿಷಯಗಳ ಕಡೆ ನಿಮ್ಮ ಗಮನ ಸೆಳೆಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತೇನೆ. ಮೊದಲಿಗೆ ಇಂದು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ನೀಡುತ್ತಿರುವ ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿರುವ ದೋಷಗಳ ಬಗ್ಗೆ ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ. ನಂತರ ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಿಂತ ಭಿನ್ನವಾದ ಪರ್ಯಾಯ ಮಾದರಿಗಳನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸುತ್ತೇನೆ. ಕೊನೆಯದಾಗಿ ಈ ಹೊಸಮಾದರಿಗಳನ್ನು ನಾವು ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದಾದ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸುತ್ತೇನೆ.

ಇಂದಿನ ನಮ್ಮ ಶಿಕ್ಷಣದ ಸ್ಥಿತಿ-ಗತಿ

ಭಯ ಮತ್ತು ಒತ್ತಡ - ನಾಲ್ಕು ಗೋಡೆಯ ಬಂಧನ, ಹೊರಲಾರದ ಪುಸ್ತಕದ ಚೀಲ, ಅರ್ಥವಾಗದ ವಿಷಯಗಳ ಬೋಧನೆ, ಎಡೆ ಬಿಡದ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳ ಸರಮಾಲೆ, ಸಮವಸ್ತ್ರ-ವೇಳಾಪಟ್ಟಿ, ಹೋಮ್ ವರ್ಕ್, ಅತೀ ಹೆಚ್ಚು ಪಠ್ಯಕ್ರಮ, ಪೋಷಕರು ಮತ್ತು ಶಿಕ್ಷಕರ ಒತ್ತಡ

ಭವಿಷ್ಯದ ಅತಂಕ - ಉತ್ತಮ ಸಂಬಳ ತರುವ ಶ್ರಮವಿಲ್ಲದ ಉದ್ಯೋಗ ಪಡೆಯಲೇ ಬೇಕು. ಸ್ಪರ್ಧೆ ಹೆಚ್ಚು. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಉತ್ತಮ ಅಂಕಗಳನ್ನು ಪಡೆಯಬೇಕು. ಏನಾಗುತ್ತೋ ಎನ್ನುವ ಆತಂಕದೊಂದಿಗೆ ಶಾಲೆ ಪ್ರವೇಶ. ಕಛೇರಿ ಕಂಪನಿಯ ಉದ್ಯೋಗಗಳಾಚೆಗಿರುವ ಸಾವಿರಾರು ಉದ್ಯೋಗಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅಸಾಧ್ಯವಾದ ನಿರ್ಲಕ್ಷೆ

ಪಠ್ಯ ಮತ್ತು ಪರೀಕ್ಷಾ ಪ್ರಧಾನ್ಯತೆ : ಪಠ್ಯದಲ್ಲಿ ಇರುವ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಿಂತ ಕಂಠಪಾಠದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಒಪ್ಪಿಸುವುದು. ವಿಷಯದಿಂದ ಪಡೆಯಬಹುದಾದ ಲಾಭ ಅಂಕಗಳು. ಆನ್ವಯಿಕತೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಗಣಿತದಲ್ಲಿ ೧೦೦ ಅಂಕ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೆ ಲೆಕ್ಕ ಕೊಟ್ಟರು ನಿಂತಲ್ಲೇ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಮನೆಯ ಸಣ್ಣ ಬಟಾವಡೆ ಲೆಕ್ಕ ಹೇಳಲ್ಲ. ಇನ್ನು ಸಾಮಾಜಿಕ ಕೌಟುಂಬಿಕ ಮೌಲ್ಯಗಳು ಕೂಡ ಕೇವಲ ಪರೀಕ್ಷೆ ಬರೆಯಲೆಂಬಂತೆ ಹೇಳಲ್ಪಡುತ್ತಿವೆ. ೧೦ ನೇ ತರಗತಿ ಒದುವ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ೨-೩ ನೇ ತರಗತಿ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಇರಬೇಕಾದ ಜ್ಞಾನ ಇರುವುದಿಲ್ಲ.   

ಸ್ವಾತಂತ್ರ ಇಲ್ಲದಿರುವುದು : ಮಕ್ಕಳು ಕಲಿಯುವಂತಹವರು ಎಂಬ ಭಾವನೆಯಿಂದ ಅವರ ಒಳಗಿರುವ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಚಿಂತನೆಗಳಿಗೆ ಅವಕಾಶವಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಏಕ ಮುಖಿ ಬೋಧನೆ. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಂದೇ ವಿಷಯ ಒಂದೇ ಬೋಧನಾ ವಿಧಾನ. ಮಕ್ಕಳ ಇಷ್ಟಕ್ಕಿಂತ ಪೋಷಕರು ಮತ್ತು ಸಲಹೆಗಾರರ ಇಷ್ಟದಂತೆ  ಪಠ್ಯಗಳ ಆಯ್ಕೆ ಮತ್ತು ಅಭ್ಯಾಸ.

ಬಾಲ್ಯದ ಕಡೆಗಣನೆ : ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಬಾಲ್ಯದ ಆಟ, ಸಂಬಂಧಗಳ ಒಡನಾಟದಿಂದ ಕಲಿಯಬೇಕಾದ ಬದುಕಿನ ಪಾಠಗಳು ಇಲ್ಲವಾಗಿವೆ. ಇದರ ದುಷ್ಪರಿಣಾಮಗಳನ್ನು ಇಂದು ನೋಡುತ್ತಾ ಇದ್ದೇವೆ. ಸಮಾಜೀಕರಣ ಸಾದ್ಯವಾಗಿಲ್ಲ.

ಈ ಎಲ್ಲಾ ಸಂಗತಿಗಳಿಂದ ತಿಳಿದು ಬರುವುದೇನೆಂದರೆ ನಮ್ಮ ಶಿಕ್ಷಣ ಆಸಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಅವಕಾಶಗಳಿಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಇರಬೇಕಿತ್ತು ಅದರೆ ಆಸೆ ಮತ್ತು ಅಗತ್ಯಗಳಿಗಾಗಿ ಇದೆ. ಇದರಿಂದ ನಮ್ಮ ಶಿಕ್ಷಣದ ಉದ್ದೇಶಗಳು ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಈಡೇರುತ್ತಿಲ್ಲ. ಶಿಕ್ಷಣದಿಂದ ಪಡೆಯಬೇಕಾದ ಲಾಭಗಳು ಯಾವ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದಲೂ ದೊರೆಯುತ್ತಿಲ್ಲ.   ಉದಾ : ಶಿಕ್ಷಣದಿಂದ ನಮಗೆ ಬದುಕಿನ ಕೌಶಲ್ಯಗಳು ದೊರೆತವೆ ಎಂದರೆ ಖಂಡಿತಾ ಇಲ್ಲ. ಹೆಚ್ಚು ಕಲಿತಿರುವ ವೃತ್ತಿ ಕೌಶಲ್ಯಗಳಿಂದ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಉದ್ಯೋಗ ಸಿಕ್ಕಿತೆ ಎಂದರೆ ಅದೂ ಇಲ್ಲ. ಉದ್ಯೋಗ ಸಿಕ್ಕ ಕೆಲವರಾದರೂ ಸುಖದ ಬದುಕನ್ನು ಬದುಕುತ್ತಾರೆಯೇ ಎಂದರೆ ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ. ಒಟ್ಟಾರೆ ನಮ್ಮ ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಮಕ್ಕಳ ಮತ್ತು ಪೋಷಕರು ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಹತಾಶೆ ಮತ್ತು ನಿರಾಸೆಗಳಿಗೆ ಒಳಗಾಗಿರುವುದನ್ನು ಕಾಣುವಂತಾಗಿದೆ.

ನನ್ನ ಈ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸಲು ಮೂರು ಮಹಾನ್ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸುತ್ತೇನೆ.

೧. ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿರುವುದನ್ನು ಕಲಿಸುವುದು ಶಿಕ್ಷಣವಲ್ಲ. ಮಾನವನಲ್ಲಿ ಉದುಗಿರುವ ಜ್ಞಾನ ಪ್ರಜ್ವಲಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುವುದೇ ಶಿಕ್ಷಣ- ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದ

೨. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಭತ್ತ ತುಂಬುವ ಕಣಜಗಳಾಗದೆ ಬತ್ತ ಬೆಳೆಯುವ ಗದ್ದೆಗಳಾಗಬೇಕು- ಕುವೆಂಪು 

೩. ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ನೀಡುವುದು ಶ್ರೇಷ್ಟ ಶಿಕ್ಷಣವಲ್ಲ. ಶಿಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಮುಖ್ಯ. ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ, ತೀವ್ರ ವ್ಯಾಮೋಹಗಳಿಂದ ಸ್ವತಂತ್ರಗೊಳಿಸುವುದು ನಿಜವಾದ ಶಿಕ್ಷಣ. ಜಗತ್ತಿನ ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳ ಜೊತೆ ಸಾಮರಸ್ಯದಿಂದ ಇರುವುದನ್ನು ಕಲಿಸುವುದೇ ಶಿಕ್ಷಣ - ರವೀಂದ್ರನಾಥ ಠ್ಯಾಗೂರ್

ಶಿಕ್ಷಣದಿಂದ ಇಂಥ ನಿಜವಾದ ಫಲಿತಗಳನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿಲ್ಲದಿರುವುದಕ್ಕೆ ಮೇಲೆ ವಿವರಿಸಿದಂತಹ ನಮ್ಮ ಶಿಕ್ಷಣ ಪದ್ಧತಿ. ಅದಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾದ ಶಿಕ್ಷಕರು, ಪೋಷಕರು ಮತ್ತು ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಪ್ರಮುಖ ಕಾರಣವಾಗಿವೆ.

ಹಾಗಾದರೆ ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳ ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಅನುಸರಿಸಬೇಕಾಗಿರುವ ಮಾದರಿಗಳ್ಯಾವುವು?

’ಮನೆಯೇ ಮೊದಲ ಪಾಠ ಶಾಲೆ’, ’ಮಕ್ಕಳ ಸ್ಕೂಲ್ ಮನೇಲಿಲ್ಲವೆ’ ಎನ್ನುವ ಮಾತುಗಳನ್ನು ನಾವು ಕೇಳುತ್ತಾ ಬಂದಿದ್ದೇವೆ.

ಮಕ್ಕಳ ಕಲಿಕೆ ಎನ್ನುವುದು ಒತ್ತಡ-ಭಯ-ನಿರ್ಬಂಧದಲ್ಲಿ ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಪಠ್ಯಗಳು ಅಂಕಗಳಿಸುವ ಮಾಹಿತಿ ಯಾಗುವುದಕ್ಕಿಂತ ಬದುಕನ್ನು ನಡೆಸಲು ಬೇಕಾಗುವ ವೃತ್ತಿ ಮತ್ತು ಜೀವನ ಕೌಶಲ್ಯಗಳನ್ನು ಕಲಿಸಬೇಕಿದೆ. ಮಕ್ಕಳು ತಮ್ಮ ಆಸಕ್ತಿ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳ ಕಡೆ ನಡೆಯಲು ಅವಕಾಶವಿರಬೇಕು. ಈಗಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಬೇಕಾದರೆ ಮನೆಯೆ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಉತ್ತಮ ಪಾಠಶಾಲೆಯಾಗಬೇಕು. ಇಲ್ಲವೇ ಶಾಲೆಯೇ ಮನೆಯಾಗಬೇಕು. 

ಇದಕ್ಕೆ ಕೆಲವು ಮಾದರಿಗಳನ್ನು ಹೇಳುವುದಾದರೆ : ಮೊದಲಿಗೆ ಜಪಾನಿನ ಒಂದು ಉದಾಹರಣೆ

ಜಪಾನಿನ ‘ತೊಮೊಯೆ’ 

ಜಪಾನ್ ದೇಶದಲ್ಲಿ ವಸಾಹತುಶಾಹಿಯ ಕೊಡುಗೆಯಾದ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳು ಬಹಳಷ್ಟು ಕಟ್ಟುಪಾಡುಗಳ ನಡುವೆ ಕಲಿಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ.  ಇದಕ್ಕೆ ಪರ್ಯಾಯವಾಗಿ ಶಾಲೆಯನ್ನು ರೂಪಿಸಲು ಶ್ರಮಿಸಿದವರು ’ಕೊಬಯಾಶಿ’. ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಮಕ್ಕಳ ಹಾಗೆಯೇ ಬೆಳೆಸಬೇಕು, ರೇಸ್ ಕುದುರೆಗಳಂತಲ್ಲ! ಕಲಿಕೆ ಎಂಬುದು ಸ್ವಚ್ಚಂದವಾಗಿ ಮಕ್ಕಳು ಆಹ್ಲಾದಿಸಬೇಕೇ ಹೊರತು ಒತ್ತಾಯದಿಂದ ಓದುವುದಲ್ಲ ಎಂದು ನಂಬಿದ್ದ ಅವರು, ಅದಕ್ಕಾಗಿ ತಮ್ಮ ಜೀವನವನ್ನೇ ಮುಡಿಪಾಗಿಟ್ಟು, ಪ್ರಪಂಚದ ಅನೇಕ ಶಾಲೆಗಳಿಗೆ ಭೇಟಿ ನೀಡಿ, ತಮ್ಮ ಶಾಲೆ ಹೇಗಿರಬೇಕು? ಎಂಬುದರ ಬಗ್ಗೆ ಖಚಿತ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಹೊಂದಿ ‘ತೊಮೊಯೆ’ ಎಂಬ ಶಾಲೆಯನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುತ್ತಾರೆ. ‘ತೊಮೊಯೆ’ ಶಾಲೆಯ ಕಟ್ಟಡವೇ ಅತ್ಯಂತ ಸೊಗಸು. ರೈಲು ಗಾಡಿಗಳದ್ದು! ಇಂತಹ ಕಲ್ಪನೆಯಾದರೂ ನಮಗೆ ಬರಬಹುದೇ? ಪುಟ್ಟ, ಪುಟ್ಟ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ರೈಲಿನ ಪ್ರಯಾಣ ಎಂದರೆ ಬಹಳ ಇಷ್ಟವಲ್ಲವೇ? ಇನ್ನೂ ಅಂತಹ ರೈಲು ಗಾಡಿಯೇ ಶಾಲೆಯಾಗಿಬಿಟ್ಟರೆ? ಓದಿನ ಸುಖ! ಆಹಾ! ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಆ ಮಕ್ಕಳ ಊಟವಂತೂ ನಿಜಕ್ಕೂ ಚಂದ. ‘ಒಂದಿಷ್ಟು ನೆಲದ್ದು, ಒಂದಿಷ್ಟು ಜಲದ್ದು’ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಬರಬೇಕು ಮತ್ತು ಊಟಕ್ಕೂ ಮುನ್ನಾ ಅವರ ಪಾರ್ಥನೆ ‘ಅಗಿಯಿರಿ, ಅಗಿದು ತಿನ್ನಿರಿ’ ಎನ್ನುವ ಪುಟ್ಟ ಪದ್ಯವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಊಟವಾದ ನಂತರ ಮಕ್ಕಳ ಇಷ್ಟದ ಹಾಗೇ ವಾಕಿಂಗ್ ಅಥವಾ ಈಜುವುದೋ ಮುಂತಾದ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಮೇರಿಕಾದಿಂದ ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗನೊಬ್ಬ ಈ ಶಾಲೆಗೆ ಬಂದು ಸೇರುತ್ತಾನೆ. ಅವನಿಗೆ ಈ ಮಕ್ಕಳು ಜಪಾನೀಸ್ ಕಲಿಸುವುದು, ಆತನಿಂದ ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಭಾಷೆ ಕಲಿಯುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಅಂಗವಿಕಲರು, ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳು, ಗಂಡು ಮಕ್ಕಳು, ಜಪಾನೀಯರು, ಅಮೇರಿಕನ್ನರು ಎನ್ನುವ ಬೇಧಭಾವವಿಲ್ಲದೇ ಕಲಿಯುತ್ತಿದ್ದರು, ಯಾರಿಗೂ ಕೂಡ ಮುಜುಗರವಾಗದಂತಹ, ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಉಕ್ಕುವಂತಹ ಆಟೋಟ ಸ್ಪರ್ಧೆಗಳನ್ನು ಏರ್ಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಸಂಗೀತ ಕಲಿಯುತ್ತಿದ್ದರು, ಬೇಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಕ್ಯಾಂಪು ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದರು, ಪ್ರವಾಸಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು, ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿಯೇ ‘ನೈಟ್ ಔಟ್’ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು, ಅಡುಗೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು, ಇಷ್ಟವಿದ್ದವರು ವಿಜ್ಞಾನ ಪ್ರಯೋಗಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗುತ್ತಿದ್ದರು ಹೀಗೆ?.. ಮಗುವೊಂದು ‘ದೊಡ್ಡವ’ನಾಗಿ ಬೆಳೆಯಲು ಬೇಕಾದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹೇಳಿಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಮಕ್ಕಳು ಅದನ್ನೊಂದು ಶಿಕ್ಷೆ ಎಂಬಂತೆ ಅನುಭವಿಸದೇ, ಆನಂದದಿಂದ ‘ದೊಡ್ಡವ’ರಾಗುತ್ತಿದ್ದರು.

ಗುಜರಾತಿನ ‘ಬಾಲಮಂದಿರ’

ಗುಜರಾತಿನ ಮಹಾನ್ ಶಿಕ್ಷಣ ತಜ್ಜ ಹಾಗೂ ಮಕ್ಕಳ ಶಿಕ್ಷಕ ಗೀಜುಭಾಯಿ ಬಾಧೆಕಾ ೧೯೨೦ ರಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ ಶಾಲೆ ಇದು. ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಸುತ್ತ-ಮುತ್ತಲಿನ ಪ್ರಪಂಚದ ಆಗುಹೋಗುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳುವಳಿಕೆ ಮೂಡಿಸದಂಥ ಯಾವ ಶಿಕ್ಷಕನೂ ಇರಲಾರ. ಆದರೆ ಶಾಲಾ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಹೇಗಾಗಿದೆಯೆಂದರೆ ಕ್ರಿಮಿ-ಕೀಟಗಳಿಂದ ಹಿಡಿದು ನಕ್ಷತ್ರಗಳವರೆಗಿನ ಎಲ್ಲ ವಸ್ತು-ವಿಷಯಗಳನ್ನು ತರಗತಿ ಹೊರಗಿನ ವಿಷಯಗಳೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಸಾಮಾನ್ಯ ಶಿಕ್ಷಕ ತನ್ನ ಕೆಲಸ ಪಠ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ಮುಗಿಸುವುದು ಹಾಗೂ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಪರೀಕ್ಷೆಗೆ ಸಿದ್ಧಗೊಳಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತವೆಂಬ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿರುತ್ತಾನೆ. ಮಕ್ಕಳ ಕುತೂಹಲ, ಉತ್ಸುಕತೆ, ಇವುಗಳನ್ನು ವಿಕಾಸಗೊಳಿಸುವುದು ತನ್ನ ಕೆಲಸವೂ ಅಲ್ಲ. ಇಂತಹ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ವಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳೂ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲವೆಂದು ತಿಳಿಯುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಶಿಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಪರಿವರ್ತನೆ ತರುವ ಭಾಗವಾಗಿ ಶಿಕ್ಷಣ ಶಾಸ್ತ್ರದ ಸಾರವೆಂದರೆ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಹಾಗೂ ಸ್ವಾವಲಂಬನೆಯ ಪರಿಸ್ಥಿಯನ್ನು ಒದಗಿಸುವುದು ಎಂದು ನಂಬಿದ ಗೀಜುಬಾಯಿ ಅವರು ತಮ್ಮ ‘ಬಾಲಮಂದಿರ’ವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ ತಮ್ಮ ಕನಸಿಗೆ ಒಂದು ಶಾಶ್ವತ ನೆಲೆಗಟ್ಟನ್ನು ಹಾಕಿದರು. 

ಬಾಲವನ, ಪುತ್ತೂರು

 ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿಗೆ ೭೦ ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆಯೇ ಈ ರೀತಿಯ ಶಾಲೆಯನ್ನು ರೂಪಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನಮಾಡಿದರು. ಇಂದಿಗೂ ದಕ್ಷಿಣ ಕನ್ನಡ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಪುತ್ತೂರಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಸುತ್ತಿರುವ ಬಾಲಭವನ ಅಂಥದ್ದೊಂದು ಶಾಲೆ. ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಒಣ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ನೀಡದೆ ಜ್ಞಾನವಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದ ಅರಿವು ನೀಡುವ ಸಂವೇದನಾಶೀಲ ಶಿಕ್ಷಣ ಬೇಕೆಂದು ಕಾರಂತರ ನಂಬಿಕೆಯಾಗಿತ್ತು ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆಯೊಳಗೆ ಬಾಲವನ ಶಾಲೆ ತೆರದು ಅಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳ ಸ್ವಚ್ಛಂಧ ಕಲಿಕೆಗೆ ಅವಕಾಶ ಕಲ್ಪಿಸಿದ್ದರು. ವಿವಿಧ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳ ಪರಿಣಿತರು, ಕಲಾವಿದರು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರ ಜೊತೆ ಬೆರತು ಪಠ್ಯದ ಆಚೆಗಿನ ಅನೇಕ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ಕಲಿಯುತ್ತಿದ್ದರು.(ಕಾರಂತರ ಮಕ್ಕಳಾದ ಕ್ಷಮಾರಾವ್ ಮತ್ತು ಉಲ್ಲಾಸ್ ಕಾರಂತ ಕೂಡ ಕಲಿತದ್ದು ಇಲ್ಲಿಯೇ)

ಬಾಲಬಳಗ, ಧಾರವಾಡ

  ಧಾರವಾಡದ ಡಾ. ಸಂಜೀವ ಕುಲಕರ್ಣಿ ಅವರು ಮಕ್ಕಳ ಕೇಂದ್ರಿತ ಶಿಕ್ಷಣ ನೀಡಬೇಕೆಂಬ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ೨೦೦೦ ದಲ್ಲಿ ಆರಂಭವಾಗಿರುವ ಶಾಲೆ ಇದು.  ೩ ಮಕ್ಕಳಿಂದ ಆರಂಭವಾಗಿ ಈಗ ೩೩೦ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ೫-೧೦ ನೇ ತರಗತಿ ಮಕ್ಕಳು ಇಲ್ಲಿ ಓದುತಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಶಾಲೆಯ ರಚನೆಯೇ ಬೇರೆ- ಬಾಗಿಲಲ್ಲದ ಕೊಠಡಿಗಳು, ಜೋಕಾಲಿ, ಜಾರುಬಂಡೆ, ಬಯಲು ರಂಗಮಂದಿರ, ಮಕ್ಕಳೆ ಮಾಡಿದ ಗೊಂಬೆಗಳು, ಪಾಠಕ್ಕಿಂತ ಆಟಕ್ಕೆ ಇಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮಾನ್ಯತೆ. ರಾಜ್ಯ ಪಠ್ಯಕ್ರಮವನ್ನೇ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗಿದ್ದು, ಬೋಧನಾ ವಿಧಾನದಲ್ಲಿ ಹೊಸತನವಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಪಾಠ ಮಾಡುವ ಶಿಕ್ಷಕರು ಗುರುಗಳಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಮಾನವೀಯ ರಕ್ತ ಸಂಬಂಧದ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಅಕ್ಕ-ಅಣ್ಣ-ಮಾಮ-ಅಮ್ಮ ರಾಗಿಯೇ ಇರುತ್ತಾರೆ. ಶುದ್ಧ ಮನೆಯ ವಾತಾವರಣ. ಇಲ್ಲಿ ಸಮವಸ್ತ್ರದ ಕಟ್ಟುಪಾಡಿಲ್ಲ. ಪರೀಕ್ಷೆಗಳ ಭಯವಿಲ್ಲ, ಮನೆಗೆಲಸದ ಒತ್ತಡವಿಲ್ಲ, ಡೊನೇಷನ್ ಇಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ ಹೊಸದಾಗಿ ಬರುವ ಶಿಕ್ಷಕರು ಮೊದಲು ಮೂರು ತಿಂಗಳು ಮಕ್ಕಳ ನಡುವೆ ಕುಳಿತು ತಾವು ಪಾಠ ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಕಲಿಸುವ ಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಕಲಿತು ನಂತರ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಬೋಧಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಕಲಿಯುವ ಮನೆ, ಮೈಸೂರು 

 ಎಂ ಆರ್. ಅನಂತಕುಮಾರ್ ಅವರು ೨೦೦೫ರಲ್ಲಿ ಅರಂಭ ಮಾಡಿರುವ ಶಾಲೆ ಇದು. ೧೪ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಂದ ಆರಂಭವಾದ ಈ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ  ಈಗ ೧೨೦ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು. ಇಲ್ಲಿಯೂ ಕಲಿಕಾ ಮಾರ್ಗ ಭಿನ್ನ. ಮಗುವಿನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯದ ಅನುಸಾರ ಬೋಧನೆ. ಇಲ್ಲಿ ತರಗತಿಗಳಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ಗುಂಪುಗಳಿವೆ. ಪಾಸು ಫೇಲಿನ ಕಿರಿ ಕಿರಿ ಇಲ್ಲ. ಅಂಕಗಳ ಗೊಡವೆ ಇಲ್ಲ. ಮಾಧ್ಯಮದ ಗೊಂದಲ ಇಲ್ಲ. ಪ್ರತೀ ಉತ್ತಮ ಕಲಿಕೆಗೆ ಬಹುಮನ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಶಿಕ್ಷೆಯ ಸುಳಿವಿಲ್ಲ. ಮಾತೃ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಕಲಿಕೆ, ತರಗತಿಯಿಂದ ಇಂಗ್ಲೀಷ್‌ಗೆ ಒತ್ತು. ಇಲ್ಲಿ ಅನೌಪಚಾರಿಕ ಶಿಕ್ಷಣ ಪಡೆದು ನೇರವಾಗಿ ೧೦ ನೇ ತರಗತಿ ಪರೀಕ್ಷೆ. ಈ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಫಲಿತಾಂಶ ೧೦೦% 

        ಇದೇ ಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯದ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಇಂಥ ಸುಮಾರು ೧೫ ಶಾಲೆಗಳು ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವವಹಿಸುತ್ತಿವೆ. ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವನ್ನು ಹೆಸರಿಸುವುದಾದರೆ : ಸೆಂಟರ್ ಫಾರ್ ಲರ್ನಿಂಗ್, ಬೆಂಗಳೂರು, ಆರೋಹಿ ಲೈಪ್ ಸ್ಕೂಲ್, ಬೆಂಗಳೂರು, ಪೂರ್ಣಪ್ರಜ್ಞಾ, ಮೈಸೂರು, ಶಿಭೂಮಿ, ಬೆಂಗಳೂರು, ದಿ ವ್ಯಾಲಿ ಸ್ಕೂಲ್, ಬೆಂಗಳೂರು, ಇತ್ಯಾದಿ.

ಈ ರೀತಿಯ ಮಕ್ಕಳ ಸ್ನೇಹಿ ಶಾಲೆಗಳನ್ನು ಎಲ್ಲ ಕಡೆಯೂ ತೆರೆಯುವುದು ಅಸಾಧ್ಯವಾಗಬಹುದು ಆದರೆ ಅಂಥ ಶಾಲೆಗಳ ಮೂಲ ತತ್ವಗಳೇನಿವೆ ಅವುಗಳನ್ನು ನಮ್ಮ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮೂಲಕ ಶಿಕ್ಷಣ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಆಗಲೇ ಬೇಕಿರುವ ಕ್ರಾಂತಿಗೆ ಕಾರಣರಾಗಬೇಕು. ಆ ಮೂಲಕ ಮಕ್ಕಳ ಕಲಿಕೆಯನ್ನು ಸುಗಮ ಹಾಗೂ ಅರ್ಥ ಪೂರ್ಣಮಾಡುವುದರ ಮೂಲಕ ನಿಜವಾದ ಶಿಕ್ಷಣವಂತರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಬೇಕಿದೆ. ಹೀಗಾದರೆ ಮಕ್ಕಳು ಯಾವುದನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳದೆ ಪಡೆಯ ಬೇಕಾದುದನ್ನು ನಿಸ್ಸಂಶಯವಾಗಿ ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಆಗ ನಮ್ಮನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿರುವ ವರ್ತಮಾನದ ಸಂಕಟ ಮತ್ತು ಭವಿಷ್ಯದ ಆತಂಕ ಇಲ್ಲವಾಗುತ್ತದೆ. ಮಕ್ಕಳು ನೆಮ್ಮದಿಯ, ಸಮಾನತೆಯ ಸದೃಢಸಮಾಜದ ಸತ್ಪ್ರಜೆಗಳಾಗುತ್ತಾರೆ.  

            ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾ ಅಮೇರಿಕಾದ ಅಧ್ಯಕ್ಷರಾಗಿದ್ದ ಮಹಾನ್ ಮಾನವತಾವಾದಿ ಅಬ್ರಾಹಂ ಲಿಂಕನ್ ತನ್ನ ಮಗನ ಮೇಸ್ಟ್ರಿಗೆ ಬರದ ಪತ್ರದ ಕೆಲವು ಸಾಲಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಸಮಾನತೆಯ ಕನಸುಗಾರ ಸಿರಿಯಾದ ಕವಿ ಖಲೀಲ್ ಗಿಬ್ರಾನ್ ಅವರು ಬರೆದಿರುವ ಕವನದ ಒಂದೆರಡು ಸಾಲುಗಳನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಓದಿ ನನ್ನ ಮಾತು ಮುಗಿಸುತ್ತೇನೆ.

 ಎಲ್ಲರೂ ಸತ್ಯವಂತರಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ನಾನು ಬಲ್ಲೆ.

ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮುಠ್ಠಾಳನಿಗೆ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಒಬ್ಬ ಧಿರೋದಾತ್ತ 

ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ರಾಜಕಾರಣಿಗೆ ಬದಲು ಒಬ್ಬ ನಿಷ್ಠಾವಂತ ನಾಯಕ 

ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಶತ್ರುವಿಗೆ ಬದಲು ಒಬ್ಬ ಸನ್ಮಿತ್ರ ಇರುವನು ಎಂಬುದನ್ನು ಕಲಿಸು.

ಗಳಿಸಿದ ಒಂದು ಡಾಲರು ಸಿಕ್ಕ ಐದು ಡಾಲರುಗಳಿಗಿಂತ ಬೆಳೆಯುಳ್ಳದ್ದು ಎಂಬುದನ್ನು ಕಲಿಸು.

ಸೋಲುವುದನ್ನು ಕಲಿಸು, ಗೆಲುವಿನಲ್ಲಿ ಹರ್ಷಿಸುವುದನ್ನು ಕಲಿಸು.

ಪುಸ್ತಕಗಳ ಅದ್ಭುತವನ್ನು ಅವನಿಗೆ ಕಲಿಸು.

ಆಕಾಶದ ಹಕ್ಕಿಗಳನ್ನು, ಹಾರಾಡುವ ದುಂಬಿಗಳನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಲು ಅವನಿಗೆ ಬಿಡುವು ಮಾಡಿಕೊಡು.

ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ವಂಚಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ಫೇಲಾಗುವುದು ಹೆಚ್ಚು ಗೌರವಯುತ ಎಂಬುದನ್ನು ಕಲಿಸು.

ಎಲ್ಲರು ತಪ್ಪೆಂದಾಗ ತನ್ನ ವಿಚಾರಗಳಲ್ಲಿ ಅವನು ನಂಬಿಕೆ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಕಲಿಸು.

ನಯದ ಜನರಲ್ಲಿ ವಿನಯದಿಂದ ಮತ್ತು ಒರಟರಲ್ಲಿ ಒರಟುತನದಿಂದ ನಡೆಯುವುದನ್ನು ಕಲಿಸು.

ಬೆವರು ಬುದ್ಧಿಗಳನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಬೆಲೆ ತೆರವುವನಿಗೆ ಮಾರುವುದನ್ನು

ತನ್ನ ಹೃದಯ ಮತ್ತು ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಬೆಲೆಯ ಚೀಟಿಯನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಅಂಟಿಸದಿರುವುದನ್ನು ಕಲಿಸು

ಬೇಸರಗೊಂಡಾಗ ನಗುವುದನ್ನು, ಕಣ್ಣೀರಿನಲ್ಲಿ ಅವಮಾನವಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಕಲಿಸು

                                                                               - ಅಬ್ರಹಾಂ ಲಿಂಕನ್ ಮಗನ ಮೇಷ್ಟ್ರಿಗೆ ಬರೆದ ಪತ್ರದ ಭಾಗ 

                                                                              (೧೮೫೮-೧೮೬೨ ರ ವರಗೆ ಅಮೇರಿಕಾದ ಅಧ್ಯಕ್ಷರಾಗಿದ್ದರು)

        ನಿಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು ನಿಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲ, ಅವರು ಜೀವನ ಸ್ವ-ಪ್ರೇಮದ ಪುತ್ರ-ಪುತ್ರಿಯರು

  ಅವರು ನಿಮ್ಮ ಜೊತೆಗೆ ಇರುವರಾದರೂ ನಿಮಗೆ ಸೇರಿದವರಲ್ಲ

  ಅವರಿಗೆ ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ನೀಡಬಹುದಾದರೂ ನಿಮ್ಮ ಆಲೋಚನೆಗಳನ್ನಲ್ಲ

        ಅವರಂತಿರಲು ನೀವು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಬಹುದು. ಆದರೆ ಅವರನ್ನು ನಿಮ್ಮಂತೆ ಮಾಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸದಿರಿ 

        ಜೀವನದಿ ಹಿಮ್ಮುಖವಾಗಿ ಹರಿಯದಿರಲಿ 

                                                                                            - ಖಲೀಲ್ ಗಿಬ್ರಾನ್,   ಸಿರಿಯಾ ದೇಶದ ಕವಿ

  ಲಿಂಕನ್ ಅವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಶಿಕ್ಷಕರು, ಗಿಬ್ರಾನ್ ಅವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಪೋಷಕರು ಅನುಸರಿಸೋಣ ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳ ನಿಜವಾದ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ರೂಪಿಸೋಣ.

                                                                                                                                ಡಾ. ಎಸ್.ಎಂ. ಮುತ್ತಯ್ಯ

ಜನಪದ ಮಹಾಕಾವ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಮಾ ವಿಧಾನಗಳು

- ಡಾ. ಎಸ್.ಎಂ. ಮುತ್ತಯ್ಯ

ಕನ್ನಡ ಜಾನಪದ ಜಗತ್ತಿನ ಅಧ್ಯಯನ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಕಳೆದ ೫೦-೬೦ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಜಾನಪದವನ್ನು ಅರ್ಥೈಯಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ನಡೆದಿದೆ. ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಜಾನಪದ ನಮ್ಮ ಅಸ್ಮಿತೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಅದನ್ನು ಉಳಿಸಿ ಬೆಳಸಬೇಕು ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಎದ್ದು ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ಉಳಿಸಿ ಬೆಳೆಸುವ ಆಶಯಗಳಲ್ಲಿ ಉಳಿಸುವ ಕೆಲಸ ಚನ್ನಾಗಿಯೇ ಆಗಿದೆ. ಆದರೆ ಬೆಳೆಸುವ ಕೆಲಸ ಸಮಾಧಾನಕರವಾದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ. ಜಾನಪದವನ್ನು ಬೆಳೆಸುವ ಕ್ರಿಯೆಗೆ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಬೇಕಿರುವುದು ಆ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಸರಿಯಾದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದುದು. ಜಾನಪದ ಸೃಷ್ಟಿಗಳ ವಿವಿಧ ರೀತಿಯ ರಚನೆಗಳ ಹಿಂದೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಸಂಕೀರ್ಣತೆಯಿದೆ. ಅವುಗಳನ್ನು ನಿರಚನೆಗೊಳಿಸಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಬಹಳ ಮುಖ್ಯ. ಇಂಥ ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ನಮ್ಮ ಈವರೆಗಿನ ಆಧ್ಯಯನಗಳಲ್ಲಿ ನಿರೀಕ್ಷಿತ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿಯೇ ನಮ್ಮ ಜಾನಪದ ರಚನೆಗಳನ್ನು ಸರಿಯಾದ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿಲ್ಲ. ಇದು ಸಾಧ್ಯವಾಗದ ಹೊರತು ಅದನ್ನು ಸಮಕಾಲೀನ ಅಥವಾ ಭವಿಷ್ಯದ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಅನ್ವಯಿಸುವುದಾಗಲಿ, ಅದನ್ನು ಬೆಳಸಿ ಮುಂದುವರೆಸುವುದಾಗಲಿ ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಇನ್ನು ಮುಂದಾದರೂ ನಾವು ನಮ್ಮ ಜಾನಪದ ಸೃಷ್ಟಿಗಳನ್ನು ನಿಜವಾದ ನೆಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಅರ್ಥೈಯಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನಗಳನ್ನು ಆರಂಭಿಸಬೇಕಿದೆ. ಈ ಪ್ರಯತ್ನದ ಭಾಗವಾಗಿ ಸಮಗ್ರ ಜಾನಪದದ ಒಂದು ಭಾಗವಾಗಿರುವ ಜನಪದ ಸಾಹಿತ್ಯವನ್ನು ’ಪ್ರತಿಮಾ ವಿಧಾನ’ ತತ್ವದ ಮೂಲಕ ಅರ್ಥೈಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಲಾಗಿದೆ.
ಪ್ರತಿಮಾ ವಿಧಾನದ ತಾತ್ವಿಕತೆ
ಈ ಪ್ರಯತ್ನಕ್ಕೆ ತೊಡಗುವ ಮುನ್ನ ’ಪ್ರತಿಮಾ ವಿಧಾನ’ದ ತಾತ್ವಿಕ ನೆಲೆಗಳನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟಗೊಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದುದು ಅಗತ್ಯ. ಸಾಹಿತ್ಯ ಮೀಮಾಂಸೆಯ ಅಲಂಕಾರಗಳ ಚರ್ಚೆಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಕಾವ್ಯ ಕಟ್ಟುವ ಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ಕವಿ ಬಳಸುವ ಉಪಮೆ ರೂಪಕ, ಪ್ರತಿಮೆ ಮತ್ತು ಸಂಕೇತ ವಿಷಯಗಳು ಬರುತ್ತವೆ. ಇವೆಲ್ಲವೂ ಉಕ್ತಿ ವೈಚಿತ್ರ್ಯಗಳನ್ನು ಹೇಳುವ ಕ್ರಮಗಳು. ಇವುಗಳ ಮುಂದುವರೆದ ರೂಪವಾಗಿ ಪ್ರತಿಮಾ ವಿಧಾನ ಕಂಡು ಬರುತ್ತದೆ. ಪ್ರತಿಮಾ ವಿಧಾನದ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಚರ್ಚಿಸಿರುವ ಕುವೆಂಪು ಅವರು ಪ್ರತಿಮಾ ವಿಧಾನವನ್ನು ಹೀಗೆ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸುತ್ತಾರೆ-ಇದ್ದದ್ದನ್ನು ಇದ್ದಂತೆಯೆ, ನಡೆದುದನ್ನು ನಡೆದಂತೆಯೆ ಚಿತ್ರಿಸಬೇಕು ಎಂಬ ಪ್ರಯತ್ನಕ್ಕೆ ಹೋಗದೆ ಇದ್ದದ್ದೂ ನಡೆದದ್ದೂ ತನಗೆ ಹೇಗೆ ಗೋಚರಿಸಿತೊ ಆ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಆಕಾರ ಕಲ್ಪನೆಮಾಡುವ ಪ್ರಯತ್ನದ ರೀತಿಯನ್ನು ಪ್ರತಿಮಾ ವಿಧಾನವೆಂದು ಕರೆಯುತ್ತೇವೆ. ಪ್ರತಿಮಾದೃಷ್ಟಿಗೆ ವಸ್ತುವಿಗಿಂತಲೂ ಆ ವಸ್ತು ಪ್ರಚೋದಿಸುವ ಅನುಭವವೆ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಮಾನ್ಯ ವಿಷಯ. ಅಲ್ಲದೆ, ವಸ್ತುವಿಗಿಂತಲು ಆ ವಸ್ತುವಿಗೆ ಕಾರಣವಾದ ಅಥವಾ ಪ್ರೇರಣವಾದ ಶಕ್ತಿ ಅಥವಾ ಚೈತನ್ಯವೆ ಪ್ರತಿಮಾದೃಷ್ಟಿಗೆ ಅಗ್ರಗಣ್ಯವಾದ ಪರಮ ಪ್ರಯೋಜನದ ಕಲಾವಿಷಯ(ತಪೋನಂದನ, ಪುಟ : ೮೩-೮೪) ಅಂದರೆ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬ ಲೋಕದ ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ತಾನು ಕಂಡಾಗ ಅದು ತನ್ನ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ದಕ್ಕಿದ ಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಸುತ್ತಾನೆ. ಇಲ್ಲಿ ದೃಷ್ಟಿಕೋನ ಬಹುಮುಖ್ಯವೆನಿಸುತ್ತದೆ.  ಈ ದೃಷ್ಟಿಕೋನ ತನ್ನಿಂದ ತನಗೆ ಬಂದಿರುವಂಥದ್ದು ಆಗಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಪರಂಪರೆ, ಪರಿಸರ, ಸಮಾಜ, ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಇವೇ ಮೊದಲಾದ ಸಂಗತಿಗಳಿಂದ ಪ್ರಭಾವಿತವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಅಂಥ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಯಾವ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಒಂದು ಮನಸ್ಸಿನ ರಚನೆಯಲ್ಲ; ಅದು ಒಂದು ಧರ್ಮಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ ಒಂದು ಜನಾಂಗದ ಸಮಷ್ಟಿಮನಸ್ಸಿನ ಸಾಮೂಹಿಕ ಸೃಜನೆ, ಉದ್ಭವರೂಪ ಸೃಷ್ಟಿ, ಅವಿಚಾರಕ ಆವಿರ್ಭೂತಿ. ಅದು ಅತೀತದ ಆವಶ್ಯಕವಾದ ಒತ್ತಡದಿಂದ ಅವಶ್ಯವಾಗಿ ಮೈದೋರುವ ಸಂಭೂತಿ. ಅದರ ಹಿಂದೆ ಋತಚಿತ್ತಿನ ಸತ್ಯಸಂಕಲ್ಪವಿರುವುದರಿಂದ ಅದೊಂದು ನಿಗ್ರಹಾನುಗ್ರಹ ಸಮರ್ಥವಾದ ದೇವತಾ ವಿಭೂತಿ. ( ರಸೋ ವೈ ಸಃ, ಪುಟ : ೨೩ ) ಹೀಗೆಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಈ ಪ್ರತಿಮಾ ವಿಧಾನ ಪ್ರಯತ್ನ ಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ನಡೆಯುವ ಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲ. ಕಾವ್ಯಾಭಿವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಅಥವಾ ಭಾವಪ್ರಕಾಶನಕ್ಕೆ ಆವಶ್ಯಕವಾದ ಸಾಮಗ್ರಿ ಸಂವಿಧಾನಗಳು ಕವಿ ಪ್ರತಿಭೆಗೆ ಬಾಹ್ಯಜಗತ್ತಿನಿಂದ ಬುದ್ಧಿಯ ಮೂಲಕ ದೊರೆಯುತ್ತವಾದರೂ ಆ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಯ ಅಥವಾ ಪ್ರಕಾಶನದ ಸೃಷ್ಟಿ ಮುಹೂರ್ತವು ಬುದ್ಧಿಗತವಾಗಿರದೆ ಅದಕ್ಕೆ ಅತೀತವೂ ಭಿತ್ತಿರೂಪವೂ ಆಗಿರುವ ‘ಅಪ್ರಜ್ಞಾವಲಯ’ಕ್ಕೆ ಸೇರಿರುತ್ತದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಸಾಂಕೇತಿಕವಾದ ಪ್ರತಿಮಾರಚನೆ ಸುಪ್ತಚಿತ್ತದಲ್ಲಿ ಸಾಗುವ ಗುಪ್ತಕರ್ಮ. ವಾಸನಾ ಸಂಸ್ಕಾರಗಳಿಗೆ ಪ್ರತಿಮಾಲೋಕಗಳನ್ನು ಸೃಜಿಸುವ ಸ್ವಪ್ನವು ಹೇಗೆ ನಮ್ಮ ಜಾಗ್ರತ್ತಿನ ಬುದ್ಧಿಗೆ ಒಳಗಾಗುವುದಿಲ್ಲವೋ ಹಾಗೆಯೆ ಕಾವ್ಯದಲ್ಲಿ ಕವೀಂದ್ರನ ಮಹದನುಭವಗಳಿಗೆ ಪ್ರತಿಮಾನುಭವನಗಳನ್ನು ಕೃತಿಗೆಯ್ಯುವ ಕಲಾಪ್ರತಿಭೆಯೂ ಬುದ್ಧಿತಂತ್ರವಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ.(ತಪೋನಂದನ, ಪುಟ : ೨೭). ಹೀಗೆ ಮೈದೋರುವ ಪ್ರತಿಮೆಗಳಲ್ಲಿ ಎರಡು ವಿಧಗಳಿರುವುದನ್ನು ಗುರುತಿಸಲಾಗಿದೆ. ಪ್ರತಿಮೆಗಳಲ್ಲಿ ಅವುಗಳ ಸೃಷ್ಟಿವಿಧಾನಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿದರೆ ಎರಡು ರೀತಿಯವು ಕಂಡುಬರುತ್ತವೆ. ಮೊದಲನೆಯದನ್ನು ಅವರೋಹಣ ಕ್ರಮದ್ದೆಂದೂ ಎರಡನೆಯದನ್ನು ಆರೋಹಣ ಕ್ರಮವೆಂದೂ ಕರೆಯಬಹುದು. ಅತೀತ ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿಯ ಯಾವುದಾದರೂ ಶಕ್ತಿ ಅಥವಾ ದೇವತೆ ಇಂದ್ರಿಯ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಬೇಕಾದರೆ ಅದು ಇಲ್ಲಿಯ ಕಾಲದೇಶ ನಾಮರೂಪಗಳ ಚೌಕಟ್ಟಿಗೆ ಇಳಿದು ಮೈದೋರುತ್ತದೆ. ಅದು ಯಾವ ಪ್ರಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾದ ಕೃತಕರಚನೆಯ ಫಲವೂ ಆಗಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಅದು ಸಹಜ ಸಂಭವ. ಒಂದು ಉದ್ದೇಶ ಸಾಧನೆಗಾಗಿ ತನ್ನ ಇಚ್ಚಾಶಕ್ತಿಯಿಂದಲೆ ತನಗೆ ತಾನೆ ಆಗುವ ಅವತರಣ. ಅದು ಅವರೋಹಣ ಕ್ರಮದ್ದಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಆರೋಹಣ ಕ್ರಮದಿಂದ ಸಿದ್ದವಾಗುವ ಇನ್ನೊಂದು ರೀತಿಯ ಪ್ರತಿಮೆ ಭಕ್ತಿಭಾವಮಯ ಪ್ರಚೋದನೆಯಿಂದ ಪ್ರೇರಿತವಾದರೂ ಭಾವದೀಪ್ತ ಬುದ್ಧಿಯ ನೆರವನ್ನು ಪಡೆದು ಪಜ್ಞಾಪೂರ್ವಕವಾಗಿಯೆ ರಚಿತವಾಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆ ರಚಿತವಾಗುವ ಪ್ರತಿಮೆಯಲ್ಲಿ ಉಪಾಸಕನ ಶ್ರದ್ದೆಯ, ಭಕ್ತಿಯ ಮತ್ತು ಅಭೀಪ್ಸೆಯ ಮಹಿಮೆಯಿಂದ, ಕರೆಯಿಂದ, ಆಹ್ವಾನದಿಂದ ಪ್ರಾಣ ಪ್ರತಿಷ್ಟೆಯಾಗಿ ಅತೀತದ ದೇವತಾ ಶಕ್ತಿಯ ಆವಾಹನವಾಗುತ್ತದೆ.(ರಸೋ ವೈ ಸಃ, ಪುಟ:೨೫ ) ಇಂಥ ತಳಹದಿಯ ಮೇಲೆ ರೂಪುಗೊಂಡ ಸಾಹಿತ್ಯವನ್ನು ಪ್ರತಿಮಾ ವಿಧಾನದಿಂದ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಅಗತ್ಯತೆಯನ್ನು ಕುವೆಂಪು ಅವರು ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ-ಇದುವರೆಗೆ ಪ್ರಪಂಚದ ಸಾಹಿತ್ಯದಲ್ಲಿ ದೈವೀಕಲೆಗೆ ವಿಶೇಷ ಸಹಾಯವಾಗಿ ನಿಂತಿರುವ ವಿಧಾನವೆಂದರೆ ಪ್ರತಿಮಾವಿಧಾನ. ವಿಧಾನಮಾತ್ರದಿಂದ ದೈವೀಗುಣ ಹೊಮ್ಮುತ್ತದೆಂದು ಸಮರ್ಥಿಸುವುದು ಈ ಲೇಖಕನ ಆಶಯವಲ್ಲವಾದರೂ ಯಥಾರ್ಥವಿಜ್ಞಾನದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಕೃತಿಯ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನೇ ಪರಮಸತ್ಯದ ದೃಷ್ಟಿ ಎಂದು ಪರಿಕೀರ್ತಿಸುವ ಈ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಮಾವಿಧಾನದ ಪಕ್ಷದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಅದರ ಮರ್ಮವನ್ನು ಅರಿಯುವ ಸಾಹಸ ಮಾಡಿದರೆ ನಮ್ಮ ಮಹಾಕಾವ್ಯ ಪುರಾಣ ನಾಟಕಾದಿ ಸಾಹಿತ್ಯಕೃತಿಗಳಲ್ಲಿ ಹುದುಗಿ ಬೆಳಗುತ್ತಿರುವ ಆತ್ಮಶ್ರೀ ನಮ್ಮ ಜನತಾ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ದೀಪಧಾರಿಯಾಗಬಹುದು.( ತಪೋನಂದನ, ಪುಟ : ೮೮)
  ಕುವೆಂಪು ಅವರು ಪ್ರತಿಮಾ ವಿಧಾನದ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿರುವ ಇವಿಷ್ಟು ವಿಚಾರಗಳಿಂದ ನಾವು ತಿಳಿಯಬೇಕಾದ ಕೆಲವು ಪ್ರಮುಖಾಂಶಗಳನ್ನು ಹೀಗೆ ಪಟ್ಟಿ ಮಾಡಬಹುದು :
೧. ಸಾಹಿತ್ಯಾಭಿವ್ಯಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಮಾ ವಿಧಾನ ಪ್ರಧಾನವಾದ ಪಾತ್ರ ವಹಿಸುವುದು. ಇದು ಜಗತ್ತು ತನ್ನ ಗ್ರಹಿಕೆಗೆ ದಕ್ಕಿದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಸುತ್ತದೆ.
೨. ಪ್ರತಿಮಾ ವಿಧಾನದ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ ಯಾರೋ ಒಬ್ಬರ ಸ್ವಂತ ಅನುಭವವಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ಅದೊಂದು ಸಾಮೂಹಿಕ ದೃಷ್ಟಿಯಾಗಿರುತ್ತದೆ.
೩. ಈ ವಿಧಾನ ಪ್ರಜ್ಞಾಪೂರ್ವಕವಾದುದಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾದ ಮನಸ್ಸಿನ ಸುಪ್ತಭಾವನೆಗಳ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿರುತ್ತದೆ.
೪. ಈ ವಿಧಾನಗಳಲ್ಲಿ ದೇವರ ಸಾಮಾನ್ಯ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗುವ, ಸಾಮಾನ್ಯ ವ್ಯಕ್ತಿ ದೇವರಾಗುವ ಕ್ರಿಯೆ ನಡೆಯುತ್ತದೆ.
೫. ಧಾರ್ಮಿಕ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಗಳಲ್ಲಿ ಈ ವಿಧಾನ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಧಾನ ಪಾತ್ರವಹಿಸುತ್ತದೆ.
೬. ಈ ಪ್ರತಿಮಾ ವಿಧಾನ ಪ್ರಪಂಚದ ಎಲ್ಲಾ ಸಾಹಿತ್ಯದಲ್ಲಿ ಕಂಡು ಬರುತ್ತಿದ್ದು. ಅಂಥ ಸಾಹಿತ್ಯವನ್ನು ನಿಜವಾದ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರತಿಮಾ ವಿಧಾನ ದೃಷ್ಟಿ ಅಗತ್ಯವಾಗಿದೆ.
-೩-
ಈ ಪ್ರತಿಮಾ ವಿಧಾನ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಮನೋ ವ್ಯಾಪಾರಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ್ದು, ಈ ತತ್ವ ಜನಪದ ನಂಬಿಕೆ, ಸಂಪ್ರದಾಯ ಆಚರಣಾ ಲೋಕ ಹಾಗೂ ಸಾಹಿತ್ಯದಲ್ಲಿ  ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿ ಬಳಕೆಯಾಗಿದೆ. ಹಾಗಾಗಿಯೇ ಇಂದು ಅನೇಕ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಜನಪದ ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಕೇವಲ ವಾಸ್ತವವಾದಿ ದೃಷ್ಟಿಕೋನದಲ್ಲಿ ನೋಡಿ ಇದು ಕೇವಲ ಕಾಲ್ಪನಿಕವೆಂತಲೋ ಇಲ್ಲವೇ ಯಾವುದೇ ತಾರ್ಕಿಕತೆಯಿಲ್ಲದ ಅಸಂಬದ್ಧ ರಚನೆಗಳೆಂತಲೋ ಅಥವಾ ಕೇವಲ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಮೌಢ್ಯಗಳೆಂತಲೋ ತಿರಸ್ಕರಿಸುವವರೇ ಹೆಚ್ಚು.  ಇಂಥ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಜಾನಪದ ಸೃಷ್ಟಿಸಂಪತ್ತನ್ನು  ನಿಜ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಈ ಪ್ರತಿಮಾವಿಧಾನದ ದೃಷ್ಟಿಕೋನ ಅತ್ಯುಪಯುಕ್ತ ಎಂಬುದರಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಅನುಮಾನವಿಲ್ಲ. ಜಾನಪದದ ವಿವಿಧ ಪ್ರಕಾರಗಳಲ್ಲಿ ಕಂಡು ಬರುವ ರಚನೆಯ ಸ್ವರೂಪಗಳನ್ನು ಈ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಪರಿಶೀಲಿಸಿದರೆ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ದಕ್ಕದೇ ಇರುವ ಅಪರೂಪದ ಸಂಗತಿಗಳು ತಿಳಿದುಬರುತ್ತವೆ. 
ಜಾನಪದ ಬಹಳಷ್ಟು ವಿಸ್ತಾರತೆ ಇದ್ದು ಅದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಇಂಥ ಸಣ್ಣ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿ ಮುಗಿಸುವುದು ಅಸಾಧ್ಯ. ಹಾಗಾಗಿ ಜನಪದ ಸಾಹಿತ್ಯ ಅದರಲ್ಲೂ ಸಮುದಾಯಗಳ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ರಚನೆಗಳೆನಿಸಿದ ಮಹಾಕಾವ್ಯ ಪ್ರಕಾರಗಳಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ಕೆಲವು ಪ್ರಸಂಗಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಪ್ರತಿಮಾ ವಿಧಾನದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ವಿಶ್ಲೇಷಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಲಾಗಿದೆ.
ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ನಾಯಕರ ಸೃಷ್ಟಿ ಕ್ರಿಯೆ 
ಭೂಮಿ-ಆಕಾಶ, ಸೂರ್ಯ-ಚಂದ್ರ, ಪ್ರಕೃತಿ-ಪರಿಸರ, ದೇವ-ಮನುಷ್ಯ, ಪ್ರಾಣಿ ಪಕ್ಷಿ ಮೊದಲಾದ ಸಕಲ ಜೀವ ಕೋಟಿಯ ಸೃಷ್ಟಿಯ ರಹಸ್ಯ ಇಂದಿಗೂ ರಹಸ್ಯವಾಗಿಯೇ ಉಳಿದಿದೆ. ಈ ನಿಗೂಢತೆಯನ್ನು ವಿಜ್ಞಾನದಿಂದಲೂ ಪತ್ತೆಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿಲ್ಲ. ಇಂಥ ನಿಗೂಡತೆಗಳನ್ನು ಪಾರಂಪರಿಕ ಸಮುದಾಯಗಳು ತಮ್ಮ ಮಾನಸಿಕ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಯೋಚಿಸಿ ತಮ್ಮದೇ ಆದ ವಾದಗಳನ್ನು ಮಂಡಿಸಿವೆ. ಸಹಜವೆಂಬಂತೆ ಈ ವಾದಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ತಳಹದಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿಯೇ ಎಷ್ಟು ಸಮುದಾಯಗಳಿವೆಯೋ ಅಷ್ಟು ಸೃಷ್ಟಿ ಪುರಾಣಗಳು ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡಿವೆ. ಈ ಸೃಷ್ಟಿ ಪುರಾಣಗಳು ಅವುಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡ ಸಮುದಾಯದ ಲೋಕದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಪ್ರಕಟಪಡಿಸಿವೆ. ಇಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಗೆ ಮಂಟೇಸ್ವಾಮಿ ಹಾಗೂ ಜುಂಜಪ್ಪ ಜನಪದ ಮಹಾಕಾವ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಕಂಡು ಬರುವ ರಚನೆಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಬಹುದು.
ಅಭಿಜಾತ ಪರಂಪರೆಯ ಪುರಾಣ ಸಾಹಿತ್ಯದಲ್ಲಿ ಲೋಕ ಸೃಷ್ಟಿಯ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಕುರಿತು ಹೇಳುವಾಗ ವಿಷ್ಣು, ಶಿವ ಮತ್ತು ಬ್ರಹ್ಮ ಇವರೇ ಪ್ರಧಾನವಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಉಪನಿಷತ್ತು, ವಿಷ್ಣು ಪುರಾಣ, ಲಿಂಗಪುರಾಣ, ಶಿವಪುರಾಣಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲ  ಈ ವಿಷಯ ನಿರೂಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ.  ಈ ಅಭಿಜಾತ  ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮನೇ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ.  ಆದರೆ, ಜನಪದ ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ ಜಗತ್ತು  ಸೃಷ್ಟಿಯ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು  ಬ್ರಹ್ಮನಿಂದ ಕಿತ್ತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆಂಬುದು ಅತ್ಯಂತ ಕುತೂಹಲಕರ ಸಂಗತಿ. ಮಂಟೇಸ್ವಾಮಿ ಕಥನದಲ್ಲಿ  ಪೂರ್ಣ ಜಗತ್ತಿನ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಬಗೆಗೆ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ’ಮಂಟೇಸ್ವಾಮಿ ಕಾವ್ಯ’ ಆರಂಭವಾಗುವುದೇ ಜಗತ್ತು ಸೃಷ್ಟಿಯ ಸಾಲಿನಿಂದ. ಮಹಾಕಾವ್ಯದ ಈ ಭಾಗ ಪೂರಾ ಪ್ರತಿಮೆ ಮತ್ತು  ಆಶಯಗಳ  ಅತ್ಯಂತ ಮೋಹಕ ನಾಟ್ಯ.  ಇದನ್ನು ಡಿ. ಆರ್. ನಾಗರಾಜ ಅವರು ಅರ್ಥಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸಾಬೀತು ಪಡಿಸಿದ್ದಾರೆ. (ಡಿ. ಆರ್.ನಾಗರಾಜ, ಅಲ್ಲಮ ಪ್ರಭು ಮತ್ತು  ಶೈವ ಪ್ರತಿಭೆ, ಪುಟ: ೧೪೪) ಮಂಟೇಸ್ವಾಮಿ ಮಹಾಕಾವ್ಯದ ಜಗತ್ತು ಸೃಷ್ಟಿಯ ಸಾಲು ಹೇಳುವ ಹಾಗೆ ಮಂಟೇಸ್ವಾಮಿ ಜಗತ್ತಿನ ಮೂಲ ಪುರುಷ. ಸ್ವಯಂಭೂ ಕೂಡ ಹೌದು.  ಆತನ ಮೂಲ ಸುರರಿಗಾಗಲಿ, ನರರಿಗಾಗಲಿ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ . ಮಂಟೇಸ್ವಾಮಿ, ಜಗತ್ತಿಗೆ ತೀರಾ ಕ್ಷುಲ್ಲಕ ಎನಿಸಿದ ಹುಳುವಿನ ರೂಪಿನಲ್ಲಿ ಉದ್ಭವಿಸಿದವನು ಎಂದು ಹೇಳುವ ಮೂಲಕ ಒಂದು ಸಮುದಾಯ   ಏಕಕಾಲಕ್ಕೆ   ಹುಳಕ್ಕೂ ಮಂಟೇಸ್ವಾಮಿಗೂ ರೋಚಕವಾದ ವರ್ಚಸ್ಸನ್ನು  ತಂದುಕೊಡಲಾಗಿದೆ.  ಏನೂ ಅಲ್ಲದಂತಿರುವ ಇಂಥ ಕೀಟವಾಗಿ ಬಂದ ಮಂಟೇಸ್ವಾಮಿ ಮೂರು ಲೋಕಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು ಎಂಬುದು  ಕೆಳವರ್ಗದ ಪುರುಷನೊಬ್ಬನ ಅಸಾಧಾರಣ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ದರ್ಶಿಸುತ್ತದೆ. ಅಂಥ ಒಂದು ಶಕ್ತಿ ಹುಳುವಿನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬಂದಿತ್ತು.  ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ ಅಂಥ ಹುಳು ಯಾವುದೆಂದರೆ ಮಿಣುಕಿನ ಹುಳು.  ಇದು ಹಗಲಲ್ಲಿ ಯಾರ ಕಣ್ಣಿಗೂ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ.  ಯಾರ ಕೈಗೂ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ.  ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ ಅದರ ಬೆಳಕು ಇಲ್ಲದೇ ಹೋದರೆ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲೂ ಕೀಟವೇ ಗೊತ್ತಾಗುವುದಿಲ್ಲ.  ಇಂಥ ಅದ್ಭುತ ಗುಣ  ಆ ಹುಳುವಿನಲ್ಲಿದೆ. ಅಂಥ ರೂಪದಲ್ಲ್ಲಿ ಮಂಟೇಸ್ವಾಮಿ ಬಂದನೆಂದು ಹೇಳುವಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷವಿದೆ. ’ದೈನಂದಿನ ಕ್ಷುದ್ರವೆನಿಸಿರುವ ವಿವರಗಳನ್ನು ರೂಪಕದ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಎತ್ತುವ ಕೆಲಸವಿದು.’(ಡಿ.ಆರ್.ನಾಗರಾಜ, ಅಲ್ಲಮಪ್ರಭು ಮತ್ತು ಶೈವ ಪ್ರತಿಭೆ, ಪುಟ: ೧೪೫) ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಉನ್ನತ ಗೌರವ ಸ್ಥಾನಮಾನಗಳನ್ನು ಪಡೆದ ಅಭಿಜಾತ ಸಂವೇದನೆಗೂ  ಅದ್ಯಾವುದು ಇಲ್ಲದ ಜಾನಪದ ಅನುಭಾವಿ ಸಂವೇದನೆಗೂ ಇರುವ ಬಹುಮುಖ್ಯ ವ್ಯತ್ಯಾಸವೂ ಕೂಡ ಇದೇ ಆಗಿದೆ.  
ಹೀಗೆ ಮೂಡಿ ಬಂದ ಮಂಟೇಸ್ವಾಮಿ  ಧರೆಗೆ ದೊಡ್ಡವರು. ಏಕೆಂದರೆ ಇಡೀ ಭೂಲೋಕವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದವರು ಅವರೆ.  ಇಲ್ಲಿ ಜಗತ್ತನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವುದು ಬೇರೆ ಯಾವುದೇ ದೊಡ್ಡ ಉದ್ದೇಶದಿಂದಲ್ಲ. ’ಬದಲಿಗೆ ನಾನೊಬ್ಬನೆ ಇರುವುದಕ್ಕೆ ಬೇಸರ ಅಂತ ಹೇಳಿ ಮೊದಲಿಗೆ ಉತ್ತೇಶ್ವರ, ಮಹೇಶ್ವರ ಎಂಬೆರಡು ಶಿಶು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.  ನಂತರ ವಿಭೂತಿಗಟ್ಟಿಯೊಂದನ್ನು ಎರಡು ಹೋಳು ಮಾಡಿ ಒಂದರಿಂದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಇನ್ನೊಂದರಿಂದ ಆಕಾಶವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಾರೆ.  ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಪಾದ ಮಡಗಿದಾಕ್ಷಣ ಮುತ್ತು- ರತ್ನ ಭೂಮಿಗೆ ಸುರಿಯುತ್ತವೆ.  ಆಗ  ಈ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಆದಿಶಕ್ತಿ, ಶಿವ, ವಿಷ್ಣು, ಬ್ರಹ್ಮ, ಪಾರ‍್ವತಿ, ಲಕ್ಷ್ಮಿ, ಸರಸ್ವತಿಯರ ಸೃಷ್ಟಿ ನಡೆಯುತ್ತದೆ.  ಆದಿಶಕ್ತಿ ತನಗೆ ಪತಿಬೇಕೆಂದು ಬಯಸಿ ಮಂಟೇಸ್ವಾಮಿಯ ಹತ್ತಿರ ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ.  ಈ ಬೇಡಿಕೆ ಮಂಟೇಸ್ವಾಮಿಗೆ ಮುಜುಗರ ಉಂಟುಮಾಡಿ ಕೆಟ್ಟವಾಕ್ಯವನ್ನು ಕೇಳಿಬಿಟ್ಟೆ ಎಂದು ಕೊರಗುತ್ತ ನಿನ್ನ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಮಕ್ಕಳೇ ನಿನಗೆ ಪತಿಯಾಗಲಿ ಎಂದು ಶಾಪವಿಡುತ್ತಾನೆ.  ಅದರ ಫಲವೇ ತ್ರಿಮೂರ್ತಿಗಳ ಜನನ.  ಇವರೆಲ್ಲರ ಮುಂದೆಯೂ ಆದಿಶಕ್ತಿ ತನಗೆ ಪತಿಯಾಗಬೇಕೆಂದು ಬೇಡುತ್ತಾಳೆ.  ಶಿವ, ಬ್ರಹ್ಮ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಇಲ್ಲ.  ವಿಷ್ಣು ಮಾತ್ರ ಉಪಾಯದಿಂದ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಂತೆ ಮಾಡಿ ಆದಿಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಸುಟ್ಟು ಬೂದಿಮಾಡುತ್ತಾನೆ.  ಆ ಬೂದಿಯಿಂದಲೇ ತ್ರಿಮೂರ್ತಿಗಳಿಗೆ ಪತ್ನಿಯರಾಗುವ ಮಹಿಳೆಯರು  ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತಾರೆ.  ತ್ರಿಮೂರ್ತಿಗಳಿಗೆ ಮಂಟೇಸ್ವಾಮಿ ಕೆಲಸ ಕಾರ‍್ಯಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಡುತ್ತಾನೆ.  ಅದರಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮ-ವಿಧಿಯಮ್ಮರಿಗೆ ಮನುಷ್ಯ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಕಾರ‍್ಯ ವಹಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.  ಆಗ ಬ್ರಹ್ಮ - ವಿಧಿಯಮ್ಮರಲ್ಲಿ, ವಿಧಿಯಮ್ಮ ಭೂಮಿತಾಯಿಯ ಭಾಗವಾದ ಮಣ್ಣಿನಿಂದ ಮೂರ್ತಿ ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ.  ಬ್ರಹ್ಮ ಅದಕ್ಕೆ ಜೀವ ತುಂಬುತ್ತಾನೆ.  ಹೀಗೆ ಜಗತ್ತಿಗೆ   ಬೇಕಾದ ಸಕಲಪ್ರಾಣಿ - ಪಕ್ಷಿ - ಸಸ್ಯ   ಸಂಕುಲಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.  ಬ್ರಹ್ಮ ವಿಧಿಯಮ್ಮರಿಗೆ ಈ ಸೃಷ್ಟಿಕ್ರಿಯೆ ಬೇಸರದ ಚಾಕ್ರಿಯಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ.  ಆಗ ಮಂಟೇಸ್ವಾಮಿ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲೆ ಪ್ರಾಣಿ ಜನಿಸಬೇಕೆಂದು ವರ ನೀಡುತ್ತಾನೆ.  ನಂತರ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಬೇಕಾದ ಸೂರ‍್ಯ - ಚಂದ್ರರನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.  
ಜಗತ್ತು ಸೃಷ್ಟಿಯಸಾಲು ವಿವರಿಸುವ ಸೃಷ್ಟಿ ಕ್ರಿಯೆಯ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಹಾಗೂ ಸ್ವರೂಪಗಳು ಹಲವು.  ಇಲ್ಲಿ ಮಣ್ಣು, ಹುತ್ತ, ಬಾಳೆ ಇಂಥವುಗಳಿಂದಲೇ ಸಕಲ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಮೂಲ ಧಾತು  ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತದೆ.  ಇವೆಲ್ಲವೂ ಪಶುಪಾಲಕ ಹಾಗೂ  ಕೃಷಿ ಸಮುದಾಯಗಳಲ್ಲಿ  ಫಲವಂತಿಕೆಯ ಸಂಕೇತಗಳು.(ಎಂ.ಬಿ.  ನೇಗಿನಹಾಳ, ಮೈಲಾರಲಿಂಗ - ಖಂಡೋಬ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಅಧ್ಯಯನ, ಪುಟ:೨೨೮) ಹೀಗೆ ಮಣ್ಣಿಗೆ ಹತ್ತಿರವಾದ ಧಾತುಗಳಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಪ್ರಾಣಿಗಳೆಲ್ಲವೂ ಸಮಾನ. ಜಗತ್ತಿಗೆ ಮನುಷ್ಯ ಎಷ್ಟು ಅಗತ್ಯವೋ ಚೇಳು, ಸರ್ಪ, ಗೊದ್ದ, ಗೋಸುಂಬೆಗಳು ಅಷ್ಟೇ ಪ್ರಧಾನ ಎಂಬ ಸ್ಪಷ್ಟ ಸಂದೇಶ ಇಲ್ಲಿ ಕಂಡು ಬರುತ್ತದೆ..   ಜಗತ್ತು ಸೃಷ್ಟಿಯ ಸಾಲು ವಿವರಿಸುವ ಹಾಗೆ   ’ಮನುಷ್ಯನ ಉದ್ಭವಕ್ಕೆ ಮೂಲ ಧಾತು ಒದಗಿಸಿದ ಭೂಮಿ, ಗೊಂಬೆಮಾಡಿದ ವಿದಿಯಮ್ಮ, ಜೀವ ತುಂಬಿದ ಬ್ರಹ್ಮ ಇವರುಗಳು ಮನುಷ್ಯನ ಸಾವಿನ ನಂತರ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಹಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುತ್ತಾರೆ.  ಹಾಗಾಗಿಯೇ ಸತ್ತ ಮನುಷ್ಯನ  ಜೀವವನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದರೆ, ಉಳಿದ ದೇಹವನ್ನು ಭೂಮಿ ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತದೆ’ ಎನ್ನುವ ಅಂಶ ಗಮನಿಸಬೇಕಾದುದೆ.  
ಸೃಷ್ಟಿ ಪುರಾಣಗಳಲ್ಲಿ  ಗಮನಿಸಬೇಕಾದ ಮತ್ತೊಂದು ಸಂಗತಿ ಎಂದರೆ ಬ್ರಹ್ಮ, ವಿಷ್ಣು, ಮಹೇಶ್ವರರು ಜಗತ್ತಿನ ಸೃಷ್ಟಿ-ಸ್ಥಿತಿ-ಲಯಗಳ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಹೊತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಅವರೇ ಸರ್ವ ಸ್ವತಂತ್ರರಲ್ಲ  ಎಂಬುದು ಅತ್ಯಂತ ಕುತೂಹಲಕರ ಸಂಗತಿ.  ಜನಪದ ಸಮುದಾಯಗಳಲ್ಲಿ ಬಾಳಿ ಬದುಕಿದ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ವೀರರೆ ತ್ರಿಮೂರ್ತಿಗಳನ್ನು  ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಾರೆ.  ತ್ರಿಮೂರ್ತಿಗಳು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ನಾಯಕರ ಅಧೀನದಲ್ಲಿರುವವರು. ಮಂಟೇಸ್ವಾಮಿಯ ವಿಷಯದ ಮೂಲಕವೇ ಈ ಅಂಶವನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸುವುದಾದರೆ: ಜೀವ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಅತೀ ಅಗತ್ಯವಾದ ಸೃಷ್ಟಿಯ eನವನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮ ಹಾಗೂ ವಿಧಿಯಮ್ಮನಿಗೆ ನೀಡಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಸಂಪೂರ್ಣ eನ ಅದಲ್ಲ.  ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ eನ ಮಂಟೆಸ್ವಾಮಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವೇ ಇದೆ.  ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಮಂಟೇಸ್ವಾಮಿ ಬ್ರಹ್ಮ-ವಿಧಿಯಮ್ಮರಿಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗದೇ ಇರುವ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತಾನೆ. 
ಹೀಗೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತಾ ತ್ರಿಮೂರ್ತಿಗಳಿಗೆ ದಕ್ಕದೇ ಇರುವ eನ ನನ್ನಲ್ಲಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಮಂಟೇಸ್ವಾಮಿ ಸಾಬೀತುಪಡಿಸುತ್ತಾನೆ.  ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ ಬ್ರಹ್ಮ - ವಿದಿಯಮ್ಮರ ಅಸಮರ್ಥತೆಯ ಬಗ್ಗೆಯೂ ನಿರೂಪಣೆಯಿದೆ.  ವಿದಿಯಮ್ಮ ಭೂಮಿಯ ಮಣ್ಣಿನಿಂದ ಗೊಂಬೆ ಮಾಡಿ, ಬ್ರಹ್ಮ ಅವುಗಳಿಗೆ  ಜೀವ ತುಂಬಿ ನಮಗೆ ಸಾಕಿನ್ನು ಈ ಚಾಕ್ರಿ ಎಂಬ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬರುತ್ತಾರೆ.  ಆಗ ಮಂಟೇಸ್ವಾಮಿ  ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಹುಟ್ಟಲಿ ಎಂದು ಹಾರೈಸಿ ಬ್ರಹ್ಮ-ವಿಧಿಯಮ್ಮರ ತೀರ್ಮಾನಕ್ಕೆ ಸಲಹೆ ಕೊಡುತ್ತಾನೆ.  ಮಂಟೇಸ್ವಾಮಿಯ ಇಂಥ ಶಕ್ತಿ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಗಳನ್ನು ಸಮುದಾಯಗಳು ಎರಡಿಲ್ಲದೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿವೆ. ಹೀಗೆ ಮಂಟೇಸ್ವಾಮಿ ಇಡೀ ಜಗತ್ತನ್ನು  ಒಂದು ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ಜೋಡಿಸಿ  ಹೊರಟುನಿಂತಾಗ, ತ್ರಿಮೂರ್ತಿಗಳಿಗೆ ಮಂಟೇಸ್ವಾಮಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬದುಕುವುದು ದೊಡ್ಡ ಆತಂಕವೆನಿಸಿದೆ. ಇಂಥ ಸಂದಿಗ್ಧ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಮಂಟೇಸ್ವಾಮಿ  ಜಗತ್ತನ್ನು ಹೇಗೆ ಆಳಬೇಕೆಂದು ನಿರ್ದೇಶಿಸುತ್ತಾನೆ. ಹೀಗೆ  ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ ಸಾರಸರ್ವಸ್ವ, ಸರ್ವಶಕ್ತ, ಅತೀ ಅವಶ್ಯಕವೆನಿಸಿದವರನ್ನು ಅಮುಖ್ಯವಾಗಿಸಿ; ಸಮುದಾಯದ ಸಾಮಾನ್ಯ ವೀರನೊಬ್ಬನನ್ನು  ಸರ್ವಶಕ್ತವಾಗಿಸಿ  ಆತನ ಅಧೀನಕ್ಕೆ ಅವರನ್ನು ತರುವ ಆಶಯಗಳು ಇಲ್ಲಿವೆ.
ಕಾಡುಗೊಲ್ಲರ ಕುಲಚರಿತೆಯಂತಿರುವ ’ಜುಂಜಪ್ಪನಕಾವ್ಯ’ ಹೇಳುವಂತೆ ಜುಂಜಪ್ಪನ ಪೂರ‍್ವಿಕರು ವಿಷ್ಣುವಿನ ’ಗೊಲ್ಲ ಕುಲವನ್ನು ಬೆಳಸಬೇಕು’ ಎಂಬ ಅಭೀಪ್ಸೆಯ ಮೇರೆಗೆ ಸೃಷ್ಟಿಯಾದವರು.  ಅಂಥ ಪರಂಪರೆಯ ನಾಲ್ಕನೇ ತಲೆಮಾರಿನ ವ್ಯಕ್ತಿ ಜುಂಜಪ್ಪ. ಇವರ ಒಟ್ಟು ಕುಲದ ಬೆಳವಣಿಗೆಯೇ ಅತ್ಯಂತ ಸಾಂಕೇತಿಕ. ಮನುಷ್ಯ ಮತ್ತು ಹಸುವಿನ ಸಂಯೋಗದಿಂದ ಇವರ ಸಂತತಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಇವರ ಜನನಗಳೂ ಕೂಡ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಆಯಾಮಗಳಲ್ಲಿ ಜರಗುತ್ತವೆ.  ಆರಂಭದ ಚಿತ್ರಲಿಂಗ, ಕಾಟಮುಲಿಂಗರು ಶಿವನ ಬೆವರಿನಿಂದ ಜನಿಸಿದರೆ; ಜುಂಜಪ್ಪ ತಾಯಿಯ ಬಲಭುಜದಲ್ಲಿ ಬಂಗಾರದ ಹಲ್ಲಿಯಾಗಿ ಜನಿಸುತ್ತಾನೆ. ಮತ್ತೆ ಕೆಲವರು ಸಾಮಾನ್ಯರಂತೆ ಜನನ ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ, ಇನ್ನೂ ಕೆಲವು ವಸ್ತು ಪರಿಸರಗಳು ಹುತ್ತ, ಮೊಸರಿನಿಂದ ಜನಿಸುತ್ತವೆ. ಜನನಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಇರುವ ಈ ಕಥೆಗಳು ನಿಜ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ನೇರ ಹೇಳಲಾಗದ ಸಂದರ್ಭಕ್ಕೆ ಹುಟ್ಟಿದ ಸೃಷ್ಟಿಗಳೆಂದು ತಿಳಿದರೆ ಇವುಗಳ ಸತ್ಯಗಳನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ.
ಜುಂಜಪ್ಪನ ಕಾವ್ಯದಲ್ಲಿ ಈ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಮುಖ್ಯವಾಗುವ ನಾಲ್ಕು ಬಗೆಯ ವಿವರಗಳು ದೊರೆಯುತ್ತವೆ. ಅವುಗಳೆಂದರೆ, ಕುರಿಗಳ ಸೃಷ್ಟಿ, ಮಳೆಗಳ ಸೃಷ್ಟಿ, ಊರುಗಳ ಸೃಷ್ಟಿ ಮತ್ತು ದೇವರುಗಳ ಸೃಷ್ಟಿ. ಪಶುಪಾಲನೆಯ ಹಂತದ ಸಮುದಾಯಗಳಲ್ಲಿ ಹಲವಾರು ಸಂಘರ್ಷ - ಸಮನ್ವಯಗಳು ನಡೆದಿವೆ ಎಂಬುದು ಸಹಜ.  ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಜುಂಜಪ್ಪ ತನ್ನ ಪಶುಗಳೊಂದಿಗೆ ಕುರುಬರ ಉಂಡಾಡಿ ಪದುಮಣ್ಣನ ಹೊಲದಲ್ಲಿ ಬಹಳಷ್ಟು ದಿನ ನೆಲೆಯೂರಿದ್ದರ ಸ್ಮರಣಾರ್ಥ ಆತನಿಗೆ ಕುರಿಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿಕೊಡುತ್ತಾನೆ.  
ಜನಪದ  ಕಥನ ಗೀತೆಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಮುಖವಾದ ’ಉತ್ತರ ದೇವಿ’ ಗೀತೆಯಲ್ಲಿ ಕೊನೆಗೆ ಉತ್ತರೆ ಮಳೆಯಾಗಿ ಹರಿದು ಹೋದಳು ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತಿದೆ.  ಇಂಥ ಕಲ್ಪನೆಗಳು ಸಮುದಾಯಗಳಲ್ಲಿ ಸದಾ ಜೀವಂತವಾಗಿರುತ್ತದೆ.  ಇಂಥ ಕಲ್ಪನೆಯ ಒಳಗೆ ಚಿತ್ತ, ಸ್ವಾತಿ, ವಿಸಾತಿ ಮಳೆಗಳು ಹೇಗೆ ಸೃಷ್ಟಿಯಾದವು ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಜುಂಜಪ್ಪನ ಕಾವ್ಯ ತನ್ನ ಲೋಕದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಸುತ್ತದೆ.  ಜುಂಜಪ್ಪನ ಅಜ್ಜಿ ಸಾತೆಮ್ಮ (ಮಾರು ಮುತ್ತಣ್ಣನ ಹೆಂಡತಿ)  ಒಬ್ಬಳಿಂದಲೇ ಸ್ವಾತಿ, ವಿಸಾತಿ ಮಳೆಗಳು ಸೃಷ್ಟಿಯಾದುದರ ವಿವರಗಳಿವೆ.  ಸಾತೆಮ್ಮ  ಹಾಗೂ ಮಾರುಮುತ್ತಣ್ಣ ತಮ್ಮ ಆಹಾರ ಶೋಧನೆ ನಡೆಸುತ್ತಾ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಮಗುವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹಿಂದಿರುಗಿ ಬರಲಾರದಷ್ಟು ದೂರ ಹೊರಟುಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ನಂತರ ಅವರಿಗೆ ತಾವು ಮಾಡಿದ ತಪ್ಪಿನ ಅರಿವಾಗಿ ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲಿಂದ ಜಾರಿ ಬಿದ್ದು ಸಾವನ್ನಪ್ಪುತ್ತಾರೆ.  ಇದೇ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಲೋಕಾರ್ಥ ಹೊರಟಿದ್ದ  ಶಿವ-ಪಾರ‍್ವತಿಯರು ಇವರನ್ನು ಮತ್ತೆ ಜೀವಂತವಾಗಿಸುತ್ತಾರೆ.  ಆದರೆ ಇಬ್ಬರೂ ಬದುಕಲು ತಿರಸ್ಕರಿಸುತ್ತಾರೆ.  ಆಗ ಶಿವನು ಸಾತೆಮ್ಮನ ದವಡೆಯ ಒಂದು ಭಾಗದಲ್ಲಿ ವಿಷ ಮತ್ತೊಂದು ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಮುತ್ತು-ರತ್ನ ಇರುವುದನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ, ವಿಷವಿರುವ ದವಡೆಯಿಂದ  ವಿಸಾತಿ; ಮುತ್ತು ರತ್ನವಿರುವ ದವಡೆಯಿಂದ ಸ್ವಾತಿ ಮಳೆಯಾಗಿ ಹೋಗೆಂದು ವರಕೊಡುತ್ತಾನೆ. ಇಲ್ಲಿಯ ವಿಚಾರಗಳಿಂದ ಕೆಲ ಮಹತ್ವದ ಸಂಗತಿಗಳು ಹೊಳೆಯುತ್ತವೆ.  ವಿಷಾತಿ ಮಳೆ ಬಂದರೆ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಕ್ರಿಮಿ ಕೀಟಗಳು, ಹುಳ-ಹುಪ್ಪಡಿಗಳು ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ.  ಹಾಗೆಯೇ ಸ್ವಾತಿ ಮಳೆ ಬಂದರೆ ಸಮುದ್ರಗಳಲ್ಲಿ  ಮುತ್ತು ರತ್ನ ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆ ಇದೆ. ಕಾವ್ಯವೂ ಇದನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸುತ್ತದೆ.  ಬೆಳೆಗಳನ್ನು ಹಾಗೂ ಮನುಷ್ಯ ಕುಲವನ್ನು ವಿಷ ಜಂತುಗಳಿಂದ ಕಾಪಾಡುವ, ಇಡೀ ಭೂ ಪ್ರದೇಶಗಳಿಗೆ ಮುತ್ತು ರತ್ನದ ಹೊಳೆ ಹರಿಸುವ ಮಹತ್ವದ ಕೆಲಸಗಳ ಹಿಂದೆ ಗೊಲ್ಲ ಮಹಿಳೆಯೊಬ್ಬಳಿದ್ದಾಳೆಂಬುದು ಇಲ್ಲಿಯ ಆಶಯ. ಇದರ ಜೊತೆಗೆ ಚಿತ್ತ ಮಳೆಯೊಂದು ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗಿದೆ.  ಅದರ ಜೊತೆಗೂ ಗೊಲ್ಲ ಮಹಿಳೆಯೊಬ್ಬಳಿದ್ದಾಳೆ.  ಆದರೂ ಇದು ಜನಪರವಾಗಿ ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ.   ಏಕೆಂದರೆ ಗೊಲ್ಲರ ಪೂಜಾರಿ ಚಿತ್ತಯ್ಯನ ಮಗಳಾದ ಚಿನ್ನಮ್ಮ , ಒಮ್ಮೆ ಜುಂಜಪ್ಪನ ತಾಯಿಯ ಶೀಲವನ್ನು ಶಂಕಿಸಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾಳೆ. ಆಗ ಜುಂಜಪ್ಪ  ’ನೀನು ನಮ್ಮ ತಾಯಿಯನ್ನು ಹಿಯಾಳಿಸಿ ಸ್ವಾಟೆಗೆ ತಿವುದು ಬಯ್ದಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ನೀನು ಯಾವಾಗಲೂ ಸೋನೆ ಮಳೆಯಾಗಿ ಹೋಗಿ ಜನರ ಹತ್ತಿರ ತೀರಾ ಹೊಲಸು ಮಾತುಗಳಿಂದ ಬೈಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಹಾಗೆ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ, ಎನ್ನುತ್ತಾ ಆಕೆಗೆ ಚಿತ್ತ ಮಳೆಯಾಗಿ ಹರಿದು ಹೋಗೆಂದು ಶಾಪವಿಕ್ಕುತ್ತಾನೆ.’ ಚಿನ್ನಮ್ಮ ಚಿತ್ತೆ ಮಳೆಯಾಗುತ್ತಾಳೆ.
ಕುರಿ ಮತ್ತು ಮಳೆಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಜುಂಜಪ್ಪ ನಂತರ ಕೆಲವು ಊರುಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಮಾಡಿದ ಬಗ್ಗೆ ಕಾವ್ಯ ಸ್ವಾರಸ್ಯಕರವಾಗಿ ವಿವರಿಸುತ್ತದೆ.  ಜುಂಜಪ್ಪ  ಮತ್ತು  ಆತನ ಪರಿವಾರದವರು (ರಂಗಪ್ಪ, ಭೂತಪ್ಪ, ಮೊದಲಾದವರು) ತಾಳೇದುರಿಗಿಯನ್ನು ಕೊಂದು ಮರಳುತ್ತಿರುವಾಗ ಕೆಲವು ಊರುಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಾರೆ.  ಅವುಗಳೆಂದರೆ ಮೊಸರು ಕುಂಟೆ,ತುಪ್ಪದಕೋಣ, ಸಾಕ್ಷಿಪಾಳ್ಯ, ನಿಂಬೆಮರದಹಳ್ಳಿ ಮೊದಲಾದವು. ಭೂತಪ್ಪನಿಗೆ ತುಪ್ಪ, ಮೊಸರು ಮಾಡಿ ಉಣಿಸಿದ್ದರ eಪಕಾರ್ಥ ತುಪ್ಪದ ಕೋಣ, ಮೊಸರು ಕುಂಟೆ ಎಂಬ ಸ್ಥಳಗಳು ಸೃಷ್ಟಿಯಾದರೆ; ಈ ಘಟನೆಗಳಿಗೆ  ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿ ಸಾಕ್ಷಿಪಾಳ್ಯ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುತ್ತದೆ.  ಈಗಲೂ ಈ ಸ್ಥಳಗಳಿದ್ದು ಇವುಗಳಿಗೆ ಬೇರೆಯದೇ ಆದ ಸ್ಥಳ ಪುರಾಣಗಳಿರಬಹುದು. ಊರುಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ನಂತರ ಕೆಲವು ದೇವರುಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.  ಭೂತಪ್ಪ  ಹಟ್ಟಿಮಾರಮ್ಮ  ಮೊದಲಾದ ದೈವಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ್ದಲ್ಲದೆ, ತಾಳೇದುರುಗಿಯ  ಪ್ರಭೆಯಿಂದಾಗಿ ಕೆಲವಾರು ದೈವಗಳಿಗೆ ಪೂಜೆಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೂ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ.
ಜನಪದ  ಮಹಾಕಾವ್ಯಗಳ ಪ್ರಕಾರ  ಜಗತ್ತಿಗೆ ಮೂರು ಲೋಕಗಳಿವೆ.  ಅವು ದೇವಲೋಕ, ಭೂಲೋಕ, ಪಾತಾಳಲೋಕ. ದೇವಲೋಕ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿರುವಂತಹದ್ದು, ದೇವರು ವಾಸಿಸುವ ಕೈಲಾಸ, ವೈಕುಂಠ ಮೊದಲಾದ ಸ್ಥಳಗಳಿರುವುದು ಅಲ್ಲಿಯೆ. ಭೂಲೋಕ, ಇದು ನರರಲೋಕದ ದೈವಗಳನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ಉಳಿದೆಲ್ಲ ಪ್ರಾಣಿ-ಪಕ್ಷಿ-ಸಸ್ಯ ಸಂಕುಲಗಳ ವಾಸಸ್ಥಾನ. ಪಾತಾಳಲೋಕ, ಕೆಳಲೋಕ. ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಕಾವ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ವಿವರವಾದ ಮಾಹಿತಿ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ.  ಆದರೂ ಕೆಲವೊಬ್ಬರ ಸಾವಿನ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಸಂಭಾಷಣೆಗಳನ್ನು  ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಗಮನಿಸಿದರೆ ಅದರ ಅರ್ಥ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತದೆ.  ಜುಂಜಪ್ಪನ ಕಾವ್ಯದಲ್ಲಿ  ಅಂಬೆರಾಯ ಮತ್ತು ತುಂಬೇರಾಯ, ಜುಂಜಪ್ಪನ ತಾಯಿ ಚಿನ್ನಮ್ಮ ಅವರುಗಳು ಕಾಲುಬೆರೆಸಿ ಕೈಲಾಸಕ್ಕೋಗುವ ಆಶಯ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತಾರೆ.  ಮಂಟೇಸ್ವಾಮಿ, ಜುಂಜಪ್ಪ  ಅವರುಗಳು ಸಹ ಪಾತಾಳಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುವ ಬಗ್ಗೆ ಆಲೋಚಿಸುತ್ತಾರೆ.  ಮಂಟೇಸ್ವಾಮಿಯಂತೂ ತನ್ನ ಜೀವ ಸಮಾಧಿಗೆ ಬೇಕಾದ ಸಿದ್ಧತೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಹಲವಾರು ಹೋರಾಟಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದಾನೆ.  ಇವೆಲ್ಲ ಪಾತಾಳಲೋಕಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದವು. ಆದ್ದರಿಂದ ಇದು ಸವಾಲಿನ ಜಗತ್ತು ಎಂಬುದು ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ.  ಇಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ಕಾಲುಬೆರೆಸಿ ಕೈಲಾಸಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದು ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ಮುಕ್ತಿ ಪಡೆಯುವುದಕ್ಕಾಗಿ.  ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ನಾಯಕರು ಮಾತ್ರ ಇನ್ನಷ್ಟು   ಛಲದಿಂದ ಪಾತಾಳಲೋಕಕ್ಕೆ ತೆರಳಲು ಸಾಹಸ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ.  ಇವರು ನರಲೋಕದ ಬದುಕು ಸಾಕೆನಿಸಿ ಪಾತಾಳಲೋಕದ ಕಡೆಗೆ ಮುಖಮಾಡುತ್ತಾರಾದರೂ, ಪಾತಾಳಲೋಕದಲ್ಲಿ ಶಾಂತವಾಗಿ ಕೂರುವ ಕನಸು ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ.  ಜುಂಜಪ್ಪ ನಂತವರು ಶಿವನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ಭೂಮಿಗೆ ಬಂದು ಮತ್ತೆ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಬರುವೆವೆಂದು ಅಭಯಕೊಟ್ಟವರು.  ಆದರೂ ಕೊನೆಗೆ ಶಿವನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟ ಅಭಯವನ್ನೂ ಮೀರಿ ಪಾತಾಳಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೊರಡುವುದು ಅತ್ಯಂತ ವಿಶಿಷ್ಟವಾಗಿದೆ. 
ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಪುರಾಣಗಳ ನಾಯಕರು ಶಿವನಿಂದ ಶಿಕ್ಷಿತರಾಗಿಯೋ ಅಥವಾ ಭೂಲೋಕವನ್ನು ಶುದ್ಧೀಕರಿಸುವ ಸಲುವಾಗಿಯೋ ಭೂಮಿಗೆ ಬಂದವರು. ಇವರು ಯಾವುದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೂ ಶಿವನ ಅಭಯವನ್ನು ಮೀರಲಾರರು.  ನಂತರ ದೇವಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಮುಕ್ತಿ ಹೊಂದುವುದು ಇವರ ರೂಢಿ.  ಇದು ಬದುಕಿಗೆ ತೋರುವ ಪಲಾಯನವಾದವೇ ಆಗಿದೆ.  ಆದರೆ,  ದೇವಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಹತ್ತರಲ್ಲಿ ಹನ್ನೊಂದು ಆಗುವ ಮನಸ್ಸು ಜನಪದ ನಾಯಕರದಲ್ಲ.  ಹಾಗಾಗಿ ಇವರು ಭೂ ಲೋಕದಲ್ಲಿಯೇ  ದೇವರಾಗಬೇಕು (ಸ್ಥಾಪಿತ ದೈವಗಳಂತಲ್ಲ) ಎಂದು ಬಯಸುತ್ತಾರೆ.  ಇವರು ದೇವರಾಗಬಯಸುವುದು ಸಹ ಪಾತಾಳಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಜೀವ ಸಮಾಧಿಯಾಗುವ ಮೂಲಕ. ಜೀವ ಸಮಾಧಿಯ ಈ ಪರಿಕಲ್ಪನೆ ಪಾತಾಳಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕೆಂಬ ಅವರ ಲೋಕ ದೃಷ್ಟಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದೆ.  ಸಮಾಧಿಯಾಗುವುದೆಂದರೆ ದೇವರಾಗುವುದೆಂದೂ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ.  ಸಮಾಧಿಯಾಗುವುದರ ಮೂಲಕ ಭೂಲೋಕಕ್ಕೆ ಸ್ಫೂರ್ತಿಯಾಗಿ, ಪಾತಾಳಲೋಕಕ್ಕೆ ಪ್ರಜೆಯಾಗಿ ಹೋಗಬೇಕೆಂಬುದೇ ಇಲ್ಲಿಯ ಆಶಯ. ಜೇನು ಕುರುಬರಂತಹ ಕೆಲವು ಬುಡಕಟ್ಟು ಸಮುದಾಯಗಳಲ್ಲಿ ಪಾತಾಳಲೋಕವೆಂದರೆ ನರಕಲೋಕವೆಂದೂ ಭಾವಿಸಿದ್ದಾರೆ. (ಗಂಗಾಧರ ದೈವಜ್ಞ, ಬುಡಕಟ್ಟು ಸಮಾಜ ಹುಟ್ಟು ಸಾವಿನ ನಡುವೆ, ಪುಟ: ೬) ಬದುಕನ್ನು ಸದಾಕಾಲ ಸವಾಲೆಂಬಂತೆ ಸ್ವೀಕರಿಸುವ ಸಮುದಾಯಗಳಿಗೆ ದೇವಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಸ್ವರ್ಗ ಪಡೆದು ಮುಕ್ತಿ ಹೊಂದುವ ಇರಾದೆ ಇಲ್ಲದೇ ಇರುವುದು ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ.  ಸಮಾಧಿಯಾಗುವುದರ ಮೂಲಕ ಮಣ್ಣಿನ ಜನರೊಡನೆ ಬದುಕಲು ಬಯಸುವ ಇವರು ಜೀವ ಸಮಾಧಿಯಾಗಬೇಕೆಂದು ಬಯಸುತ್ತಾರೆ.  ಸಮಾಧಿ ಕಲ್ಪನೆ ಹಲವಾರು ಸಮುದಾಯಗಳಲ್ಲಿ ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿದೆ.  ವಿಶೇಷವಾಗಿ  ಇಸ್ಲಾಂ ಧರ‍್ಮದಲ್ಲಿ ಮರಣದ ನಂತರ ಸಮಾಧಿಯಾಗಿರುವಾತ ಪ್ರಳಯವಾಗುವವರೆಗೂ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಇರುತ್ತಾನೆ.  ಪ್ರಳಯದ ದಿನ ಆತನನ್ನು ಬದುಕಿಸಿ, ಪರೀಕ್ಷಿಸಿ ನೇರವಾಗಿ ದೇವಲೋಕಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯಲಾಗುತ್ತದೆಂದು ನಂಬುತ್ತಾರೆ. (ಸೋಮಶೇಖರ ಇಮ್ರಾಪುರ, (ಸಂ.) ಜಾನಪದ ಸಾಹಿತ್ಯ ದರ್ಶನ - ೧೫, ಪುಟ: ೧೦೪)  ಇಂಥಲ್ಲಿ   ಸ್ವರ್ಗ ಪಡೆಯಲು ಕಾಯ್ದು  ಕೂರುವ  ಸ್ಥಳವೇ ಸಮಾಧಿ ಎಂಬರ್ಥವಿದೆ.  ಈ ರೀತಿಯ   ಮನೋಭಾವ   ಮಹಾಕಾವ್ಯಗಳನ್ನು  ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಸಿದ  ಗಾಯಕರಿಗಾಗಲಿ, ಸಮುದಾಯಗಳಿಗಾಗಲಿ, ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ನಾಯಕರಿಗಾಗಲೀ ಇಲ್ಲ.  ಭೂಲೋಕದ ಜನರನ್ನು ಸದಾ ಎಚ್ಚರದಿಂದಿಡುವ ಶಕ್ತಿಕೇಂದ್ರ ಇದೆಂಬುದೇ ಇವರ ಬಲವಾದ ನಂಬಿಕೆ.  
ಜನಪದ ಸಮುದಾಯಗಳಲ್ಲಿ ಪುನರ್ ಜನ್ಮದ ಬಗೆಗೆ ನಂಬುಗೆಯಿಲ್ಲ.  ಆದರೂ ಸತ್ತಂತ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಬದುಕಿಸುವ ಆಶಯಗಳುಂಟು.  ಮಹಾಕಾವ್ಯಗಳಲ್ಲೂ ಈ ತರಹದ ಸಂಗತಿಗಳಿವೆ. ಮಂಟೇಸ್ವಾಮಿ ಸತ್ತ ಹೆಣ್ಣು ಮಗಳನ್ನು ಬದುಕಿಸಿ ತನ್ನ ಶಿಶು ಮಗಳಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.  ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ನಾಯಕರಿಗೆಲ್ಲರಿಗೂ ಇಂಥ ಶಕ್ತಿಯಿದೆ.  ಜೊತೆಗೆ ಈ ನಾಯಕರ ಸಾಹಸಗಳನ್ನು ಕೊಂಡಾಡುವ ಗಾಯಕ ವರ್ಗಕ್ಕೂ ಈ ಕಲ್ಪನೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿದೆ. ಹೀಗಿರುವುದರಿಂದಲೇ ಅನೇಕ ಜನ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ನಾಯಕರು ಮಧ್ಯ ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಮಡಿದರೂ ನಂತರ ಬದುಕಿ ಅವರ ಕೆಲಸ ಕಾರ‍್ಯಗಳನ್ನು ಪೂರ್ತಿಗೊಳಿಸುತ್ತಾರೆ.  ಇದು ಗಾಯಕರ ಬಹುದೊಡ್ಡ ಆಶಯ.  ಇದಕ್ಕೆ ’ಜುಂಜಪ್ಪ ಕಾವ್ಯ’ ಉತ್ತಮ ಉದಾಹರಣೆ.  ಜುಂಜಪ್ಪ ತನ್ನ ಸೋದರ ಮಾವಂದಿರು ಇಕ್ಕಿದ ಮದ್ದನ್ನು ತಿಂದು ಮಡಿದರೂ  ಕೊನೆಗೆ ಶಿವನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಬದುಕಿ ತನ್ನ ಸೋದರ ಮಾವಂದಿರನ್ನು ಕೊಲ್ಲುತ್ತಾನೆ.  ಗಾಯಕರ ಇಂಥ ಕಲ್ಪನೆ ನಾಯಕರ ಶಕ್ತಿ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಹಿರಿದು. ಏಕೆಂದರೆ ತಮ್ಮ  ನಿಜ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಸಾಧಿಸಲಾಗದ್ದನ್ನು ಕಾವ್ಯಗಳ ಮೂಲಕ ಸಾಧಿಸಿದ್ದಾರೆ.  ಗಾಯಕರಲ್ಲಿರುವ ಆಳುವ ವರ್ಗಗಳ ಬಗೆಗಿನ ಅಸಹನೆ ಇಂಥ ಅದ್ಭುತ ಕಲ್ಪನೆಗಳ ಸೃಷ್ಟಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ.  
ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಪ್ರತಿಮೆಯಾಗಿ ಹುಲಿ
ಜನಪದ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಹುಲಿ ಬಹುದೊಡ್ಡ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಪ್ರತಿಮೆಯಾಗಿ ಬಳಕೆಯಾಗಿದೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ :  ಮ್ಯಾಸ ನಾಯಕರ ಗಾದ್ರಿಪಾಲನಾಯಕ ಹುಲಿಯೊಡನೆ ನಡೆಸಿದ ಹೋರಾಟ, ಗೋವಿನ ಹಾಡಿನ ಹುಲಿಯೊಂದಿಗಿನ ಪುಣ್ಯಕೋಟಿಯ ಜಗಳ, ಕಾಡುಗೊಲ್ಲರ ಮೈಲಣ್ಣ ಮತ್ತು ಹುಲಿಯ ಸಂಘರ್ಷ, ಮಲೆಯ ಮಾದೇಶ್ವರ ಕಾವ್ಯದ ಮಾದೇಶ್ವರ ಹುಲಿಯನ್ನು ವಾಹನ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿರುವುದು, ರಾಮೋಜಿ ಹುಲಿಯೊಡನೆ ಹೋರಾಟ, ಗೊಂಡರಲ್ಲಿಯ ಹುಲಿ ಪೂಜೆ, ಚರಿತ್ರೆಯ ಸಳ ಮತ್ತು ಹುಲಿಯ ನಡುವಿನ ಯುದ್ಧ ಮತ್ತು ಹುಲಿಯೊಡನೆ ಟಿಪ್ಪುವಿನ ಹೋರಾಟಗಳನ್ನು ಪ್ರತಿಮಾ ವಿಧಾನದ ತಾತ್ವಿಕತೆಯ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಪರಿಶೀಲಿಸಿದರೆ ಈ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ನಾಯಕರು ಹೋರಾಡಿದ್ದು ಹುಲಿಯ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ  ಹುಲಿಯ ರೀತಿಯ ಗುಣಗಳುಳ್ಳ ಪ್ರಕೃತಿ, ಪರಿಸರದ ಜೊತೆಗೆ. ಅರಣ್ಯವಾಸಿಗಳಾದ ಸಮುದಾಯಗಳು ತಮ್ಮ  ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ  ಹಲವು ಸವಾಲುಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಿವೆ. ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಆಹಾರ ವಸತಿ ಸಮಸ್ಯೆಗಳೇ ಮುಖ್ಯವಾದವುಗಳು. ಈ ಸಂದರ್ಭಗಳೆಲ್ಲೆಲ್ಲ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಜೊತೆ ಮುಖಾಮುಖಿಯಾಗಿವೆ. ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಘರ್ಷ, ಸಂಧಾನ, ಸೋಲು ಗೆಲವು ಎಲ್ಲವು ನಡೆದಿದೆ. ಮೇಲಿನ ಉದಾಹರಣೆಗಳನ್ನೆ ಗಮನಿಸುವುದಾದರೆ, ಕಾಡುಗೊಲ್ಲರ ಮೈಲಣ್ಣ ನಡೆಸಿದ ಸಂಘರ್ಷ ಹೇಗಾದರೂ ಮಾಡಿ ಈ ಅಪಾಯದಿಂದ ಪಾರಾಗಬೇಕು ಎಂದುಕೊಂಡರೆ, ಗಾದ್ರಿಪಾಲನಾಯಕನ ಪ್ರಯತ್ನ ಪ್ರಕೃತಿಯೊಡನೆ ಸಂಧಾನ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಎಲ್ಲರೂ ಒಂದೇ ಎನ್ನುವಂತೆ ಬದುಕಬೇಕೆಂಬುದಾಗಿದೆ. ಗೊಂಡರಲ್ಲಿ ಹುಲಿ ಪೂಜಾ ಸಂಪ್ರದಾಯ, ಆ ಗುಂಪು ಪ್ರಕೃತಿಯ ಶಕ್ತಿಗೆ ಶರಣಾಗಿ ಭಕ್ತಿಯ ಭಾವದಲ್ಲಿ ಆರಾಧಿಸುವ ಕ್ರಮವಾಗಿದೆ. ಕೊನೆಗೆ ಮಾದೇಶ್ವರನು ಹುಲಿ ವಾಹನ ಮಾಡಿಕೊಂಡದ್ದು ಒಂದರ್ಥದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಮೇಲೆ ತಾನು ಹಿಡಿತ ಸಾಧಿಸಿದೆನೆಂಬ ಭಾವನೆ ವ್ಯಕ್ತವಾಗುತ್ತದೆ.  ಹೀಗೆ ಜನಪದ ಸಾಹಿತ್ಯ ರಚನೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಂಡು ಬರುವ ಹುಲಿಯನ್ನು ಬರೀ ಕಾಡಿನ ಒಂದು ಕ್ರೂರ ಪ್ರಾಣಿ ಎಂದು ಭಾವಿಸದೆ ಅದನ್ನು ಒಂದು ಪ್ರತಿಮೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ ಆ ರಚನೆಗಳನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ.
ಮಂಟೇಸ್ವಾಮಿಯ ಕಲಿಪುರುಷನ ರೂಪ
ಮಂಟೇಸ್ವಾಮಿ ಕಾವ್ಯದಲ್ಲಿ ಮುಂದಿನ ಕಲಿಯುಗದ ಸ್ವರೂಪ ಹೇಗಿರುತ್ತದೆ ಎಂಬ ವಿವರಗಳು ಸಿಗುತ್ತವೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ಕಲಿಪುರುಷನ ಚಿತ್ರಣವಿದೆ. ಅದು ನಮ್ಮ ಜನಪದ ಕವಿಗಳ ಪ್ರತಿಮಾ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬರುವ ಕಲಿ ಪುರುಷನ ಸ್ವರೂಪ ಹೀಗಿದೆ : ಕಲಿ ಮನುಷ್ಯ ತನ್ನ ಹೆಂಡತಿಯನ್ನು ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಕೂರಿಸಿಕೊಂಡು, ಬಲದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ತಾಯಿಯನ್ನು ನಡೆಸಿಕೊಂಡು ಹೆಂಡತಿಯ ಚಪ್ಪಲಿಯನ್ನು ತಲೆ ಮೇಲೆ ಹೊರಿಸಿಕೊಂಡು, ತಾನು ಮೆಡುವ ಚಪ್ಪಲಿಯನ್ನು ಆಕೆಯ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡು, ತಾವು ವೀಳ್ಯ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಉಗಿಯುವ ಪಿಕಿದಾನಿಯನ್ನು ಹಿಡಿಸಿಕೊಂಡು; ಎಡದಲ್ಲಿದ್ದ ತಂದೆಯ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ತಮ್ಮ ಮಲಗುವ ಮಂಚ, ಹಾಸಿಗೆ ಮತ್ತು ದಿಂಬುಗಳನ್ನು ಹೊರಿಸಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಿರುವುದು ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. ಈತ ಮೇಲಿನ ಉಡುಗೆಯನ್ನು ಕೆಳಗೆ, ಕೆಳಗಿನ ಉಡುಗೆಯನ್ನು ಮೇಲೆ ಧರಿಸಿದ್ಧ. ಹಾಗೆಯೇ ಹೊಂದು ಮುಂದಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ. ಕಲಿಪುರುಷನ ಈ ಪ್ರತಿಮೆ ಮುಂದೆ ಬರಲಿರುವ ಕಲಿಗಾಲದ ವಿಕೃತಿಗಳನ್ನು ಸಂಕೇತಿಸುತ್ತದೆ.
ಹೀಗೆ ಜನಪದ ಕವಿಗಳು ತಮ್ಮ ಅನುಭವಗಳನ್ನು ತಮಗೆ ಗೊತ್ತಿರುವ ಭಾಷೆಯ ಮಿತಿಯಲ್ಲೇ ಅದ್ಭುತ ಉಪಮೆ, ರೂಪಕ ಮತ್ತು ಪ್ರತಿಮೆಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಅವುಗಳನ್ನು ಅರ್ಥೈಯಿಸುವುದರ ಮೂಲಕವೇ ಜಾನಪದ ರಚನೆಗಳನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ. ಇದು ನಿಜವಾದ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಜಾನಪದವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಕ್ರವಾಗಿದ್ದು, ಆ ಪರಂಪರೆಯನ್ನು ಮುಂದುವರೆಸುವ ಸೂಕ್ತಮಾರ್ಗವೂ ಆಗಿದೆ.
ಪರಾಮರ್ಶನ
೧. ತಪೋನಂದನ, ಕುವೆಂಪು, ಉದಯರವಿ ಪ್ರಕಾಶನ, ಮೈಸೂರು
೨. ರಸೋ ವೈಸಃ, ಕುವೆಂಪು, ಉದಯರವಿ ಪ್ರಕಾಶನ, ಮೈಸೂರು
೩. ಮಂಟೇಸ್ವಾಮಿ, (ಸಂ) ಹಿ.ಚಿ. ಬೋರಲಿಂಗಯ್ಯ, ೧೯೯೭, ಕನ್ನಡ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯ, ಹಂಪಿ
೪. ಜುಂಜಪ್ಪ,  (ಸಂ) ಚಲುವರಾಜ, ೧೯೯೭,  ಕನ್ನಡ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯ, ಹಂಪಿ
೫. ಗಾದ್ರಿಪಾಲನಾಯಕ, (ಸಂ) ವಿರುಪಾಕ್ಷಿ ಪೂಜಾರಹಳ್ಳಿ, ೧೯೯೯, ಕನ್ನಡ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯ, ಹಂಪಿ
೬. ಅರವಿಂದ ಮಾಲಗತ್ತಿ, ಪುರಾಣ ಜಾನಪದ ಮತ್ತು ದೇಶೀವಾದ,  ೧೯೯೯, ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪರಿಷತ್, ಬೆಂಗಳೂರು
೭. ಡಿ. ಆರ್.ನಾಗರಾಜ, ಅಲ್ಲಮ ಪ್ರಭು ಮತ್ತು  ಶೈವ ಪ್ರತಿಭೆ, ೨೦೦೦, ಅಕ್ಷರ ಪ್ರಕಾಶನ, ಹೆಗ್ಗೋಡು
೮. ಎಂ.ಬಿ.ನೇಗಿನಹಾಳ, ಮೈಲಾರಲಿಂಗ-ಖಂಡೋಬ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಅಧ್ಯಯನ,೧೯೯೨,ಕರ್ನಾಟಕ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯ, ಧಾರವಾಡ
೯. ಗಂಗಾಧರ ದೈವಜ್ಞ, ಬುಡಕಟ್ಟು ಸಮಾಜ ಹುಟ್ಟು ಸಾವಿನ ನಡುವೆ, ೨೦೦೦, ಪ್ರಸಾರಾಂಗ, ಕನ್ನಡ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯ, ಹಂಪಿ
೧೦. ಸೋಮಶೇಖರ ಇಮ್ರಾಪುರ,(ಸಂ.)ಜಾನಪದ ಸಾಹಿತ್ಯ ದರ್ಶನ-೧೫, ೧೯೯೪, ಕರ್ನಾಟಕ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯ, ಧಾರವಾಡ